ondergewaardeerde spelers, Daniel Fernández Artola kortweg Dani Fernandez. Als voetbal liefhebber kijken we in Nederland week in week uit naar de Eredivisie. Sommige 92 minuten via Eredivisie live, sommige 10 min op zondag bij Studio Sport. Ikzelf ben er 1 die toch vaak 90 a 92 minuten live via Eredivisie live naar de wedstrijden kijk al dan niet met tegenzin. Omdat we allemaal weten dat het niveau van onze wedstrijden niet bijster hoog is, ben ik meestal op zoek naar de beste man op het veld.
Man of the Match, iets wat is voorgekomen uit een commercieel oogpunt, komt bijna nooit over met mijn mening. Afgelopen Zondag, NEC - Volendam, Man of the Match, Johnny van Beukering, mooi doelpunt, goeie wedstrijd, maar Man of the Match nee.
Welke speler dan wel? Daniel Fernandez! Deze jongen valt me vaker en vaker op als ik een wedstrijd van NEC bekijk, wat toevallig de laatste weken vaker gebeurd dan normaal.
Sublieme tactiek, inzicht, loopvermogen, sterk verdedigend en aanvallend.
Dan ga je je afvragen waar komt deze jongen vandaan. Het wereld wijde web afgestruind maar weinig boeiends kunnen vinden. Enkel dat Frank Rijkaard het wel in deze jongen zag zitten.
Ja Frank Rijkaard, want Dani Fernandez is een ex speler van Barcelona en tevens een echte Catalaan. In het seizoen 2004/2005 haalde Rijkaard hem bij de selectie. Meerdere oefenwedstrijden speelde hij. Ook debuteerde hij in de Primera Division. Het zag er allemaal rooskleurig uit voor Dani, maar iedereen weet met wat voor namen je te maken heb als concurenten bij Barcelona.
De volgende stap vond ik raar in Dani´s carriere, Metallurg Donetsk. Geldwolf, of niet?
Op dat moment speelde Jordi Cruyff en Angel Alonso daar, beide ex Barcelona.
Eerste seizoen van Dani speelt hij vaak, maar je zit toch bij een kleine club in de Oekraine.
Als je dan daar op de bank komt ga je snel verder kijken. Dan opzich weer een rare stap, uitgeleend worden aan NEC Nijmegen. Dani had wat tijd nodig om zich weer aan te passen aan een andere stijl, maar ook via trainer Mario Been werd in de media duidelijk dat NEC een bijzonder talent binnen had gehaald. Zijn eerste halve seizoen in Nijmegen mochten we Dani 4 keer in actie zien, maar het jaar daarop zou zijn echt doorbraak zijn.
Dani speelde tot noch toe bijna alle wedstrijden en ik vind hem de beste speler van dit NEC.
Ik denk dat na NEC, Dani nog een mooie carriere tegemoed gaat in de subtop of top van Europa.
Mvg, Yordi
dinsdag 2 december 2008
maandag 24 november 2008
1976, Vergeten?
Beste lezer ( of zijn het inmiddels al lezers?) ben al 2/3 dagen een boek over Cruyff aan het lezen. Vanochtend dacht ik uit het niets, EK 1976 waarom zegt dat me niks. Het was de glorie tijd van het Nederlandse voetbal.
Tussen 2 WK finales waar voetbalminnend Nederland het nog wekelijks over heeft. Zegt het tussen liggende toernooi mij helemaal niks. Even opgezocht dus.
Het was in Joegoslavië, deden 4 landen aan mee. West-Duitsland, Tsjecho-Slowakije, Joegoslavië en Nederland. Hieraan voorafgaand was een `kwartfinale` gespeeld in de vorm van heen en terug wedstrijden tussen de groepswinnaars van de kwalificatie groepen. Nederland moest het opnemen tegen de Belgen maar na de eerste wedstrijd was het al duidelijk dat Nederland naar het EK ging. 5-0 3x Rensebrink.
Ziet er dus allemaal veel belovend uit. Maar het loopt uit op een deceptie. Maar toch vind ik het raar dat er in de volksmond niet vaak naar gerefereerd word en dat niet veel mensen meer weten hoe het er aan toe ging daar. Want als je het terug ziet / leest, voor een verhaal is het een prachtige wedstrijd. Hier een stuk uit een collumn van Tom Egbers over deze wedstrijd:
Thomas en Oranje verdragen elkaar niet. De wedstrijd ontspoort. Spijkerharde tackles verworden tot regelrechte aanslagen, het gezag van Thomas wordt voortdurend ondermijnd. Ook de Tsjechoslowaken kunnen er wat van. Oranje slaagt er niet in op voorsprong te komen. Zelfs niet als de Tsjechoslowaken met 10 man verder moeten, na een rode kaart voor Pollack. Er komt een overtreding op Cruijff, die door Thomas niet wordt bestraft. Neeskens neemt wraak, haalt twee keer gruwelijk hard uit, en krijgt ook rood.
Bij de stand van 1-1, vlak voor het eindsignaal, krijgt Johan Cruijff een gele kaart waardoor hij voor de finale uitgesloten zal zijn. Cruijff wordt door Thomas vernederd door hem als een hond bij zich te roepen. Er komt een verlenging. En dan, als Oranje op weg is naar de winnende goal, wordt Cruijff ter hoogte van zijn kniëen afgezaagd door Panenka. Thomas staat er een paar meter vandaan. “Doorspelen”. Uit de counter scoren de Tsjechoslowaken. 2-1. Van Hanegem weigert uit protest af te trappen. Ook hij krijgt rood.Van Hanegem, die dan weet dat dit de allerlaatste seconden uit zijn interlandcarrière zijn, speelt even met de gedachte om -voor het oog van de hele wereld- scheidsrechter Thomas te vellen met een dreun. Die Zidane-kortsluiting weet hij bij zichzelf te beteugelen.Maar Oranje is exit.
Het wordt nog 3-1, maar dat doet er verder niet toe.
Er zat dus alles in om een wedstrijd te worden die we nooit meer zouden vergeten. En als we het weer over dat balletje op de paal hebben, je gelijk op het EK 76 komt om het ook nog even daar over te hebben. Maar vreemd genoeg is dat niet. Het heeft 30 jaar moeten duren voor dat het evenement weer in de media aandacht kreeg. Want na het duel met Portugal gingen de gedachte van de oudere voetbalkenners ineens malen, hebben wij dit niet eerder meegemaakt?!
Geluk, Impy
Tussen 2 WK finales waar voetbalminnend Nederland het nog wekelijks over heeft. Zegt het tussen liggende toernooi mij helemaal niks. Even opgezocht dus.
Het was in Joegoslavië, deden 4 landen aan mee. West-Duitsland, Tsjecho-Slowakije, Joegoslavië en Nederland. Hieraan voorafgaand was een `kwartfinale` gespeeld in de vorm van heen en terug wedstrijden tussen de groepswinnaars van de kwalificatie groepen. Nederland moest het opnemen tegen de Belgen maar na de eerste wedstrijd was het al duidelijk dat Nederland naar het EK ging. 5-0 3x Rensebrink.
Ziet er dus allemaal veel belovend uit. Maar het loopt uit op een deceptie. Maar toch vind ik het raar dat er in de volksmond niet vaak naar gerefereerd word en dat niet veel mensen meer weten hoe het er aan toe ging daar. Want als je het terug ziet / leest, voor een verhaal is het een prachtige wedstrijd. Hier een stuk uit een collumn van Tom Egbers over deze wedstrijd:
Thomas en Oranje verdragen elkaar niet. De wedstrijd ontspoort. Spijkerharde tackles verworden tot regelrechte aanslagen, het gezag van Thomas wordt voortdurend ondermijnd. Ook de Tsjechoslowaken kunnen er wat van. Oranje slaagt er niet in op voorsprong te komen. Zelfs niet als de Tsjechoslowaken met 10 man verder moeten, na een rode kaart voor Pollack. Er komt een overtreding op Cruijff, die door Thomas niet wordt bestraft. Neeskens neemt wraak, haalt twee keer gruwelijk hard uit, en krijgt ook rood.
Bij de stand van 1-1, vlak voor het eindsignaal, krijgt Johan Cruijff een gele kaart waardoor hij voor de finale uitgesloten zal zijn. Cruijff wordt door Thomas vernederd door hem als een hond bij zich te roepen. Er komt een verlenging. En dan, als Oranje op weg is naar de winnende goal, wordt Cruijff ter hoogte van zijn kniëen afgezaagd door Panenka. Thomas staat er een paar meter vandaan. “Doorspelen”. Uit de counter scoren de Tsjechoslowaken. 2-1. Van Hanegem weigert uit protest af te trappen. Ook hij krijgt rood.Van Hanegem, die dan weet dat dit de allerlaatste seconden uit zijn interlandcarrière zijn, speelt even met de gedachte om -voor het oog van de hele wereld- scheidsrechter Thomas te vellen met een dreun. Die Zidane-kortsluiting weet hij bij zichzelf te beteugelen.Maar Oranje is exit.
Het wordt nog 3-1, maar dat doet er verder niet toe.
Er zat dus alles in om een wedstrijd te worden die we nooit meer zouden vergeten. En als we het weer over dat balletje op de paal hebben, je gelijk op het EK 76 komt om het ook nog even daar over te hebben. Maar vreemd genoeg is dat niet. Het heeft 30 jaar moeten duren voor dat het evenement weer in de media aandacht kreeg. Want na het duel met Portugal gingen de gedachte van de oudere voetbalkenners ineens malen, hebben wij dit niet eerder meegemaakt?!
Geluk, Impy
woensdag 19 november 2008
Langzaam afbouwen
Het blijft een leuke hobby om spelers te volgen die langzaam van de top naar de onderlaag van het voetbal afglijden, dat je een oude "topper' tegenkomt op wikipedia, of dat je naar de samenvattingen van de Champions League zit te kijken naar Anorthosis Famagusta en een voormalige "topper" in Cyprus ziet rondhuppelen samen in een team met een jongen als Jeffrey Leiwakkabessy.
Ik heb het over Sávio Bortolini Pimentel, beter bekend als Savio, geboren op 9 januari 1974 in het land met een overvloed aan talent, Brazilië.
Mede door deze overvloed aan talent is het knap van deze ene jongen om op te vallen en op zijn achtiende te debuteren voor het grote Flamengo. 75 wedstrijden en 20 goals verder, mag je naar Madrid vliegen voor de medische keuring. Binnengehaald als talent, speelt in het begin nog niet veel maar groeit uit tot vaste waarde en wint o.a. de Champions League, met spelers als Raul, R. Carlos en Hierro naast je in het veld.
En dan gebeurd het, ligt het aan hem zelf? Lijkt me niet voor de hand liggen... De nieuwe trainer heeft meer invloed en laten we de koopkracht van de voorzitter natuurlijk niet vergeten. Savio valt buiten de boot, enkel trainen is ook niks, dus je probeert je toch te bewijzen via een omweg.
Na 4 seizoenen Madrid vraag je om een uitleenbeurt naar Bordeaux, je bent meteen de grote jongen. Speelt altijd, niks aan de hand. Toch hoeft Madrid je niet terug.
Natuurlijk je word er niet jonger op, stapje terug doen? Doen we. Interesse genoeg, maar Savio houd van Spanje en Spanje van hem. Dus Real Zaragoza word de nieuwe club. Ook hier speel je altijd, 3 seizoen 95 wedstrijden respectievelijk 16 goals.
Je bent nu 32 toch een mooie carrière gehad, maar bij veel spelers is er toch de drang om je loopbaan bij de club af te sluiten waar het ooit allemaal begon. Terug naar Flamengo.
Wat de reden is weet ik niet, de mensen zijn je een beetje vergeten, de materiaalman is er niet meer, er zijn geen spelers meer waar je ooit mee speelde. Dus na 10 wedstrijden vind je het wel weer mooi geweest. Maar ach, 32 is wel jong om te stoppen. Misschien zijn ze me in Spanje niet vergeten.
Dat klopt, Real Sociedad was wel geïnteresseerd, wel 2e divisie, ook een vorm van uitdaging, om ze weer aan de top te brengen. Maar het kan dus gebeuren dat je word gehaald onder valse voorwendels, ze hebben geen geld en voor niks gaat de zon op.
Inmiddels denk ik, dat je nu wel moet gaan denken of je hier wel mee door wil gaan, de clubs worden steeds kleiner, de problemen groter. Maar Savio ging door, Levante volgende halte in de winterstop. 12 wedstrijden was Savio een Levantees. Half jaar contract, niet helemaal naar je zin.
Wat nu? Desportiva Capixaba! Natuurlijk we gaan naar de ondergrond van het Braziliaanse voetbal. Je bent Savio kan aardig voetballen, na 9 wedstrijden heb je er 6 in liggen, oke je mag dan wel al 34 jaar zijn, maar je kan het nog makelijk aan. Even die zakenwaarnemer bellen, dat hij toch weer eens moet gaan rondkijken in Europa.
Iedereen denkt vergane glorie, maar dan komen de Cyprioten met een leuke aanbieding en de grootspraak dat ze dit jaar zeker in de Champions League gaan acteren, de voorronde, pff pure formaliteit. Dus je gaat het avontuur nog 1 keer aan.
En zo is Famagusta de verrassing van dit jaar in de grootste competitie van Europa. Toch goed gezien, Savio?!
MvG,Impy
Ik heb het over Sávio Bortolini Pimentel, beter bekend als Savio, geboren op 9 januari 1974 in het land met een overvloed aan talent, Brazilië.
Mede door deze overvloed aan talent is het knap van deze ene jongen om op te vallen en op zijn achtiende te debuteren voor het grote Flamengo. 75 wedstrijden en 20 goals verder, mag je naar Madrid vliegen voor de medische keuring. Binnengehaald als talent, speelt in het begin nog niet veel maar groeit uit tot vaste waarde en wint o.a. de Champions League, met spelers als Raul, R. Carlos en Hierro naast je in het veld.
En dan gebeurd het, ligt het aan hem zelf? Lijkt me niet voor de hand liggen... De nieuwe trainer heeft meer invloed en laten we de koopkracht van de voorzitter natuurlijk niet vergeten. Savio valt buiten de boot, enkel trainen is ook niks, dus je probeert je toch te bewijzen via een omweg.
Na 4 seizoenen Madrid vraag je om een uitleenbeurt naar Bordeaux, je bent meteen de grote jongen. Speelt altijd, niks aan de hand. Toch hoeft Madrid je niet terug.
Natuurlijk je word er niet jonger op, stapje terug doen? Doen we. Interesse genoeg, maar Savio houd van Spanje en Spanje van hem. Dus Real Zaragoza word de nieuwe club. Ook hier speel je altijd, 3 seizoen 95 wedstrijden respectievelijk 16 goals.
Je bent nu 32 toch een mooie carrière gehad, maar bij veel spelers is er toch de drang om je loopbaan bij de club af te sluiten waar het ooit allemaal begon. Terug naar Flamengo.
Wat de reden is weet ik niet, de mensen zijn je een beetje vergeten, de materiaalman is er niet meer, er zijn geen spelers meer waar je ooit mee speelde. Dus na 10 wedstrijden vind je het wel weer mooi geweest. Maar ach, 32 is wel jong om te stoppen. Misschien zijn ze me in Spanje niet vergeten.
Dat klopt, Real Sociedad was wel geïnteresseerd, wel 2e divisie, ook een vorm van uitdaging, om ze weer aan de top te brengen. Maar het kan dus gebeuren dat je word gehaald onder valse voorwendels, ze hebben geen geld en voor niks gaat de zon op.
Inmiddels denk ik, dat je nu wel moet gaan denken of je hier wel mee door wil gaan, de clubs worden steeds kleiner, de problemen groter. Maar Savio ging door, Levante volgende halte in de winterstop. 12 wedstrijden was Savio een Levantees. Half jaar contract, niet helemaal naar je zin.
Wat nu? Desportiva Capixaba! Natuurlijk we gaan naar de ondergrond van het Braziliaanse voetbal. Je bent Savio kan aardig voetballen, na 9 wedstrijden heb je er 6 in liggen, oke je mag dan wel al 34 jaar zijn, maar je kan het nog makelijk aan. Even die zakenwaarnemer bellen, dat hij toch weer eens moet gaan rondkijken in Europa.
Iedereen denkt vergane glorie, maar dan komen de Cyprioten met een leuke aanbieding en de grootspraak dat ze dit jaar zeker in de Champions League gaan acteren, de voorronde, pff pure formaliteit. Dus je gaat het avontuur nog 1 keer aan.
En zo is Famagusta de verrassing van dit jaar in de grootste competitie van Europa. Toch goed gezien, Savio?!
MvG,Impy
dinsdag 18 november 2008
Media training
Door wie en een vooral waarom is mediatraining toch uitgevonden? Als je naar een interview met een jonge speler kijkt, waarom kunnen er dan alleen maar open deuren worden ingetrapt?
Wie is de laatste jonge voetballer geweest die zijn mening echt heeft verkondigd in de media? De eerste naam die mij te binnen schiet is die van Royston Drenthe. Dat was mijns inziens toch echt een verademing. Je mag een voor- of tegenstander van Royston zijn, maar er is niemand die kan beweren dat Royston niet zichzelf was. Een heerlijk Rotterdams straatschoffie, iemand die zei wat hij dacht.
Helaas kort daarna, toen de transfer ter sprake kwam, was dat spontane gelijk weer weg en had de leuke Rotterdammer niets meer te melden. Royston was een geval apart, want daarvoor was er ook al heel lang geen jeugdspeler geweest die gewoon zichzelf was in de media.
Als je gisteravond naar Voetbal International hebt gekeken dan ben je het vast met me eens. In de plaats van meneer Van der Wiel had er ook een pop neergezet kunnen worden. "We hebben een hele goeie ploeg." "Leonardo is een fantastische vent op de training.""Iedereen weet van zichzelf wat er fout is gegaan in Volendam." Hier kun je allemaal niks mee.
Voor het voetbal zou het erg leuk zijn als deze vorm van onderdrukking niet meer zou worden gehandhaafd.
Mvg, Impy
Wie is de laatste jonge voetballer geweest die zijn mening echt heeft verkondigd in de media? De eerste naam die mij te binnen schiet is die van Royston Drenthe. Dat was mijns inziens toch echt een verademing. Je mag een voor- of tegenstander van Royston zijn, maar er is niemand die kan beweren dat Royston niet zichzelf was. Een heerlijk Rotterdams straatschoffie, iemand die zei wat hij dacht.
Helaas kort daarna, toen de transfer ter sprake kwam, was dat spontane gelijk weer weg en had de leuke Rotterdammer niets meer te melden. Royston was een geval apart, want daarvoor was er ook al heel lang geen jeugdspeler geweest die gewoon zichzelf was in de media.
Als je gisteravond naar Voetbal International hebt gekeken dan ben je het vast met me eens. In de plaats van meneer Van der Wiel had er ook een pop neergezet kunnen worden. "We hebben een hele goeie ploeg." "Leonardo is een fantastische vent op de training.""Iedereen weet van zichzelf wat er fout is gegaan in Volendam." Hier kun je allemaal niks mee.
Voor het voetbal zou het erg leuk zijn als deze vorm van onderdrukking niet meer zou worden gehandhaafd.
Mvg, Impy
maandag 19 mei 2008
Transferbeleid?!?
Allereerst zal ik mezelf eens voorstellen als nieuwe columnist van deze leuke site. Ben Yordi en kom niet uit het zuiden maar uit de hoofdstad, het niettige Amsterdam.
Feyenoord haalde in tien jaar tijd 88 aankopen in huis, waarvan er elf het predicaat goed verdienden.Bij Ajax waren er dertien goed van de 71 en bij PSV waren dat er achttien van de 75.Ter verduidelijking, onder 'goed' wordt verstaan: een duidelijke versterking voor de selectie en/of met winst verkocht, of verkoop met winst is meer dan waarschijnlijk.
Dit was de conclusie van de VI na het aankopen onderzoek van de afgelopen weken in het blad.Natuurlijk was het te verwachten dat er een boel miskopen tussen zaten de afgelopen jaren, Maar dit resultaat vind ik echt schokkend. Hoe is het mogelijk dat het zo een groot risico voor deze clubs is om een speler te kopen.Het kan toch bijna niet anders dan dat de scouting echt dramatisch is?
Er zijn spelers met aanpassingsproblemen, spelers die moeite hebben met de druk van het grote stadion, maar dat percentage is toch niet zo hoog?Ik vraag me openlijk af, waarnaar gekeken word voor dat een speler een contract krijgt voorgeschoteld.
Het lijkt me dan ook zeer aantrekkelijk als ze dit onderzoek door trekken naar de subtop en dan helemaal naar de laatste jaren.Hoe is het toch mogelijk dat Groningen en Heerenveen gewoon door gaan met toppers in potentie aantrekken?Ik geloof best dat Riemer van de Velde goeie connecties heeft en dat een boel heeft geholpen bij Heerenveen in zijn jaren.Maar iedereen weet nu toch van welke clubs en uit welke competities deze jongens zijn gehaald?
Als je dit voorlegt zullen ze ongetwijfeld met het argument komen dat de jongens zich daar rustig mogen ontwikkelen en op het momentDat ze gekocht worden nog niet rijp zijn voor de basis. Onzin.Daarvoor heb je als club samenwerkingsverbanden, het 2e elftal. Leen ze een jaar uit, laat ze een half jaar in het 2e spelen.En in sommige gevallen lijkt me dit niet eens nodig. Had Suarez toen ie arriveerde niet al gelijk in Ajax 1 kunnen spelen?
Laten we hopen dat dit onderzoek van de VI, de clubs heeft doen schrikken en ze het snel anders gaan aanpakken.
Kind Regards,Impy
Feyenoord haalde in tien jaar tijd 88 aankopen in huis, waarvan er elf het predicaat goed verdienden.Bij Ajax waren er dertien goed van de 71 en bij PSV waren dat er achttien van de 75.Ter verduidelijking, onder 'goed' wordt verstaan: een duidelijke versterking voor de selectie en/of met winst verkocht, of verkoop met winst is meer dan waarschijnlijk.
Dit was de conclusie van de VI na het aankopen onderzoek van de afgelopen weken in het blad.Natuurlijk was het te verwachten dat er een boel miskopen tussen zaten de afgelopen jaren, Maar dit resultaat vind ik echt schokkend. Hoe is het mogelijk dat het zo een groot risico voor deze clubs is om een speler te kopen.Het kan toch bijna niet anders dan dat de scouting echt dramatisch is?
Er zijn spelers met aanpassingsproblemen, spelers die moeite hebben met de druk van het grote stadion, maar dat percentage is toch niet zo hoog?Ik vraag me openlijk af, waarnaar gekeken word voor dat een speler een contract krijgt voorgeschoteld.
Het lijkt me dan ook zeer aantrekkelijk als ze dit onderzoek door trekken naar de subtop en dan helemaal naar de laatste jaren.Hoe is het toch mogelijk dat Groningen en Heerenveen gewoon door gaan met toppers in potentie aantrekken?Ik geloof best dat Riemer van de Velde goeie connecties heeft en dat een boel heeft geholpen bij Heerenveen in zijn jaren.Maar iedereen weet nu toch van welke clubs en uit welke competities deze jongens zijn gehaald?
Als je dit voorlegt zullen ze ongetwijfeld met het argument komen dat de jongens zich daar rustig mogen ontwikkelen en op het momentDat ze gekocht worden nog niet rijp zijn voor de basis. Onzin.Daarvoor heb je als club samenwerkingsverbanden, het 2e elftal. Leen ze een jaar uit, laat ze een half jaar in het 2e spelen.En in sommige gevallen lijkt me dit niet eens nodig. Had Suarez toen ie arriveerde niet al gelijk in Ajax 1 kunnen spelen?
Laten we hopen dat dit onderzoek van de VI, de clubs heeft doen schrikken en ze het snel anders gaan aanpakken.
Kind Regards,Impy
maandag 17 maart 2008
I did it my way...
Tactieken maken enzo… Het schijnt vreselijk lastig zijn, het schijnt heel erg moeilijk te zijn en tenzij je ‘tig ingewikkelde gidsen hebt gelezen schijnt het bijna onmogelijk te zijn. Rules of One / Two, Frameworks van 2-6-2, theorietjes van een radius en weet-ik-veel wat nog meer. Als je het allemaal hebt doorgelezen, dan is het een grote en verwarrende brij aan data geworden, want driekwart van die theorietjes spreken elkaar tegen en zijn dus niet te combineren, terwijl wel elke schrijver zijn theorie lijkt te verkondigen als de ene ware theorie die succes zal opleveren. Eens soort van tactiekenmullah’s zeg maar.
Wat mij betreft heeft iedereen z’n eigen stijl en z’n eigen meningen, maar zo af en toe heb ik het idee dat sommige mensen een beetje zijn doorgeslagen. We hebben het nog altijd over een spelletje, het is geen exacte wetenschap, dus behandel het ook niet zo. Je kunt je ploeg niet overal op voorbereiden en ook niet alles valt met een theorie of een cijfermodel te verklaren.
Ik zie mezelf als iemand die toch wel een beetje weet waar ‘ie mee bezig is op dat gebied. Ik krijg het dan wel niet zo mooi op papier zodat anderen e rook iets aan hebben, maar voor mij werkt het allemaal best aardig. Gewoon een beetje gezond verstand en een klein beetje verstand van voetbal en je komt een heel eind, al ga je natuurlijk niet zomaar in het wilde weg lopen kutten met instellingen. Een heleboel gidsen leggen wel goed uit wat de gevolgen zijn van bepaalde combinaties van instellingen, dus die basis moet je wel hebben.
Bij het maken van een tactiek laat ik me altijd inspireren door een spreuk van Michelangelo.
I saw the angel in the marble and carved until I set him free.
In m’n hoofd heb ik een idee van hoe ik wil dat mijn ploeg voetbalt. Uiteindelijk ga ik net zo lang klooien met de instellingen totdat ik de ploeg regelmatig zo zie voetballen zoals ik dat wil zien. Net zoals een beeldhouwer die dus net zolang op een blok marmer inhakt totdat hij het beeld dat hij in z’n hoofd heeft, ook in de werkelijkheid vorm heeft weten te geven.
Net als die beeldhouwer moet ook ik geduld hebben. Het vormgeven van een idee kost tijd en moeite, het is een proces van vallen en opstaan, trial and error. Het heeft me in totaal een weekje of drie gekost en bijna zes seizoenen in FM om tot een tactiek te komen waarmee mijn ploegen het soort voetbal spelen dat ik graag wil zien. Dit betekent dus dat je veel geduld moet hebben en dat je niet direct succes kunt verwachten.
Je eigen idee vormgeven kost tijd en moeite, maar uiteindelijk is het wel een uiterst bevredigende bezigheid. Wanneer je eenmaal zelf, zonder hulp van anderen, je eigen tactiek hebt gemaakt aan de hand van je eigen idee… dat is een machtig mooi gevoel. I did it my way…
Was getekend,
Uw “marble carving” columnist
Wat mij betreft heeft iedereen z’n eigen stijl en z’n eigen meningen, maar zo af en toe heb ik het idee dat sommige mensen een beetje zijn doorgeslagen. We hebben het nog altijd over een spelletje, het is geen exacte wetenschap, dus behandel het ook niet zo. Je kunt je ploeg niet overal op voorbereiden en ook niet alles valt met een theorie of een cijfermodel te verklaren.
Ik zie mezelf als iemand die toch wel een beetje weet waar ‘ie mee bezig is op dat gebied. Ik krijg het dan wel niet zo mooi op papier zodat anderen e rook iets aan hebben, maar voor mij werkt het allemaal best aardig. Gewoon een beetje gezond verstand en een klein beetje verstand van voetbal en je komt een heel eind, al ga je natuurlijk niet zomaar in het wilde weg lopen kutten met instellingen. Een heleboel gidsen leggen wel goed uit wat de gevolgen zijn van bepaalde combinaties van instellingen, dus die basis moet je wel hebben.
Bij het maken van een tactiek laat ik me altijd inspireren door een spreuk van Michelangelo.
I saw the angel in the marble and carved until I set him free.
In m’n hoofd heb ik een idee van hoe ik wil dat mijn ploeg voetbalt. Uiteindelijk ga ik net zo lang klooien met de instellingen totdat ik de ploeg regelmatig zo zie voetballen zoals ik dat wil zien. Net zoals een beeldhouwer die dus net zolang op een blok marmer inhakt totdat hij het beeld dat hij in z’n hoofd heeft, ook in de werkelijkheid vorm heeft weten te geven.
Net als die beeldhouwer moet ook ik geduld hebben. Het vormgeven van een idee kost tijd en moeite, het is een proces van vallen en opstaan, trial and error. Het heeft me in totaal een weekje of drie gekost en bijna zes seizoenen in FM om tot een tactiek te komen waarmee mijn ploegen het soort voetbal spelen dat ik graag wil zien. Dit betekent dus dat je veel geduld moet hebben en dat je niet direct succes kunt verwachten.
Je eigen idee vormgeven kost tijd en moeite, maar uiteindelijk is het wel een uiterst bevredigende bezigheid. Wanneer je eenmaal zelf, zonder hulp van anderen, je eigen tactiek hebt gemaakt aan de hand van je eigen idee… dat is een machtig mooi gevoel. I did it my way…
Was getekend,
Uw “marble carving” columnist
dinsdag 11 maart 2008
Superkeeper!
Een beschrijving van een willekeurig gekozen wedstrijd uit de Serie B, ter illustratie van mijn onderwerp van vandaag. Viterbese, de club in opmars, speelt tegen Hellas Verona, een traditionele topclub in verval. De thuisploeg, Viterbese, bestuurd door een menselijke manager, beschikt over een getalenteerd elftal met een negental U21 internationals en werd op voorhand geacht deze wedstrijd dik te winnen. Verona miste immers maar liefst zeven basisspelers, waaronder haar eerste en tweede doelman. De nieuwe doelman was de Australiër Jess van Strattan, die in de voorgaande drie seizoenen geen enkele keer in de basis speelde en tweemaal als invaller mocht opdraven. Logischerwijze was Van Strattan dus geen geweldig talent en de thuisploeg verwachtte dan ook een makkelijk middag. Verwachtte… Aan het einde van 90 minuten voetbal is de thuisploeg ondanks een kansenverhouding van 37-1 blij met een 1-1 gelijkspel.
Verwachtingen komen namelijk lang niet altijd uit, en al zeker niet in het wonderlijke universum dat Football Manager heet. De thuisploeg werd namelijk gefrustreerd door een immens beruchte “bug”, die intussen welhaast mythische vormen heeft aangenomen in de verbeeldingen van gefrustreerde managers. Bij dezen stel ik u voor aan de zogenaamde Super Goalie Bug of SGB, voor de mensen die het nog niet door hadden.
Voor de mensen die onbekend zijn met het fenomeen SGB een korte uitleg. De SGB houdt in dat een keeper van de tegenpartij die dag een soort superman is en vrijwel alles uit zijn doel ranselt. Op zich al frustrerend. Dit wordt allemaal nog eens exponentieel verergerd door het feit dat de betreffende supergoalie vaak niet eens de eerste doelman van de club is, maar een reserve- of jeugddoelman die bij wijze van uitzondering speelt, en dan prompt de sterren van de hemel speelt. En alsof het allemaal nog niet erg genoeg is, treedt de aloude wet van Murphy ook nog eens in werking in dergelijke wedstrijden. Een aloud sportadagium luidt immers: “Wanneer jij niet scoort, dan scoort de tegenstander wel.” Helaas klopt dit ook nog vaak. Bij een kansenverhouding van 30-0 countert de onderliggende tegenstander vaak via de enige geslaagde aanval van de wedstrijd naar een 0-1 voorsprong, waarna jouw ploeg alle zeilen moet bijzetten en vaak nog van geluk mag spreken wanneer de gelijkmaker wordt geforceerd.
Frustrerend zegt u? Zeker… Deze SGB komt eigenlijk al voor vanaf de CM97/98 serie, en intussen heeft nog steeds niemand kunnen verklaren hoe dit nu eigenlijk mogelijk is. Aangezien ik zelf ook vaker geplaagd wordt door deze superhelden tussen de palen, heb ik eens nagedacht over het onderwerp. Research wees uit dat je op het SI-forum niet bepaald serieus wordt genomen wanneer je klaagt. In het algemeen doen ze je klacht van de hand met een viertal onduidelijke redenen.
I. Een eerste en vaak gehoorde verklaring. “Het is de schuld van je tactiek.” Oh ja? En hoe dat dan? Leg ‘es uit? Gebeurt dus niet… “Het is de schuld van je tactiek”, en daar zul je het mee moeten doen… Soms, heel af en toe, komt er een slimmerik voorbij die probeert inhoudelijk op je vraag in te gaan. “Je laat je spelers vast en zeker te veel van afstand schieten, dat geeft hun keeper zelfvertrouwen.” Klinkt op zich logisch en het is dan ook genoeg om de meeste mensen te ontmoedigen. Jammer genoeg ben ik niet als de meeste mensen. Ook over dit punt heb ik nagedacht. Het klinkt natuurlijk leuk, je spelers schieten te vaak van afstand, maar;
A. de meeste managers schakelen de optie om van afstand te schieten vaak direct uit,
B. FM claimt realistisch te zijn, in een echte wedstrijd raakt een keeper juist vermoeid wanneer hij vaak in actie moet komen en glipt er vroeger of later toch wel een balletje langs de doelman.
C. Bovendien verklaar je op deze wijze niet waarom je spitsen in een-tegen-een situaties nog vaak het doel missen.
“Het ligt aan je tactiek.” Onzin…
II. Laten we de volgende verklaring maar eens bekijken. “Het gebeurt in het echt ook vaker!” Klopt. Een waarheid als een koe. Dat valt op zich ook niet te ontkennen. Echter, het gebeurt in het echt niet ieder weekend. In FM gebeurt het zo structureel dat er sprake is van een zekere regelmaat, een regelmaat die “in het echt” ontbreekt. Als het een of hooguit twee keer op een seizoen gebeurt dan is dat vaak. Een superkeeper is in het echt eerder regel dan uitzondering.
III. De volgende verklaring dan maar. “Je training is niet effectief voor je aanvallers.” Klinkt op zich logisch. Het causale verband valt alleen nogal lastig te bewijzen, aangezien de match engine en de game-engine redelijk los van elkaar staan. Bovendien, als het dan niet werkt, hoe verklaar je dan dat die spitsen er in de andere wedstrijden wel altijd een goaltje inprikken? Redelijk dubieus.
IV. Tot slot, de laatste redenering, het categorisch ontkennen van het bestaan van een supergoalie. Er valt weinig tegenin te brengen, je gelooft erin, of je gelooft er niet in, maar ik ben persoonlijk van mening dat er wel zeker een supergoalie bestaat. De meeste managers die ik ken hebben persoonlijke ervaringen met deze knaap. Denk bijvoorbeeld eens aan de momenten waarop je een goedlopende tactiek hebt, waarschijnlijk heeft de doelman van de tegenpartij na een half jaartje spelen met die tactiek vaak de MoM-award.
Enfin, mijn theorie omtrent het geheel dan maar. Volgens mij is de AI nog steeds niet opgewassen tegen de tactische vondsten van de gewone users. Jij kunt als manager op ieder moment van de wedstrijd je tactieken aanpassen, de AI kan dat niet en kan het daardoor niet bijbenen. Theoretisch gezien kun je door slim te roteren een AI tegenstander zo totaal aan flarden spelen. Aangezien het spel dit tekort toch moet opheffen, zullen de keepers van de tegenstander dus altijd beter spelen. Waarschijnlijk is dit niet bewust zo geprogrammeerd (dat hoop ik althans), maar is het dus een reactie van de AI om te zorgen dat je team niet te snel te goed wordt. Dus wanneer een AI team beter zou gaan presteren dan op basis van de reputatie en spelersgroep verwacht kan worden, komen zij ook supergoalies tegen. Het is dus in feite een manier om te zorgen dat er niet teveel gekke dingen gaan gebeuren, tenminste, dat denk ik. Op zich nobel, maar redelijk frustrerend. Hopelijk vindt SI een betere manier om de zaak in evenwicht. Een manier die vooral minder frustrerend is.
Verwachtingen komen namelijk lang niet altijd uit, en al zeker niet in het wonderlijke universum dat Football Manager heet. De thuisploeg werd namelijk gefrustreerd door een immens beruchte “bug”, die intussen welhaast mythische vormen heeft aangenomen in de verbeeldingen van gefrustreerde managers. Bij dezen stel ik u voor aan de zogenaamde Super Goalie Bug of SGB, voor de mensen die het nog niet door hadden.
Voor de mensen die onbekend zijn met het fenomeen SGB een korte uitleg. De SGB houdt in dat een keeper van de tegenpartij die dag een soort superman is en vrijwel alles uit zijn doel ranselt. Op zich al frustrerend. Dit wordt allemaal nog eens exponentieel verergerd door het feit dat de betreffende supergoalie vaak niet eens de eerste doelman van de club is, maar een reserve- of jeugddoelman die bij wijze van uitzondering speelt, en dan prompt de sterren van de hemel speelt. En alsof het allemaal nog niet erg genoeg is, treedt de aloude wet van Murphy ook nog eens in werking in dergelijke wedstrijden. Een aloud sportadagium luidt immers: “Wanneer jij niet scoort, dan scoort de tegenstander wel.” Helaas klopt dit ook nog vaak. Bij een kansenverhouding van 30-0 countert de onderliggende tegenstander vaak via de enige geslaagde aanval van de wedstrijd naar een 0-1 voorsprong, waarna jouw ploeg alle zeilen moet bijzetten en vaak nog van geluk mag spreken wanneer de gelijkmaker wordt geforceerd.
Frustrerend zegt u? Zeker… Deze SGB komt eigenlijk al voor vanaf de CM97/98 serie, en intussen heeft nog steeds niemand kunnen verklaren hoe dit nu eigenlijk mogelijk is. Aangezien ik zelf ook vaker geplaagd wordt door deze superhelden tussen de palen, heb ik eens nagedacht over het onderwerp. Research wees uit dat je op het SI-forum niet bepaald serieus wordt genomen wanneer je klaagt. In het algemeen doen ze je klacht van de hand met een viertal onduidelijke redenen.
I. Een eerste en vaak gehoorde verklaring. “Het is de schuld van je tactiek.” Oh ja? En hoe dat dan? Leg ‘es uit? Gebeurt dus niet… “Het is de schuld van je tactiek”, en daar zul je het mee moeten doen… Soms, heel af en toe, komt er een slimmerik voorbij die probeert inhoudelijk op je vraag in te gaan. “Je laat je spelers vast en zeker te veel van afstand schieten, dat geeft hun keeper zelfvertrouwen.” Klinkt op zich logisch en het is dan ook genoeg om de meeste mensen te ontmoedigen. Jammer genoeg ben ik niet als de meeste mensen. Ook over dit punt heb ik nagedacht. Het klinkt natuurlijk leuk, je spelers schieten te vaak van afstand, maar;
A. de meeste managers schakelen de optie om van afstand te schieten vaak direct uit,
B. FM claimt realistisch te zijn, in een echte wedstrijd raakt een keeper juist vermoeid wanneer hij vaak in actie moet komen en glipt er vroeger of later toch wel een balletje langs de doelman.
C. Bovendien verklaar je op deze wijze niet waarom je spitsen in een-tegen-een situaties nog vaak het doel missen.
“Het ligt aan je tactiek.” Onzin…
II. Laten we de volgende verklaring maar eens bekijken. “Het gebeurt in het echt ook vaker!” Klopt. Een waarheid als een koe. Dat valt op zich ook niet te ontkennen. Echter, het gebeurt in het echt niet ieder weekend. In FM gebeurt het zo structureel dat er sprake is van een zekere regelmaat, een regelmaat die “in het echt” ontbreekt. Als het een of hooguit twee keer op een seizoen gebeurt dan is dat vaak. Een superkeeper is in het echt eerder regel dan uitzondering.
III. De volgende verklaring dan maar. “Je training is niet effectief voor je aanvallers.” Klinkt op zich logisch. Het causale verband valt alleen nogal lastig te bewijzen, aangezien de match engine en de game-engine redelijk los van elkaar staan. Bovendien, als het dan niet werkt, hoe verklaar je dan dat die spitsen er in de andere wedstrijden wel altijd een goaltje inprikken? Redelijk dubieus.
IV. Tot slot, de laatste redenering, het categorisch ontkennen van het bestaan van een supergoalie. Er valt weinig tegenin te brengen, je gelooft erin, of je gelooft er niet in, maar ik ben persoonlijk van mening dat er wel zeker een supergoalie bestaat. De meeste managers die ik ken hebben persoonlijke ervaringen met deze knaap. Denk bijvoorbeeld eens aan de momenten waarop je een goedlopende tactiek hebt, waarschijnlijk heeft de doelman van de tegenpartij na een half jaartje spelen met die tactiek vaak de MoM-award.
Enfin, mijn theorie omtrent het geheel dan maar. Volgens mij is de AI nog steeds niet opgewassen tegen de tactische vondsten van de gewone users. Jij kunt als manager op ieder moment van de wedstrijd je tactieken aanpassen, de AI kan dat niet en kan het daardoor niet bijbenen. Theoretisch gezien kun je door slim te roteren een AI tegenstander zo totaal aan flarden spelen. Aangezien het spel dit tekort toch moet opheffen, zullen de keepers van de tegenstander dus altijd beter spelen. Waarschijnlijk is dit niet bewust zo geprogrammeerd (dat hoop ik althans), maar is het dus een reactie van de AI om te zorgen dat je team niet te snel te goed wordt. Dus wanneer een AI team beter zou gaan presteren dan op basis van de reputatie en spelersgroep verwacht kan worden, komen zij ook supergoalies tegen. Het is dus in feite een manier om te zorgen dat er niet teveel gekke dingen gaan gebeuren, tenminste, dat denk ik. Op zich nobel, maar redelijk frustrerend. Hopelijk vindt SI een betere manier om de zaak in evenwicht. Een manier die vooral minder frustrerend is.
Op z'n Duits winnen
De traditionele stijl Duitse en het Italiaanse voetbal heeft te kampen met een serieus imagoprobleem. Een van oudsher negatieve spelopvatting, waarin spelen voor de winst ondergeschikt is gemaakt aan proberen vooral niet te verliezen. Technisch vernuft, spelvreugde en aanvallend voetbal hebben plaatsgemaakt voor Laufpensum, discipline en behoudend countervoetbal. Althans, in de stereotype opvattingen van een heleboel mensen.
Via een aantal citaten van bekende voetballers kun je goed merken hoe negatief men staat tegenover clubs afkomstig uit en de nationale teams van deze twee landen. Gary Lineker zei ooit eens:
"Football is a simple game; 22 men chase a ball for 90 minutes and at the end, the Germans always win."
Lichtelijk negatief. Je proeft de frustratie van de Engelsen, die vaak beter speelden en toch verloren van een Duits team. Onze eigen Johan Cruijff sprak de volgende woorden over Italiaanse clubs:
"Italianen kennen niet van je winnen maar je ken wel van ze verliezen."
Afgezien van de taalkundig gezien dramatische syntaxis, wel een interessante zin. De Italianen winnen klaarblijkelijk vooral een wedstrijd door weinig fouten te maken en door te profiteren van de fouten van anderen. Een beetje zoals de Duitsers dat ook doen.
Beide landen alsmede clubs afkomstig uit deze landen, hebben bovendien de vervelende neiging om ondanks dramatische prestaties dankzij een laat doelpunt alsnog als winnaar van het veld te stappen, een tegenstander emotioneel gezien verpletterd achterlatend. Hoe vaak hebben Nederlandse clubs zich in de Europa Cup niet beter gewaand dan hun Duitse of Italiaanse opponent, om uiteindelijk alsnog de boot in te gaan? Voorbeelden zijn er legio... Overigens hebben niet alleen Nederlandse clubs dergelijke negatieve ervaringen met Duitse en Italiaanse tegenstanders, getuige ook het citaat van Lineker.
Wedstrijden verliezen terwijl je eigenlijk beter bent dan je tegenstander, dit is één van de meest frustrerende dingen die je als speler en ook als manager mee kunt maken. Je kunt namelijk achteraf bijna nooit zeggen waar het nu precies misging. Een enkel momentje van onachtzaamheid, één kleine fout ergens in het elftal, de tegenstander die deze fout genadeloos afstraft en je blijft vertwijfeld achter terwijl je de gemiste kansen van je eigen ploeg achteraf vervloekt. Gruwelijk frustrerend, aangezien de schuld voor de nederlaag bij het eigen falen ligt en niet zo zeer in de kracht van de tegenstander, tenzij anti-voetbal als een kracht wordt beschouwd.
Hier tegenover staat dat er maar weinig emoties zo sterk en overweldigend zijn als het tegen de verhouding in wegslepen van een overwinning. Stel je eens iets voor bij emoties die loskomen bij spelers en hun manager, die als ploeg op het veld een gehele wedstrijd lang de onderliggende partij zijn geweest, maar die tegen alle verhouding in, voor de poorten van de hel, toch een overwinning uit het vuur weten te slepen door die ene schaarse kans te benutten. Een enorme emotionele ontlading maakt zich meester van de manager en zijn spelers nadat de scheidsrechter voor de laatste keer op z'n fluitje heeft geblazen en het besef zich van hun meester maakt dat zij gewonnen hebben, hoezeer dit dan ook onterecht is geweest. Geen overwinning smaakt zoeter dan een onverdiende overwinning.
Dit geldt helemaal in FM. Vaak is het de AI die ons managers frustreert door op Duits-Italiaanse wijze die ene kans te verzilveren en via een soort van superdoelman zelf de 0 te houden, maar zo heel af en toe lukt het ons menselijke managers ook om tegen de verhouding in te winnen van een sterkere tegenstander, op smerige, haast geniepige en achterbakse wijze. Ter illustratie, een voorbeeldje uit een eigen save-game.
We schrijven 2009, de finale om de wereldbeker voor clubteams. Het Chinese Zhejiang Lücheng, bestuurd door ondergetekende, neemt het op tegen de ongenaakbare en onverslaanbaar geachte Europees kampioen, FC Barcelona. Ronaldinho versus Mao Jianqing, Lionel Messi versus Zhou Haibin, Samuel Eto'o versus Pablo Cabrera, het lijkt op voorhand al een oneerlijke en ongelijke strijd.
In het veld leek deze voorspelling eigenlijk wel uit te komen. De Spaanse ploeg heerste soeverein, domineerde het duel en kreeg kansen bij de vleet. Slechts een speler in mijn team hield mijn elftal overeind. Doelman Wang Dalei, die geldt als een groot talent onder de doelmannen, weerde zich als een ware held tegen de overweldigende overmacht van de Spaanse furie. Hij ranselde snoeiharde schoten uit het doel, smoorde scrimages in het strafschopgebied, bokste voorzetten weg en voorkwam door goed uit z'n doel komen vele gevaarlijke situaties. Kortom, hij dreef de Spaanse ploeg tot wanhoop.
Gaandeweg de wedstrijd groeide mijn vertrouwen in een goede afloop echter. De Spanjaarden brachten weliswaar talenten als Bojan en Carlos Vela in het veld, maar hun afronding werd gehaaster, terwijl mijn eigen ploeg steeds beter ging spelen, geïnspireerd door het heldhaftige optreden van doelman Wang Dalei. Enkele minuten voor tijd volgde de bekroning voor mijn team en het dappere verzet van vooral doelman Dalei.
Een lange doeltrap van mijn doelman werd door spits Pablo Cabrera doorgekopt. De verdedigers Puyol en Marquez stonden allebei op mijn lange Paraguayaanse spits te letten, waardoor vleugelaanvaller Mia Jianqing vrij baan kreeg richting doelman Igor Akinfeev van Barcelona. Mijn hartslag versnelde. Spelletje of geen spelletje, dit was spannend as hell. Een één-op-één vlak voor tijd, in een belangrijke finale, dit is het spul zoals het voorkomt in de dromen van kleine jongetjes. En alsof het om een jongensdroom ging, Jianqing versnelde langs de grabbelende en graaiende handen van Barcelona's Russische sluitpost en schoof de bal beheerst in het verlaten doel.
Ik denk dat ik veilig kan stellen dat woorden tekort schieten om het gevoel te beschrijven dat me als het ware overnam op dit punt. Als ik een poging mag wagen, het was alsof mijn hele lichaam tijdelijk even verdoofd was door euforie, terwijl de adrenaline ervoor zorgde dat het bloed in recordtempo door mijn aderen werd gepompt. Misschien wat kinderachtig om zo enthousiast te raken door een spelletje, maar come on, iedereen heeft zo zijn eigen hobby's. Dit gevoel hield stand tot enkele nadat de scheidsrechter de wedstrijd had beëindigd. Met drie schoten op doel tegenover negentien van Barcelona had mijn Chinese ploegje toch een overwinning uit het vuur gesleept. Geweldig toch?
Via een aantal citaten van bekende voetballers kun je goed merken hoe negatief men staat tegenover clubs afkomstig uit en de nationale teams van deze twee landen. Gary Lineker zei ooit eens:
"Football is a simple game; 22 men chase a ball for 90 minutes and at the end, the Germans always win."
Lichtelijk negatief. Je proeft de frustratie van de Engelsen, die vaak beter speelden en toch verloren van een Duits team. Onze eigen Johan Cruijff sprak de volgende woorden over Italiaanse clubs:
"Italianen kennen niet van je winnen maar je ken wel van ze verliezen."
Afgezien van de taalkundig gezien dramatische syntaxis, wel een interessante zin. De Italianen winnen klaarblijkelijk vooral een wedstrijd door weinig fouten te maken en door te profiteren van de fouten van anderen. Een beetje zoals de Duitsers dat ook doen.
Beide landen alsmede clubs afkomstig uit deze landen, hebben bovendien de vervelende neiging om ondanks dramatische prestaties dankzij een laat doelpunt alsnog als winnaar van het veld te stappen, een tegenstander emotioneel gezien verpletterd achterlatend. Hoe vaak hebben Nederlandse clubs zich in de Europa Cup niet beter gewaand dan hun Duitse of Italiaanse opponent, om uiteindelijk alsnog de boot in te gaan? Voorbeelden zijn er legio... Overigens hebben niet alleen Nederlandse clubs dergelijke negatieve ervaringen met Duitse en Italiaanse tegenstanders, getuige ook het citaat van Lineker.
Wedstrijden verliezen terwijl je eigenlijk beter bent dan je tegenstander, dit is één van de meest frustrerende dingen die je als speler en ook als manager mee kunt maken. Je kunt namelijk achteraf bijna nooit zeggen waar het nu precies misging. Een enkel momentje van onachtzaamheid, één kleine fout ergens in het elftal, de tegenstander die deze fout genadeloos afstraft en je blijft vertwijfeld achter terwijl je de gemiste kansen van je eigen ploeg achteraf vervloekt. Gruwelijk frustrerend, aangezien de schuld voor de nederlaag bij het eigen falen ligt en niet zo zeer in de kracht van de tegenstander, tenzij anti-voetbal als een kracht wordt beschouwd.
Hier tegenover staat dat er maar weinig emoties zo sterk en overweldigend zijn als het tegen de verhouding in wegslepen van een overwinning. Stel je eens iets voor bij emoties die loskomen bij spelers en hun manager, die als ploeg op het veld een gehele wedstrijd lang de onderliggende partij zijn geweest, maar die tegen alle verhouding in, voor de poorten van de hel, toch een overwinning uit het vuur weten te slepen door die ene schaarse kans te benutten. Een enorme emotionele ontlading maakt zich meester van de manager en zijn spelers nadat de scheidsrechter voor de laatste keer op z'n fluitje heeft geblazen en het besef zich van hun meester maakt dat zij gewonnen hebben, hoezeer dit dan ook onterecht is geweest. Geen overwinning smaakt zoeter dan een onverdiende overwinning.
Dit geldt helemaal in FM. Vaak is het de AI die ons managers frustreert door op Duits-Italiaanse wijze die ene kans te verzilveren en via een soort van superdoelman zelf de 0 te houden, maar zo heel af en toe lukt het ons menselijke managers ook om tegen de verhouding in te winnen van een sterkere tegenstander, op smerige, haast geniepige en achterbakse wijze. Ter illustratie, een voorbeeldje uit een eigen save-game.
We schrijven 2009, de finale om de wereldbeker voor clubteams. Het Chinese Zhejiang Lücheng, bestuurd door ondergetekende, neemt het op tegen de ongenaakbare en onverslaanbaar geachte Europees kampioen, FC Barcelona. Ronaldinho versus Mao Jianqing, Lionel Messi versus Zhou Haibin, Samuel Eto'o versus Pablo Cabrera, het lijkt op voorhand al een oneerlijke en ongelijke strijd.
In het veld leek deze voorspelling eigenlijk wel uit te komen. De Spaanse ploeg heerste soeverein, domineerde het duel en kreeg kansen bij de vleet. Slechts een speler in mijn team hield mijn elftal overeind. Doelman Wang Dalei, die geldt als een groot talent onder de doelmannen, weerde zich als een ware held tegen de overweldigende overmacht van de Spaanse furie. Hij ranselde snoeiharde schoten uit het doel, smoorde scrimages in het strafschopgebied, bokste voorzetten weg en voorkwam door goed uit z'n doel komen vele gevaarlijke situaties. Kortom, hij dreef de Spaanse ploeg tot wanhoop.
Gaandeweg de wedstrijd groeide mijn vertrouwen in een goede afloop echter. De Spanjaarden brachten weliswaar talenten als Bojan en Carlos Vela in het veld, maar hun afronding werd gehaaster, terwijl mijn eigen ploeg steeds beter ging spelen, geïnspireerd door het heldhaftige optreden van doelman Wang Dalei. Enkele minuten voor tijd volgde de bekroning voor mijn team en het dappere verzet van vooral doelman Dalei.
Een lange doeltrap van mijn doelman werd door spits Pablo Cabrera doorgekopt. De verdedigers Puyol en Marquez stonden allebei op mijn lange Paraguayaanse spits te letten, waardoor vleugelaanvaller Mia Jianqing vrij baan kreeg richting doelman Igor Akinfeev van Barcelona. Mijn hartslag versnelde. Spelletje of geen spelletje, dit was spannend as hell. Een één-op-één vlak voor tijd, in een belangrijke finale, dit is het spul zoals het voorkomt in de dromen van kleine jongetjes. En alsof het om een jongensdroom ging, Jianqing versnelde langs de grabbelende en graaiende handen van Barcelona's Russische sluitpost en schoof de bal beheerst in het verlaten doel.
Ik denk dat ik veilig kan stellen dat woorden tekort schieten om het gevoel te beschrijven dat me als het ware overnam op dit punt. Als ik een poging mag wagen, het was alsof mijn hele lichaam tijdelijk even verdoofd was door euforie, terwijl de adrenaline ervoor zorgde dat het bloed in recordtempo door mijn aderen werd gepompt. Misschien wat kinderachtig om zo enthousiast te raken door een spelletje, maar come on, iedereen heeft zo zijn eigen hobby's. Dit gevoel hield stand tot enkele nadat de scheidsrechter de wedstrijd had beëindigd. Met drie schoten op doel tegenover negentien van Barcelona had mijn Chinese ploegje toch een overwinning uit het vuur gesleept. Geweldig toch?
Klote scheids...
Op 30 oktober 2005 hoort het Belgische gerecht voor het eerst over ene Zheyun Ye. De Chinees wordt samen met spelersmakelaar Pietro Allatta en ex-voetballer Olivier Suray opgepakt in een Brussels hotel na een klacht van een jonge vrouw. Ze heeft het tegen het parket ook over vervalste voetbalmatchen. Het vervolg is bekend: zeventien matchen in de competitie bleken getrukeerd, een tiental spelers omgekocht, het Belgische voetbal beleefde een diepe crisis.
In dit schandaal zijn het de spelers die de zaak bedonderen, maar het kan ook anders. In Duitsland laten ze de scheidsrechters de zaak besodemieteren, zoals Robert Hoyzer. Hoyzer gaf begin 2005 toe dat hij zich heeft laten omkopen bij de bekerwedstrijd SC Paderborn-Hamburger SV. Het kleine Paderborn won de wedstrijd verrassend met 4-2, na een aantal opmerkelijke beslissingen van scheidsrechter Hoyzer. Al snel deden geruchten de ronde dat er sprake was van oplichterij.
De Kroatische wedmaffia bleek achter de zaak te zitten en miljoenen te hebben verdiend met het omkopen van scheidsrechters en het gokken op wedstrijden. Behalve Hoyzer bleken nog veel meer scheidsrechters en voetballers bij de zaak betrokken. Ook de Nederlandse aanvoerder van Paderborn, Thijs Waterink, speelde een rol in het schandaal. De destijds 36-jarige Waterink werd begin april 2005 voor vier maanden geschorst wegens onsportief gedrag en het aannemen van 10.000 euro smeergeld.
Helaas heb ik bemerkt dat FM deze bijzonder onsportieve trend ook heeft opgepikt en aan wedstrijdvervalsing doet. We schrijven 27 mei 2010. Plaats van handeling, het Jardines del Hipódromo te Montevideo, het stadion van Danubio uit Uruguay.
We spelen tegen Nacional, de aartsrivaal. In eigen huis spelen we de competitie uit. Er staat niets meer op het spel, behalve de sportieve eer. De competitie hebben we al gewonnen en in deze allerlaatste competitiewedstrijd lijk ik voor het eerst een 100% score in Uruguay neer te gaan zetten.
Via een fraaie directe vrije trap van Enzo Scorza zijn we al vroeg in de wedstrijd op 1-0 gekomen. Nacional is er eigenlijk de gehele wedstrijd lang niet aan te pas gekomen, ondanks de grootspraak van hun coach vooraf dat zijn team een einde zou maken aan onze zegereeks.
Lange tijd is er dan ook helemaal niets aan de hand, we spelen de bal rustig rond en proberen een tweede doelpunt te scoren. Een minuut of vijf voor tijd smoren we een counter van Nacional in de kiem, waarbij mijn rechtsback, de Colombiaan Jairo Palomino, echter geblesseerd blijft liggen in het eigen strafschopgebied. Ik klik direct op de “Tactics”-knop, zodat ik hem kan wisselen. Onze eigen tegenaanval loopt echter gewoon verder.
Nog niks aan de hand, al zie ik de virtuele mini-me al driftig naar de rand van het veld rennen om tegen de eigen spelers te zeggen dat de bal buiten getrapt moet worden, zodat Palomino verzorging kan ontvangen. Rechtervleugelspeler Carlos Elías lijkt mijn smeekbede gehoord te hebben en rost de bal tegen een Nacional verdediger aan. Hoekschop. Ik haal opgelucht adem. De bal is buiten de lijnen gespeeld en Palomino kan verzorging ontvangen of gewisseld worden.
Dacht ik... De scheidsrechter besluit verder te laten spelen. Ik ben woest. Neen, ik ben furieus. Ik zie de virtuele weergave van mezelf als een soort opgevoerde versie van Louis van Gaal al naar de zijlijn sprinten om verhaal te gaan halen bij de scheidsrechter. Waarom kan ik niet wisselen, waarom blijft mijn mannetje liggen?
De corner wordt genomen door Recoba, die de bal richting eerste paal speelt. Daar staat de kopsterke verdediger Joe Bizera, maar die weet niet aan de bal te komen. Een verdediger van Nacional kopt de bal achter. Mag ik nu dan eindelijk mijn speler wisselen of laten verzorgen? Ben je gek... Nee, onze vrind de scheids besluit dat er gewoon verder kan worden gespeeld.
Je voelt de anti-climax naderen en legt je er al bij neer. De volgende corner wordt opnieuw uitverdedigd middels een blinde trap naar voren toe. Ik zie hoe twee aanvallers van Nacional op mijn eenzame verdediger afgaan. Via een slimme steekpass op een speler die ruim tien meter achter mijn laatste fitte verdediger staat, wordt mijn verdediger uitgespeeld, waarna de aanvaller op mijn doelman Fernando Muslera afgaat. Buitenspel werd dus opgeheven door de geblesseerde Palomino, hetgeen verdedigen vrijwel onmogelijk maakte.
Even koester ik nog hoop, maar de wet van Murphy raakt mij in al haar grimmige volledigheid. Muslera wordt uitgespeeld waarna de aanvaller de bal in het lege doel schuift. Nu verschijnt ineens het “Tactics” scherm. Mijn aanvankelijke berusting verdwijnt. Deze sportieve tegenvaller kan ik verkroppen, de wijze waarop echter totaal niet.
Ruim drie minuten liet de scheidsrechter de wedstrijd doorlopen terwijl een van mijn spelers geblesseerd op het veld lag. In die drie minuten kreeg ik ook nog twee corners mee, maar de scheidsrechter vond het niet nodig om af te fluiten tot het moment waarop Nacional scoorde. Nou, en bedankt... Omgekocht om mij te naaien in de slotminuten waarschijnlijk... Fuck the ref!
In dit schandaal zijn het de spelers die de zaak bedonderen, maar het kan ook anders. In Duitsland laten ze de scheidsrechters de zaak besodemieteren, zoals Robert Hoyzer. Hoyzer gaf begin 2005 toe dat hij zich heeft laten omkopen bij de bekerwedstrijd SC Paderborn-Hamburger SV. Het kleine Paderborn won de wedstrijd verrassend met 4-2, na een aantal opmerkelijke beslissingen van scheidsrechter Hoyzer. Al snel deden geruchten de ronde dat er sprake was van oplichterij.
De Kroatische wedmaffia bleek achter de zaak te zitten en miljoenen te hebben verdiend met het omkopen van scheidsrechters en het gokken op wedstrijden. Behalve Hoyzer bleken nog veel meer scheidsrechters en voetballers bij de zaak betrokken. Ook de Nederlandse aanvoerder van Paderborn, Thijs Waterink, speelde een rol in het schandaal. De destijds 36-jarige Waterink werd begin april 2005 voor vier maanden geschorst wegens onsportief gedrag en het aannemen van 10.000 euro smeergeld.
Helaas heb ik bemerkt dat FM deze bijzonder onsportieve trend ook heeft opgepikt en aan wedstrijdvervalsing doet. We schrijven 27 mei 2010. Plaats van handeling, het Jardines del Hipódromo te Montevideo, het stadion van Danubio uit Uruguay.
We spelen tegen Nacional, de aartsrivaal. In eigen huis spelen we de competitie uit. Er staat niets meer op het spel, behalve de sportieve eer. De competitie hebben we al gewonnen en in deze allerlaatste competitiewedstrijd lijk ik voor het eerst een 100% score in Uruguay neer te gaan zetten.
Via een fraaie directe vrije trap van Enzo Scorza zijn we al vroeg in de wedstrijd op 1-0 gekomen. Nacional is er eigenlijk de gehele wedstrijd lang niet aan te pas gekomen, ondanks de grootspraak van hun coach vooraf dat zijn team een einde zou maken aan onze zegereeks.
Lange tijd is er dan ook helemaal niets aan de hand, we spelen de bal rustig rond en proberen een tweede doelpunt te scoren. Een minuut of vijf voor tijd smoren we een counter van Nacional in de kiem, waarbij mijn rechtsback, de Colombiaan Jairo Palomino, echter geblesseerd blijft liggen in het eigen strafschopgebied. Ik klik direct op de “Tactics”-knop, zodat ik hem kan wisselen. Onze eigen tegenaanval loopt echter gewoon verder.
Nog niks aan de hand, al zie ik de virtuele mini-me al driftig naar de rand van het veld rennen om tegen de eigen spelers te zeggen dat de bal buiten getrapt moet worden, zodat Palomino verzorging kan ontvangen. Rechtervleugelspeler Carlos Elías lijkt mijn smeekbede gehoord te hebben en rost de bal tegen een Nacional verdediger aan. Hoekschop. Ik haal opgelucht adem. De bal is buiten de lijnen gespeeld en Palomino kan verzorging ontvangen of gewisseld worden.
Dacht ik... De scheidsrechter besluit verder te laten spelen. Ik ben woest. Neen, ik ben furieus. Ik zie de virtuele weergave van mezelf als een soort opgevoerde versie van Louis van Gaal al naar de zijlijn sprinten om verhaal te gaan halen bij de scheidsrechter. Waarom kan ik niet wisselen, waarom blijft mijn mannetje liggen?
De corner wordt genomen door Recoba, die de bal richting eerste paal speelt. Daar staat de kopsterke verdediger Joe Bizera, maar die weet niet aan de bal te komen. Een verdediger van Nacional kopt de bal achter. Mag ik nu dan eindelijk mijn speler wisselen of laten verzorgen? Ben je gek... Nee, onze vrind de scheids besluit dat er gewoon verder kan worden gespeeld.
Je voelt de anti-climax naderen en legt je er al bij neer. De volgende corner wordt opnieuw uitverdedigd middels een blinde trap naar voren toe. Ik zie hoe twee aanvallers van Nacional op mijn eenzame verdediger afgaan. Via een slimme steekpass op een speler die ruim tien meter achter mijn laatste fitte verdediger staat, wordt mijn verdediger uitgespeeld, waarna de aanvaller op mijn doelman Fernando Muslera afgaat. Buitenspel werd dus opgeheven door de geblesseerde Palomino, hetgeen verdedigen vrijwel onmogelijk maakte.
Even koester ik nog hoop, maar de wet van Murphy raakt mij in al haar grimmige volledigheid. Muslera wordt uitgespeeld waarna de aanvaller de bal in het lege doel schuift. Nu verschijnt ineens het “Tactics” scherm. Mijn aanvankelijke berusting verdwijnt. Deze sportieve tegenvaller kan ik verkroppen, de wijze waarop echter totaal niet.
Ruim drie minuten liet de scheidsrechter de wedstrijd doorlopen terwijl een van mijn spelers geblesseerd op het veld lag. In die drie minuten kreeg ik ook nog twee corners mee, maar de scheidsrechter vond het niet nodig om af te fluiten tot het moment waarop Nacional scoorde. Nou, en bedankt... Omgekocht om mij te naaien in de slotminuten waarschijnlijk... Fuck the ref!
Stilistisch verantwoord
Ik bezoek best vaak buitenlandse fora en dan valt het me altijd op hoe positief mensen daar zijn over het Nederlandse voetbal. Wanneer je dan vraagt waarom mensen zo positief zijn, dan blijkt vaak dat het Oranje van Cruijff uit ’74 de reden is waarom mensen zo positief over Nederland en het Nederlandse voetbal denken. Op zich heeft het ook wel iets… Nederland speelt (voordat van Van Basten kwam…) dominant en aanvallend voetbal EN Nederland won (’88 uitgezonderd) nooit een groot toernooi. Het heeft wel iets melodramatisch… Beetje steunen van de underdog die uiteindelijk in een spectaculaire wedstrijd sneuvelt, de ploeg die onterecht verliest en in schoonheid sterft. Want de echte liefhebber weet het, Duitsland, Argentinië, Italië mogen dan wel wereldkampioen worden, maar Nederland speelt het mooiste voetbal...
De Nederlandse stijl spreekt mensen in het buitenland dus heel erg aan, maar waarom voetballen wij Nederlanders zo, in onze eigen unieke stijl? Hoe is deze stijl ontstaan? Verschillende schrijvers, wetenschappers en filosofen hebben zich hierover gebogen en ze hebben geprobeerd om de typisch Nederlandse manier van spelen te linken aan de historie, cultuur, politiek, geografie en economie van ons polderlandje. Dat heeft een aantal interessante visies opgeleverd.
Een verklaring kwam van David Winner. Hij schreef het boek “Brilliant Orange: The Neurotic Genius of Dutch Football”, waarin hij op zoek gaat naar een verklaring voor de herkomst van het Nederlandse Totaalvoetbal. Met Totaalvoetbal bedoelen we niet de 4-3-3 formatie, Totaalvoetbal is een speelstijl waarbij spelers voortdurend van positie wisselen. Dit kan binnen een 4-4-2 formatie, binnen een 4-3-3 formatie en eigenlijk binnen elke willekeurige formatie. Het gaat erom dat er binnen dit systeem een andere dimensie aan het ruimte-denken wordt gegeven. Een linksback is opeens niet meer linksback, maar kan ook linkshalf zijn of zelfs spits. David Winner zegt er het volgende over:
“Space is the unique defining element of Dutch football...It was a conceptual revolution based on the idea that the size of any football field was flexible and could be altered by the team playing on it.”
Natuurlijk is de grootte van een voetbalveld niet flexibel, maar je kunt er, gegeven de ruimte, wel meer uithalen. Is dat niet wat het “kleine” Nederland ook heeft gedaan met haar polders en dijken? David Winner opnieuw:
"The Dutch think innovatively, creatively and abstractly about space in their football because for centuries they have had to think innovatively about space in every other area of their lives."
Of David Winner gelijk heeft of niet, dat wil ik even in het midden laten. Winners ideeën zijn hoe dan ook ontzettend interessant en leuk gevonden. Ook zegt hij iets over waarom Nederlanders telkens bezwijken onder de druk.
“...is that the Dutch like to pass more than they like to score, making use of their footballing space across the entire field. Fear of winning - "the shame of being good" - is part of their Calvinist heritage, and explains why Dutch players tend to miss penalty kicks at critical moments. For a Dutchman, anyway, playing proper football is morally superior to winning at football.”
Een paar mooie voorbeeldjes van deze moraal vinden we terug in interviews na afloop van de WK finale van 1974.
“We made fun of them and forgot to score the second goal.”
Johnny Rep
“I didn’t mind if we won 1-0, as long as we humiliated them.”
Willem van Hanegem
Als ik dan de Nederlandse moraal zou moeten samenvatten, dan zou ik zeggen dat die neerkomt op het volgende: je bent niet de beste, want je wint het toernooi niet, maar je weet wel dat je de beste had kunnen zijn, omdat je genoeg kwaliteit in huis had om het toernooi te kunnen winnen en omdat je het mooiste voetbal speelde.
In FM zie je die typisch Nederlandse stijl eigenlijk niet of nauwelijks terug, ook al omdat de engine al die positiewisselingen niet toestaat. Hiermee komen we toch weer uit bij de minpunten van FM. Een van die minpunten ligt, wat mij betreft, ook in het gebrekkig weergeven van de typische stijl van een land.
Brazilianen, Italianen, Duitsers, Engelsen en Nederlanders, ieder land heeft zijn eigen spelstijl en eigen manier van spelen, maar in FM zie je daar eigenlijk niets van terug. Het typische Braziliaanse sambavoetbal zie je niet terug, het Engelse kick and rush is niet te traceren, catenaccio komt amper voor… De ploegen variëren wel in formatie, maar de typische stijl ontbreekt.
Je ziet geen Braziliaanse dribbelploegen die hun individualisme te ver doordrijven, je ziet geen Italianen die puur op de counter spelen en je ziet ook geen Nederlands totaalvoetbal terug. Wat mij betreft is dit echt een gemiste kans. Hoe leuk zou het niet zijn wanneer je deze typische speelstijlen ook echt kon verwerken en gebruiken in FM?
Stel je voor dat je dan ook zelf de speelstijl van de jeugdopleiding kon bepalen, waardoor er ook alleen maar spelers uit de eigen opleiding doorstromen die voldoen aan een bepaald profiel. Een beetje zoals Ajax haar opleiding heeft gestoeld op spelen in het totaalvoetbalidee volgens een 4-3-3 formatie. Ajax leidt spelers op die specifiek volgens dat idee zouden moeten kunnen spelen. Zoiets wil ik eigenlijk ook in FM terug zien, je zou als manager een bepaalde stijl moeten kunnen selecteren en dan zou de jeugdopleiding ook alleen maar spelers afleveren die binnen deze bepaalde stijl passen.
Waarschijnlijk zal het bij toekomstmuziek en dagdromen blijven, mijn idee over het toevoegen van typerende stijlen per land en club, maar ik blijf er bij dat het idee wel mogelijkheden heeft. Ik heb deze suggestie dan ook in het Engels naar SI gemaild, maar ik ga er niet van uit dat er een serieuze reactie op gaat komen. Toch blijven we hopen, je weet maar nooit.
Was getekend,
Uw dagdromende columnist
De Nederlandse stijl spreekt mensen in het buitenland dus heel erg aan, maar waarom voetballen wij Nederlanders zo, in onze eigen unieke stijl? Hoe is deze stijl ontstaan? Verschillende schrijvers, wetenschappers en filosofen hebben zich hierover gebogen en ze hebben geprobeerd om de typisch Nederlandse manier van spelen te linken aan de historie, cultuur, politiek, geografie en economie van ons polderlandje. Dat heeft een aantal interessante visies opgeleverd.
Een verklaring kwam van David Winner. Hij schreef het boek “Brilliant Orange: The Neurotic Genius of Dutch Football”, waarin hij op zoek gaat naar een verklaring voor de herkomst van het Nederlandse Totaalvoetbal. Met Totaalvoetbal bedoelen we niet de 4-3-3 formatie, Totaalvoetbal is een speelstijl waarbij spelers voortdurend van positie wisselen. Dit kan binnen een 4-4-2 formatie, binnen een 4-3-3 formatie en eigenlijk binnen elke willekeurige formatie. Het gaat erom dat er binnen dit systeem een andere dimensie aan het ruimte-denken wordt gegeven. Een linksback is opeens niet meer linksback, maar kan ook linkshalf zijn of zelfs spits. David Winner zegt er het volgende over:
“Space is the unique defining element of Dutch football...It was a conceptual revolution based on the idea that the size of any football field was flexible and could be altered by the team playing on it.”
Natuurlijk is de grootte van een voetbalveld niet flexibel, maar je kunt er, gegeven de ruimte, wel meer uithalen. Is dat niet wat het “kleine” Nederland ook heeft gedaan met haar polders en dijken? David Winner opnieuw:
"The Dutch think innovatively, creatively and abstractly about space in their football because for centuries they have had to think innovatively about space in every other area of their lives."
Of David Winner gelijk heeft of niet, dat wil ik even in het midden laten. Winners ideeën zijn hoe dan ook ontzettend interessant en leuk gevonden. Ook zegt hij iets over waarom Nederlanders telkens bezwijken onder de druk.
“...is that the Dutch like to pass more than they like to score, making use of their footballing space across the entire field. Fear of winning - "the shame of being good" - is part of their Calvinist heritage, and explains why Dutch players tend to miss penalty kicks at critical moments. For a Dutchman, anyway, playing proper football is morally superior to winning at football.”
Een paar mooie voorbeeldjes van deze moraal vinden we terug in interviews na afloop van de WK finale van 1974.
“We made fun of them and forgot to score the second goal.”
Johnny Rep
“I didn’t mind if we won 1-0, as long as we humiliated them.”
Willem van Hanegem
Als ik dan de Nederlandse moraal zou moeten samenvatten, dan zou ik zeggen dat die neerkomt op het volgende: je bent niet de beste, want je wint het toernooi niet, maar je weet wel dat je de beste had kunnen zijn, omdat je genoeg kwaliteit in huis had om het toernooi te kunnen winnen en omdat je het mooiste voetbal speelde.
In FM zie je die typisch Nederlandse stijl eigenlijk niet of nauwelijks terug, ook al omdat de engine al die positiewisselingen niet toestaat. Hiermee komen we toch weer uit bij de minpunten van FM. Een van die minpunten ligt, wat mij betreft, ook in het gebrekkig weergeven van de typische stijl van een land.
Brazilianen, Italianen, Duitsers, Engelsen en Nederlanders, ieder land heeft zijn eigen spelstijl en eigen manier van spelen, maar in FM zie je daar eigenlijk niets van terug. Het typische Braziliaanse sambavoetbal zie je niet terug, het Engelse kick and rush is niet te traceren, catenaccio komt amper voor… De ploegen variëren wel in formatie, maar de typische stijl ontbreekt.
Je ziet geen Braziliaanse dribbelploegen die hun individualisme te ver doordrijven, je ziet geen Italianen die puur op de counter spelen en je ziet ook geen Nederlands totaalvoetbal terug. Wat mij betreft is dit echt een gemiste kans. Hoe leuk zou het niet zijn wanneer je deze typische speelstijlen ook echt kon verwerken en gebruiken in FM?
Stel je voor dat je dan ook zelf de speelstijl van de jeugdopleiding kon bepalen, waardoor er ook alleen maar spelers uit de eigen opleiding doorstromen die voldoen aan een bepaald profiel. Een beetje zoals Ajax haar opleiding heeft gestoeld op spelen in het totaalvoetbalidee volgens een 4-3-3 formatie. Ajax leidt spelers op die specifiek volgens dat idee zouden moeten kunnen spelen. Zoiets wil ik eigenlijk ook in FM terug zien, je zou als manager een bepaalde stijl moeten kunnen selecteren en dan zou de jeugdopleiding ook alleen maar spelers afleveren die binnen deze bepaalde stijl passen.
Waarschijnlijk zal het bij toekomstmuziek en dagdromen blijven, mijn idee over het toevoegen van typerende stijlen per land en club, maar ik blijf er bij dat het idee wel mogelijkheden heeft. Ik heb deze suggestie dan ook in het Engels naar SI gemaild, maar ik ga er niet van uit dat er een serieuze reactie op gaat komen. Toch blijven we hopen, je weet maar nooit.
Was getekend,
Uw dagdromende columnist
LLM Literatuur
Zo heel af en toe zie je zelfs dat er in de literatuur aandacht besteed wordt aan het fenomeen LLM. Omdat dit speltype helemaal mijn type is, heb ik een heel aantal boeken in de kast staan die ook betrekking hebben op voetbal in lagere afdelingen. Een van de meest bekende boeken uit mijn boekenkast is “Het wonder van Castel di Sangro”, een boek uit ’99, geschreven door de Amerikaan Joe McGinnis. Het boek vertelt het waargebeurde verhaal van een Amerikaanse journalist die afreist naar het kleine Castel di Sangro in Italië. De voetbalploeg uit dit 5,500 inwoners tellende dorpje maakt namelijk in het seizoen ’96-’97 haar debuut in de Serie B. McGinnis beschrijft, misschien een beetje gechargeerd, de belevenissen die het team gedurende dat seizoen meemaakt. Zonder al te veel van het verhaal te verklappen, kan ik eerlijk zeggen dat de ploeg de meest ongelofelijke dingen meemaakt. Spelers die overlijden, een speler die gearresteerd wordt wegens drugssmokkel, een voorzitter die lid lijkt de zijn van de maffia, never a dull moment in Castel di Sangro. Voor de liefhebbers, het boek wordt nog steeds verkocht en is onder meer verkrijgbaar via ENVB.nl. Mocht je nieuwsgierig zijn, daar kun je ook een uitgebreide samenvatting vinden. Mij gaat het nu even vooral om de club zelf.
Ik heb laatst het boek weer eens doorgelezen en puur uit nieuwsgierigheid ben ik gaan graven in de geschiedenis van de club. Die is op zich wel apart te noemen. Kort na de Tweede Wereldoorlog werd de club onofficieel opgericht door een jonge priester, Don Arbete. Hij wilde op die manier de jeugd van Castel di Sangro afleiding bieden. Pas in 1953 werd de club officieel opgericht. Een echte topploeg was de ploeg nooit, maar dankzij hard werken en een ijzeren wilskracht schopte de ploeg het uiteindelijk via de allerlaagste amateurdivisies tot in de laagste professionele afdeling, de Serie C2. Hier leek het fout te gaan voor de club, vooral door een gebrek aan financiële middelen. Uiteindelijk werd de club opgekocht door een louche zakenman, die via de club geld kon witwassen. Deze zakenman stelde zijn schoonzoon, Gabriele Gravina, aan als voorzitter.
Dit was het begin van betere tijden. Gravina had een goed oog voor talent en via slimme trucs wist hij talentvolle spelers naar Castel di Sangro te halen. Na het aanstellen van de trainer Osvaldo Jaconi promoveerde de ploeg zelfs twee keer op rij. In twee jaar tijd promoveerde de ploeg vanuit de Serie C2 naar de Serie C1 en vanuit de Serie C1 naar de Serie B. Vooral de promotie vanuit de Serie C1 geschiedde op haast miraculeuze wijze, via een tweetal haast onmogelijke ontsnappingen in de promotieplay-offs. Het boek verhaalt over het debuutseizoen in de Serie B. Met veel geluk en hard werken bereikt de ploeg uiteindelijk la salvezza, de ploeg wist zich te handhaven in de Serie B.
Het jaar erop was het begin van het einde voor de ploeg. De op geld en macht beluste voorzitter had de betere spelers verkocht en Castel di Sangro eindigde vrij kansloos op de laatste plek in de competitie. Dit was het begin van een vrije val door de divisies heen. In een paar jaar tijd degradeerde Castel di Sangro terug naar de Serie C2. Daarnaast kwam de ploeg ook in opspraak omdat de in ’96 overleden spelers Di Vincenzo en Biondi gewoon op de loonlijst bleven staan. Sportief ging het de ploeg niet voor de wind, in de Serie C2 hobbelde de ploeg anoniem mee in de middenmoot, totdat de ploeg in 2005 uit de competitie werd gehaald wegens financiële problemen.
Op dit punt haak ik nu in. Mij leek het wel aardig om deze club terug te halen naar de Serie C2, zodat ze in FM 2008 weer speelbaar zijn. De ploeg heeft in de FM database geen spelers meer, dus heb ik de selectie vanuit het boek opnieuw samengesteld. De meeste spelers waren clubloos of actief op een laag niveau, twee spelers kwamen uit in de Serie A, dus als manager heb je de beschikking over een heel divers team. De patch kun je hier downloaden. Ik weet niet of iemand het boek heeft gelezen, maar ik vond het een geweldig interessant boek en het heeft mij geïnspireerd om deze patch te maken.
Was getekend,
Uw LLM tifosi columnist
Ik heb laatst het boek weer eens doorgelezen en puur uit nieuwsgierigheid ben ik gaan graven in de geschiedenis van de club. Die is op zich wel apart te noemen. Kort na de Tweede Wereldoorlog werd de club onofficieel opgericht door een jonge priester, Don Arbete. Hij wilde op die manier de jeugd van Castel di Sangro afleiding bieden. Pas in 1953 werd de club officieel opgericht. Een echte topploeg was de ploeg nooit, maar dankzij hard werken en een ijzeren wilskracht schopte de ploeg het uiteindelijk via de allerlaagste amateurdivisies tot in de laagste professionele afdeling, de Serie C2. Hier leek het fout te gaan voor de club, vooral door een gebrek aan financiële middelen. Uiteindelijk werd de club opgekocht door een louche zakenman, die via de club geld kon witwassen. Deze zakenman stelde zijn schoonzoon, Gabriele Gravina, aan als voorzitter.
Dit was het begin van betere tijden. Gravina had een goed oog voor talent en via slimme trucs wist hij talentvolle spelers naar Castel di Sangro te halen. Na het aanstellen van de trainer Osvaldo Jaconi promoveerde de ploeg zelfs twee keer op rij. In twee jaar tijd promoveerde de ploeg vanuit de Serie C2 naar de Serie C1 en vanuit de Serie C1 naar de Serie B. Vooral de promotie vanuit de Serie C1 geschiedde op haast miraculeuze wijze, via een tweetal haast onmogelijke ontsnappingen in de promotieplay-offs. Het boek verhaalt over het debuutseizoen in de Serie B. Met veel geluk en hard werken bereikt de ploeg uiteindelijk la salvezza, de ploeg wist zich te handhaven in de Serie B.
Het jaar erop was het begin van het einde voor de ploeg. De op geld en macht beluste voorzitter had de betere spelers verkocht en Castel di Sangro eindigde vrij kansloos op de laatste plek in de competitie. Dit was het begin van een vrije val door de divisies heen. In een paar jaar tijd degradeerde Castel di Sangro terug naar de Serie C2. Daarnaast kwam de ploeg ook in opspraak omdat de in ’96 overleden spelers Di Vincenzo en Biondi gewoon op de loonlijst bleven staan. Sportief ging het de ploeg niet voor de wind, in de Serie C2 hobbelde de ploeg anoniem mee in de middenmoot, totdat de ploeg in 2005 uit de competitie werd gehaald wegens financiële problemen.
Op dit punt haak ik nu in. Mij leek het wel aardig om deze club terug te halen naar de Serie C2, zodat ze in FM 2008 weer speelbaar zijn. De ploeg heeft in de FM database geen spelers meer, dus heb ik de selectie vanuit het boek opnieuw samengesteld. De meeste spelers waren clubloos of actief op een laag niveau, twee spelers kwamen uit in de Serie A, dus als manager heb je de beschikking over een heel divers team. De patch kun je hier downloaden. Ik weet niet of iemand het boek heeft gelezen, maar ik vond het een geweldig interessant boek en het heeft mij geïnspireerd om deze patch te maken.
Was getekend,
Uw LLM tifosi columnist
Stelletje scheve schutters
Het gaat eindelijk eens goed met FM. Je hebt vele gidsen doorgespit, advies gevraagd aan de “echte experts” en die-hards en een goede oefencampagne gedraaid met je nieuwe team. Je gaat er eens goed voor zitten, want dit wordt het seizoen van jouw definitieve doorbraak. Dit wordt het seizoen waarin jij zult gaan bewijzen dat je een topper bent in het spelen van FM, een waardige kandidaat voor de diverse titels die er zo al te winnen zijn. Totdat je spitsen last krijgen van acute blindheid.
Plotseling lijken die blinde lamlullen niet meer in staat om het netje te vinden. Het maakt niet uit hoe gemakkelijk de kansen zijn, de bal wil er niet in. Zelfs intikkertjes vanaf een meter of vijf worden naast, over of recht op de keeper gekopt of geschoten. Hans Anders of Specsavers of welke brillenboer dan ook, ze kunnen een fortuin verdienen door die prutsende reetkevers te helpen met hun zicht op het doel van de tegenpartij.
Hoe frustrerend kan het zijn voor een manager om duidelijk te zien dat je een wedstrijd in handen hebt, maar de ploeg slaagt er maar niet in om dit overwicht in doelpunten uit te drukken. Het is ook niet zo dat je niet genoeg kansen krijgt, maar die twee mongooltjes voorin lijken vastbesloten om het wereldrecord kansen missen verder aan te scherpen.
Een paar weken geleden had ik zelf ook zo’n wedstrijd. Ik speelde voor het NK met Mons / Bergen uit bij Sint-Truiden. De Kanaries (Sint-Truiden dus…) stonden helemaal onderaan en hadden na zo’n zestien wedstrijden nog geen enkele wedstrijd gewonnen. Met andere woorden, een waardeloze ploeg, zonder enige vorm of moraal. Mijn team daarentegen behoorde tot de meest productieve teams in de liga, waarbij vooral mijn Zwitserse toppertje Kwabena Agouda de ene na de andere treffer produceerde en ruim bovenaan het topschutterklassement stond.
Helaas viel daar tijdens de wedstrijd zelf niets van te merken. Kans na kans miste de uit Ghana afkomstige aanvaller. Ook z’n maatje voorin, de Roemeen Bogdan Stancu, blonk vooral uit in het missen van kansen. Het maakte vrij weinig uit hoe eenzaam en alleen deze twee in het strafschopgebied opdoken, de bal ging er maar niet in. Een lichte ergernis begon zich van mij meester te maken, want ik voelde de bui al weer hangen.
“Ze” zeggen wel eens, wanneer je zelf de kansen niet maakt, dan doet de tegenstander dat wel. Ik heb geen idee wie “ze” zijn, maar “ze” hebben volkomen gelijk. Met nog twintig minuten op de klok scoort Sint-Truiden uit zo’n beetje de eerste fatsoenlijke doelkans die de ploeg heeft gekregen. Prachtig doelpunt, daar niet van, maar gezien het spelbeeld niet echt terecht. Ik besluit alles of niets te gaan spelen. Een aanvallende 4-2-4, pompen of verzuipen en we zien wel wat er gebeurt.
Minuut na minuut verstrijkt en het laatste fluitsignaal komt steeds dichterbij. Mij bekruipt het angstige voorgevoel dat ik m’n eerste nederlaag ga lijden. Hoe gênant… Tegen Anderlecht, Genk en Brugge wisten we overeind te blijven, maar uitgerekend tegen de hekkensluiter zou het dan fout gaan… Met nog enkele minuten te gaan besluit ik mijn laatste wissel in te zetten. Agouda, die nog geen deuk in een pakje boter heeft geschoten deze match, haal ik naar de kant en de Argentijn Marcos Mondaini komt erin. Nog geen minuut later pakt die wissel al goed uit, wanneer Mondaini een strafschop versiert. Om het droomscenario compleet te maken schaart Mondaini zich zelf achter de bal. Met een stat van 18 voor strafschoppen lijkt dat kat in het bakkie, dus ontspannen leun ik achterover. Een gelijkspel is vervelend, maar minder frustrerend dan een onterechte nederlaag.
Helaas treedt op dit punt de beruchte wet van Murphy in werking. Voor de mensen die de wet niet kennen, deze wet bestaat uit vier punten.
1. De eerste wet van Murphy stelt dat als er bij een experiment iets fout kán gaan, het ook daadwerkelijk fout gaat.
2. De tweede wet van Murphy stelt dat de fout altijd op het meest onaangename moment gebeurt.
3. De derde wet van Murphy stelt dat Murphy een grote optimist was.
4. De vierde wet van Murphy stelt dat hoe groter het wonder is, hoe minder mensen kijken
Punt 1 en 2 van de wet traden in dit geval direct in werking. Mondaini, de man die statistisch gezien haast niet kon missen, miste de strafschop op een voor mij bijzonder onaangenaam moment. Mijn zelfvertrouwen verdween als sneeuw voor de zon, vloekend en tierend zat ik achter de computer. Ik had, volgens de statistieken, 27 doelpogingen ondernomen, waarvan er 12 tussen de doelpalen waren geëindigd. Sint-Truiden had 5 keer op doel geschoten, waarvan 1 keer tussen de palen. Toch verloor ik met 1-0 op Staaien, alleen omdat mijn spitsen een soort van oogafwijking leken te hebben waardoor ze het waanidee koesterden dat het doel tien meter hoger was dan in werkelijkheid en twintig meter breder dan in werkelijkheid. Hier, bij een dergelijk ongeluk, baatte nog maar een enkele remedie… Ik heb het spel uitgezet en ben, voor die avond althans, gestopt met spelen… Ik kan slecht tegen m’n verlies, I know…
Was getekend,
Uw jegens zijn spitsen haatgevoelens koesterende columnist
Plotseling lijken die blinde lamlullen niet meer in staat om het netje te vinden. Het maakt niet uit hoe gemakkelijk de kansen zijn, de bal wil er niet in. Zelfs intikkertjes vanaf een meter of vijf worden naast, over of recht op de keeper gekopt of geschoten. Hans Anders of Specsavers of welke brillenboer dan ook, ze kunnen een fortuin verdienen door die prutsende reetkevers te helpen met hun zicht op het doel van de tegenpartij.
Hoe frustrerend kan het zijn voor een manager om duidelijk te zien dat je een wedstrijd in handen hebt, maar de ploeg slaagt er maar niet in om dit overwicht in doelpunten uit te drukken. Het is ook niet zo dat je niet genoeg kansen krijgt, maar die twee mongooltjes voorin lijken vastbesloten om het wereldrecord kansen missen verder aan te scherpen.
Een paar weken geleden had ik zelf ook zo’n wedstrijd. Ik speelde voor het NK met Mons / Bergen uit bij Sint-Truiden. De Kanaries (Sint-Truiden dus…) stonden helemaal onderaan en hadden na zo’n zestien wedstrijden nog geen enkele wedstrijd gewonnen. Met andere woorden, een waardeloze ploeg, zonder enige vorm of moraal. Mijn team daarentegen behoorde tot de meest productieve teams in de liga, waarbij vooral mijn Zwitserse toppertje Kwabena Agouda de ene na de andere treffer produceerde en ruim bovenaan het topschutterklassement stond.
Helaas viel daar tijdens de wedstrijd zelf niets van te merken. Kans na kans miste de uit Ghana afkomstige aanvaller. Ook z’n maatje voorin, de Roemeen Bogdan Stancu, blonk vooral uit in het missen van kansen. Het maakte vrij weinig uit hoe eenzaam en alleen deze twee in het strafschopgebied opdoken, de bal ging er maar niet in. Een lichte ergernis begon zich van mij meester te maken, want ik voelde de bui al weer hangen.
“Ze” zeggen wel eens, wanneer je zelf de kansen niet maakt, dan doet de tegenstander dat wel. Ik heb geen idee wie “ze” zijn, maar “ze” hebben volkomen gelijk. Met nog twintig minuten op de klok scoort Sint-Truiden uit zo’n beetje de eerste fatsoenlijke doelkans die de ploeg heeft gekregen. Prachtig doelpunt, daar niet van, maar gezien het spelbeeld niet echt terecht. Ik besluit alles of niets te gaan spelen. Een aanvallende 4-2-4, pompen of verzuipen en we zien wel wat er gebeurt.
Minuut na minuut verstrijkt en het laatste fluitsignaal komt steeds dichterbij. Mij bekruipt het angstige voorgevoel dat ik m’n eerste nederlaag ga lijden. Hoe gênant… Tegen Anderlecht, Genk en Brugge wisten we overeind te blijven, maar uitgerekend tegen de hekkensluiter zou het dan fout gaan… Met nog enkele minuten te gaan besluit ik mijn laatste wissel in te zetten. Agouda, die nog geen deuk in een pakje boter heeft geschoten deze match, haal ik naar de kant en de Argentijn Marcos Mondaini komt erin. Nog geen minuut later pakt die wissel al goed uit, wanneer Mondaini een strafschop versiert. Om het droomscenario compleet te maken schaart Mondaini zich zelf achter de bal. Met een stat van 18 voor strafschoppen lijkt dat kat in het bakkie, dus ontspannen leun ik achterover. Een gelijkspel is vervelend, maar minder frustrerend dan een onterechte nederlaag.
Helaas treedt op dit punt de beruchte wet van Murphy in werking. Voor de mensen die de wet niet kennen, deze wet bestaat uit vier punten.
1. De eerste wet van Murphy stelt dat als er bij een experiment iets fout kán gaan, het ook daadwerkelijk fout gaat.
2. De tweede wet van Murphy stelt dat de fout altijd op het meest onaangename moment gebeurt.
3. De derde wet van Murphy stelt dat Murphy een grote optimist was.
4. De vierde wet van Murphy stelt dat hoe groter het wonder is, hoe minder mensen kijken
Punt 1 en 2 van de wet traden in dit geval direct in werking. Mondaini, de man die statistisch gezien haast niet kon missen, miste de strafschop op een voor mij bijzonder onaangenaam moment. Mijn zelfvertrouwen verdween als sneeuw voor de zon, vloekend en tierend zat ik achter de computer. Ik had, volgens de statistieken, 27 doelpogingen ondernomen, waarvan er 12 tussen de doelpalen waren geëindigd. Sint-Truiden had 5 keer op doel geschoten, waarvan 1 keer tussen de palen. Toch verloor ik met 1-0 op Staaien, alleen omdat mijn spitsen een soort van oogafwijking leken te hebben waardoor ze het waanidee koesterden dat het doel tien meter hoger was dan in werkelijkheid en twintig meter breder dan in werkelijkheid. Hier, bij een dergelijk ongeluk, baatte nog maar een enkele remedie… Ik heb het spel uitgezet en ben, voor die avond althans, gestopt met spelen… Ik kan slecht tegen m’n verlies, I know…
Was getekend,
Uw jegens zijn spitsen haatgevoelens koesterende columnist
Napoleoncomplex
Lang, lang geleden in een land ver, ver hier vandaan studeerde uw allervriendelijkste columnist ooit een blauwe maandag Psychologie. Okay, het grootste deel van die zin klopt niet. Ik studeerde niet, ik zoop me te pletter en ver weg was het ook niet, maar ik stond wel ingeschreven bij Psychologie. Toch is er het een en ander blijven hangen van de collegestof, waarschijnlijk onbewust of het moet die ene keer zijn geweest dat ik niet in slaap kon vallen tijdens het college. Enfin, soms wanneer ik bepaalde topics lees of bepaalde mensen hoor (naja, bij wijze van spreken dan, via internet hoor je weinig en lees je meer…) praten, dan komt die kennis ineens spontaan terug naar boven.
Vooral informatie over minderwaardigheidscomplexen komt zomaar ineens spontaan naar boven toe gefloept. Een minderwaardigheidscomplex is de combinatie van een negatief zelfbeeld en de daaruit voorvloeiende gedragingen. Het is vaak onderbewust en de negatieve eigenwaarde kan verschillende effecten op het gedrag van een persoon hebben. Soms stelt iemand zich terughoudend op of houdt zich wat afzijdig in het sociale verkeer, anderen overcompenseren het minderwaardige gevoel. Dit laatste kan enerzijds leiden tot hogere ambities of een betere inzet en anderzijds tot anti- of asociaal gedrag. Dus… best aardig dat ik dat allemaal heb kunnen onthouden he? Maar wacht, er is nog meer…
De term is afkomstig uit het werk van Alfred Adler, die het Napoleoncomplex als voorbeeld van overcompensatie gaf. Om helemaal precies te zien, Adler doelde op een overgecompenseerd gevoel van minderwaardigheid. De naam is overigens (what’s in a name…) ontleend aan Napoleon Bonaparte. Dan even voor de vmbo’ertjes onder ons, dat is niet die kerel van die zuurtjes, maar een Franse tuinkabouter die rond 1800 het grootste deel van Europa heeft veroverd. Adler zag hem als voorbeeld van iemand die extreem ambitieus gedrag vertoonde om minderwaardigheidsgevoelens over zijn geringe lengte te compenseren. Zo zei Napoleon ooit tegen een diplomaat: "U mag dan wel langer zijn maar u bent niet zo groot als ik". Ongelofelijk dat jaren van alcoholmisbruik en early stage Korsakov wel mijn korte termijngeheugen aantasten, maar dit soort feitjes intact laten.
Maar goed, ik gaf al aan dat die kennis op bepaalde punten opgeroepen wordt. Dat gebeurt uiteraard niet voor niets. Ik bedoel, we hebben het hier over een spelletje, toch? Een heel leuk en verslavend spel, dat zeker, maar waarom denken de echte fanatieke gamers in ’s hemelsnaam dat zij het voetbal hebben uitgevonden? Als je sommige verhalen of discussies leest dan denk je dat je hier te maken hebt met een gereïncarneerde combinatie van Rinus Michels, Mourinho, Johan Cruijff en monsieur Wenger, terwijl het in werkelijkheid gaat om een puberende puistenkop die van het daadwerkelijke voetbalspel in al haar finesses weinig kaas heeft gegeten.
Precies op dat punt komt onze Franse vrind met zijn complex om de hoek kijken. Overcompenseren. Ik heb geen verstand van voetbal of ik bak d’r weinig van, dus ik zoek een surrogaat waarmee ik dat kan compenseren. Op zich prima. Het houdt je van de straat zullen we maar zeggen. Je kunt alleen ook te ver gaan in het compenseren. Alleen omdat je na vijf seizoenen in dat spel met Volendam de Champions League wint, betekent niet dat je nu ineens ruig bent of verstand hebt van voetbal. Het betekent dat je in een spelletje redelijk bedreven bent en misschien ook een portie geluk hebt gehad. Doe in godsnaam niet alsof het een wereldprestatie was en ga je al helemaal niet superieur voelen aan mindere goden, die misschien net een tikkeltje minder fortuinlijk waren.
Goed, zelf zondig ik ook wel eens tegen deze regel, maar ik ben me ervan bewust en ik probeer er aan te werken. Toen ik zelf als beginnende gamer kwam stelde ik vast en zeker ook domme vragen, maar ik stelde het toch ook op prijs om een fatsoenlijk antwoord te krijgen zonder te worden uitgemaakt voor “OMFG n00b WTF etc.” Die hulpvolle instelling mis ik de laatste tijd wat meer. Enfin, voor zover de moraal van deze rant.
Was getekend,
uw weledele scribent
Vooral informatie over minderwaardigheidscomplexen komt zomaar ineens spontaan naar boven toe gefloept. Een minderwaardigheidscomplex is de combinatie van een negatief zelfbeeld en de daaruit voorvloeiende gedragingen. Het is vaak onderbewust en de negatieve eigenwaarde kan verschillende effecten op het gedrag van een persoon hebben. Soms stelt iemand zich terughoudend op of houdt zich wat afzijdig in het sociale verkeer, anderen overcompenseren het minderwaardige gevoel. Dit laatste kan enerzijds leiden tot hogere ambities of een betere inzet en anderzijds tot anti- of asociaal gedrag. Dus… best aardig dat ik dat allemaal heb kunnen onthouden he? Maar wacht, er is nog meer…
De term is afkomstig uit het werk van Alfred Adler, die het Napoleoncomplex als voorbeeld van overcompensatie gaf. Om helemaal precies te zien, Adler doelde op een overgecompenseerd gevoel van minderwaardigheid. De naam is overigens (what’s in a name…) ontleend aan Napoleon Bonaparte. Dan even voor de vmbo’ertjes onder ons, dat is niet die kerel van die zuurtjes, maar een Franse tuinkabouter die rond 1800 het grootste deel van Europa heeft veroverd. Adler zag hem als voorbeeld van iemand die extreem ambitieus gedrag vertoonde om minderwaardigheidsgevoelens over zijn geringe lengte te compenseren. Zo zei Napoleon ooit tegen een diplomaat: "U mag dan wel langer zijn maar u bent niet zo groot als ik". Ongelofelijk dat jaren van alcoholmisbruik en early stage Korsakov wel mijn korte termijngeheugen aantasten, maar dit soort feitjes intact laten.
Maar goed, ik gaf al aan dat die kennis op bepaalde punten opgeroepen wordt. Dat gebeurt uiteraard niet voor niets. Ik bedoel, we hebben het hier over een spelletje, toch? Een heel leuk en verslavend spel, dat zeker, maar waarom denken de echte fanatieke gamers in ’s hemelsnaam dat zij het voetbal hebben uitgevonden? Als je sommige verhalen of discussies leest dan denk je dat je hier te maken hebt met een gereïncarneerde combinatie van Rinus Michels, Mourinho, Johan Cruijff en monsieur Wenger, terwijl het in werkelijkheid gaat om een puberende puistenkop die van het daadwerkelijke voetbalspel in al haar finesses weinig kaas heeft gegeten.
Precies op dat punt komt onze Franse vrind met zijn complex om de hoek kijken. Overcompenseren. Ik heb geen verstand van voetbal of ik bak d’r weinig van, dus ik zoek een surrogaat waarmee ik dat kan compenseren. Op zich prima. Het houdt je van de straat zullen we maar zeggen. Je kunt alleen ook te ver gaan in het compenseren. Alleen omdat je na vijf seizoenen in dat spel met Volendam de Champions League wint, betekent niet dat je nu ineens ruig bent of verstand hebt van voetbal. Het betekent dat je in een spelletje redelijk bedreven bent en misschien ook een portie geluk hebt gehad. Doe in godsnaam niet alsof het een wereldprestatie was en ga je al helemaal niet superieur voelen aan mindere goden, die misschien net een tikkeltje minder fortuinlijk waren.
Goed, zelf zondig ik ook wel eens tegen deze regel, maar ik ben me ervan bewust en ik probeer er aan te werken. Toen ik zelf als beginnende gamer kwam stelde ik vast en zeker ook domme vragen, maar ik stelde het toch ook op prijs om een fatsoenlijk antwoord te krijgen zonder te worden uitgemaakt voor “OMFG n00b WTF etc.” Die hulpvolle instelling mis ik de laatste tijd wat meer. Enfin, voor zover de moraal van deze rant.
Was getekend,
uw weledele scribent
Calimero doet mee in FM
Men spreekt van het calimerocomplex als een partij (persoon, organisatie, land) het gevoel heeft door zijn kleine omvang ten opzichte van een andere partij niet serieus te worden genomen. De naam calimerocomplex is afgeleid van de tekenfilm Calimero. Dit zwarte kuikentje met een eierdop op het hoofd is bekend geworden door de uitspraak "Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk". Voor ons gaat het dus om kleine clubs die zich structureel benadeeld voelen door de bond en door scheidsrechters. Vooral wanneer een kleinere ploeg op onfortuinlijke wijze het onderspit heeft moeten delven tegen een topploeg, wil de trainer van de verliezende ploeg nogal eens een staaltje Calimero ten beste geven. De scheidsrechter was verantwoordelijk voor de nederlaag of de bond had geen rekening gehouden met bepaalde onvoorziene omstandigheden. Kortom, de grote ploegen worden structureel bevoordeeld. Zoals Calimero het al zei: "Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk".
Ik schoof dergelijke theorieën altijd eenvoudig terzijde. Mensen die slecht tegen hun verlies konden en zo hun frustratie kwijt probeerden te raken; mensen die het aan realiteitszin ontbrak en die weigerden de hand in eigen boezem te steken; gefrustreerde mensen die gefantaseerde complottheorieën de wereld in hielpen of trainers die hun eigen hachje probeerden te redden door een ander de schuld te geven. Althans, zo dacht ik er vroeger over.
Het optreden van Jan Wegereef tijdens AZ - Ajax heeft niks te maken met mijn omslag in denken. Deze omslag werd veroorzaakt door die ene keer dat ik eens met een grotere ploeg een save-game startte. Liverpool FC, een traditionele Engelse topclub. Normaliter speel ik met kleine ploegen. Het aantal keren dat de scheidsrechter dan dubieuze beslissingen neemt in mijn voordeel is te tellen op de vingers van de hand van een vuurwerkslachtoffer. Met andere woorden, dubieuze beslissingen in mijn voordeel komen weinig tot niet voor.
Liverpool kreeg namelijk minstens een keer per twee wedstrijden een dubieuze beslissing in haar voordeel mee. Opvallend vaak in ieder geval, zeker vergeleken met de kleinere ploegen die ik in het verleden bestuurde. Je zou haast denken dat het calimerocomplex binnen FM wel op waarheid berust. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met de reputatie van de clubs, grotere clubs krijgen vaker de scheidsrechter mee. Op zich wel realistisch, maar toch een beetje jammer dat FM deze negatieve tendens uit het echte voetbal meeneemt.
Ik schoof dergelijke theorieën altijd eenvoudig terzijde. Mensen die slecht tegen hun verlies konden en zo hun frustratie kwijt probeerden te raken; mensen die het aan realiteitszin ontbrak en die weigerden de hand in eigen boezem te steken; gefrustreerde mensen die gefantaseerde complottheorieën de wereld in hielpen of trainers die hun eigen hachje probeerden te redden door een ander de schuld te geven. Althans, zo dacht ik er vroeger over.
Het optreden van Jan Wegereef tijdens AZ - Ajax heeft niks te maken met mijn omslag in denken. Deze omslag werd veroorzaakt door die ene keer dat ik eens met een grotere ploeg een save-game startte. Liverpool FC, een traditionele Engelse topclub. Normaliter speel ik met kleine ploegen. Het aantal keren dat de scheidsrechter dan dubieuze beslissingen neemt in mijn voordeel is te tellen op de vingers van de hand van een vuurwerkslachtoffer. Met andere woorden, dubieuze beslissingen in mijn voordeel komen weinig tot niet voor.
Liverpool kreeg namelijk minstens een keer per twee wedstrijden een dubieuze beslissing in haar voordeel mee. Opvallend vaak in ieder geval, zeker vergeleken met de kleinere ploegen die ik in het verleden bestuurde. Je zou haast denken dat het calimerocomplex binnen FM wel op waarheid berust. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met de reputatie van de clubs, grotere clubs krijgen vaker de scheidsrechter mee. Op zich wel realistisch, maar toch een beetje jammer dat FM deze negatieve tendens uit het echte voetbal meeneemt.
Uit den ouden doosch; dat is een gevoel
Een een CM/FM verslaving...
Dat is een gevoel...
Dat kun je niet definiëren, niet onder woorden brengen...
Dat is een gevoel...
HOUD DAN JE KOP MAN!
Nee, sorry, nu even niet. Maar ik ga wel proberen onder woorden te brengen wat een CM/FM verslaving inhoudt. Een verslaving houdt volgens de dikke Van Dale het volgende in:
ver·sla·ving (de ~ (v.))
het verslaafd zijn
ver·slaafd (bn.)
lichamelijk of geestelijk afhankelijk van een bepaald middel door gewenning
Lichamelijke of geestelijke afhankelijkheid aldus Van Dale. Tsja, ik ken niemand die lichamelijke ontwenningsverschijnselen krijgt als hij een paar dagen geen CM/FM speelt. Dan zal het dus onder geestelijke afhankelijkheid vallen. Het middel zal in dit geval CM/FM zijn, terwijl gewenning een constante factor blijft. Een eerste poging tot het definiëren van het begrip CM/FM verslaving:
Geestelijke afhankelijkheid van Championship Manager door gewenning
In normaal Nederlands, je denkt aan niets anders meer als Championship Manager of Football Manager. Hoe zo'n verslaving begint weten we allemaal. Het begint als een onschuldig spelletje, vermaak in de avonduren. Maar al snel wordt het meer. Je raakt bezeten door de overwinningsdrang. Je wilt winnen, ten koste van alles. Steeds meer vrije tijd gaat eraan, nieuwe tactieken worden ontwikkeld in wiskundeschriften op school, de pauzes worden gebruikt om spelers uit te wisselen met mede-verslaafden, en slaap is er bijna niet meer bij. De volgende situatie zal velen best bekend in de oren klinken.
Moeder: "Zoon, ga je naar bed?"
Het is dan inmiddels 10 uur 's avonds.
Zoon: "Zometeen, nog 1 wedstrijdje mam"
Enkele uren, en menige wedstrijd later...
Moeder: "Lig je nu nog niet in bed?"
Zoon: "Hoe laat is het dan?"
Moeder: "Het is half 1..."
Zoon: "Ik ga zo, nog 1 wedstrijdje..."
Weer enkele uren later, zoon kijkt op de klok na in 2012 de Champions League te hebben gewonnen met Igea Virtus.
Zoon: "Kut, het is half 4 's nachts...Dan kan ik net zo goed niet meer gaan slapen en CM/FM blijven spelen"
Het spreekt voor zich dat zoonlief de dag erna op school niets presteert. In extreme gevallen gaat het een heel schooljaar lang op een dergelijke manier, hetgeen zittenblijven tot gevolg heeft.
Maar goed, de verslaving ontstaat kort samengevat dus omdat het betreffende spel bijzonder verslavend is, en de speler zich een topcoach kan wanen, die het Van Gaal, Koeman en Hiddink eens even voordoet hoe het nu wel moet. Verstand van voetballen is niet eens een vereiste. Het ontsnappen aan de realiteit spreekt zeker velen aan, en het gegeven dat Nederland bevolkt wordt door 16 miljoen "voetbalkenners" is ook waar, en zal zeker bijdragen tot de populariteit van dit spelletje.
Zijn er dan bepaalde symptomen waaraan men de verwoede FM-speler kan herkennen?
Zeker, CM verslaafden van weleer tekenen in hun wiskundeschriften hele tactieken uit, met Wibbles en Wobbles erbij. FM verslaafden zijn al net zo erg. Ook gebruiken ze de pauzes op school om met medeverslaafden over topspelers te praten. Verder weten zij iedereen te vertellen dat Ajax toch echt Maxim Tsigalko moet halen om in de spits te spelen, aangezien hij echt een klasse beter is als Zlatan, en toch minstens 40 keer scoort per jaar. Ook verklaren ze luidkeels dat Real Madrid geen topploeg is, iedereen weet toch dat ze in 2007 zullen degraderen, en dat Igea Virtus uit Italië de nieuwe Europese topploeg gaat worden. Ook kijken ze naar vage UEFA Cup wedstrijden omdat ze met dergelijke ploegen in CM of FM gespeeld hebben, of omdat een CM/FM held van hun er speelt. En als een ploeg een CM/FM held koopt, verkondigen ze vantevoren al dat het een topper is "want in CM/FM is 'ie klasse, en daar koop ik 'em altijd". Verhalen schrijven is ook een kenmerk, ze verplaatsen zich in de persoon van een manager en schrijven hun belevenissen op in verhaalvorm. De echt erge gevallen dragen zelfs een kostuum of trainingspak onder het spelen, en spelen de Champions League tune na elke goal die ze scoren.
Heel erg wordt het als je gaat geloven dat Zinedine Zidane 38 is, en voor Reading speelt in de Premier League. Dergelijke mensen hebben dikwijls ook RSI, en geen sociaal leven. Zij vallen iedereen lastig met hun CM/FM glorie, of de mensen daadwerkelijk verstand hebben van het spel is voor hen bijzaak. Deze mensen zijn zo door CM/FM geobsedeerd dat ze het leven als een onderdeel van CM/FM zien. Als iets niet in rode tekst knippert is het niet belangrijk. Als ik ergens niet tevreden mee ben, maak ik een bordje met "UNH" en zet het op mijn bureau, of hang het om mijn nek. Zij roepen ook constant dingen als: "Mijn vriendin moet meer speeltijd krijgen, anders raakt ze jaded, maar haar balgevoel is klote". Dergelijke mensen gaan bijvoorbeeld ook op school met behulp van etui's, gummetjes en potloden de laatste goal van hun spits die hun de Champions League in 2034 opleverde, naspelen. Ook kijken ze naar alle internationale jeudgtoernooien om vervolgens alle namen op te schrijven, CM/FM op te starten en te kijken of de spelers inderdaad talentvol zijn. Sommigen hebben, nadat Van Gaal werd ontslagen, bij de KNVB gesolliciteerd, en ze stuurden hun CM erelijsten als een CV mee. Ook verkondigen zij vreemde tactische ideeën, DDL verdedingen en abstracte 2-3-1-3-1 tactieken. Een ander symptoom is de dikke nek, een extreem opgezwollen nek, en de drang andere mensen te vertellen over je fantastische tactieken en ontdekkingen op de transfermarkt. Ook gaan ze opscheppen over hun geweldige regenspelers, en ze beschouwen hen dan ook als bestaande namen. Ze eisen dan ook dat Feyenoord Mark Hamming gaat opstellen achterin, en dat Ajax Ruud Seedorf eindelijk eens een kans geeft voorin. Ze snappen ook niet dat andere mensen hun niet begrijpen. Volgens hen begrijpen zij alles van voetbal, want "ze hebben immers op CM de Champions League al 14 keer op rij gewonnen met Rushden & Diamonds".
Maar goed, wat doe je eraan als je aan deze verschrikkelijke verslaving lijdt? Het beste kan men dan het spel CM4 origineel vanaf de CD te spelen zonder enige enhancement pack. Alleen de echte die-hards kunnen na deze ontnuchterende ervaringen doorblijven gaan, maar 90% van de verslaafden wordt erdoor gered. Voor sommigen, waaronder ikzelf, is het inmiddels al te laat. Lees daarom deze waarschuwing, en probeer er je voordeel mee te doen. Als een hoop van deze symptomen je bekend voorkomen, doe er dan iets aan, je kunt je leven nog beteren. Leer van onze fouten. Aangezien FM 2007 echter een kick ass spell gaat worden, zie ik de toekomst somber in voor ons allemaal.
Dat is een gevoel...
Dat kun je niet definiëren, niet onder woorden brengen...
Dat is een gevoel...
HOUD DAN JE KOP MAN!
Nee, sorry, nu even niet. Maar ik ga wel proberen onder woorden te brengen wat een CM/FM verslaving inhoudt. Een verslaving houdt volgens de dikke Van Dale het volgende in:
ver·sla·ving (de ~ (v.))
het verslaafd zijn
ver·slaafd (bn.)
lichamelijk of geestelijk afhankelijk van een bepaald middel door gewenning
Lichamelijke of geestelijke afhankelijkheid aldus Van Dale. Tsja, ik ken niemand die lichamelijke ontwenningsverschijnselen krijgt als hij een paar dagen geen CM/FM speelt. Dan zal het dus onder geestelijke afhankelijkheid vallen. Het middel zal in dit geval CM/FM zijn, terwijl gewenning een constante factor blijft. Een eerste poging tot het definiëren van het begrip CM/FM verslaving:
Geestelijke afhankelijkheid van Championship Manager door gewenning
In normaal Nederlands, je denkt aan niets anders meer als Championship Manager of Football Manager. Hoe zo'n verslaving begint weten we allemaal. Het begint als een onschuldig spelletje, vermaak in de avonduren. Maar al snel wordt het meer. Je raakt bezeten door de overwinningsdrang. Je wilt winnen, ten koste van alles. Steeds meer vrije tijd gaat eraan, nieuwe tactieken worden ontwikkeld in wiskundeschriften op school, de pauzes worden gebruikt om spelers uit te wisselen met mede-verslaafden, en slaap is er bijna niet meer bij. De volgende situatie zal velen best bekend in de oren klinken.
Moeder: "Zoon, ga je naar bed?"
Het is dan inmiddels 10 uur 's avonds.
Zoon: "Zometeen, nog 1 wedstrijdje mam"
Enkele uren, en menige wedstrijd later...
Moeder: "Lig je nu nog niet in bed?"
Zoon: "Hoe laat is het dan?"
Moeder: "Het is half 1..."
Zoon: "Ik ga zo, nog 1 wedstrijdje..."
Weer enkele uren later, zoon kijkt op de klok na in 2012 de Champions League te hebben gewonnen met Igea Virtus.
Zoon: "Kut, het is half 4 's nachts...Dan kan ik net zo goed niet meer gaan slapen en CM/FM blijven spelen"
Het spreekt voor zich dat zoonlief de dag erna op school niets presteert. In extreme gevallen gaat het een heel schooljaar lang op een dergelijke manier, hetgeen zittenblijven tot gevolg heeft.
Maar goed, de verslaving ontstaat kort samengevat dus omdat het betreffende spel bijzonder verslavend is, en de speler zich een topcoach kan wanen, die het Van Gaal, Koeman en Hiddink eens even voordoet hoe het nu wel moet. Verstand van voetballen is niet eens een vereiste. Het ontsnappen aan de realiteit spreekt zeker velen aan, en het gegeven dat Nederland bevolkt wordt door 16 miljoen "voetbalkenners" is ook waar, en zal zeker bijdragen tot de populariteit van dit spelletje.
Zijn er dan bepaalde symptomen waaraan men de verwoede FM-speler kan herkennen?
Zeker, CM verslaafden van weleer tekenen in hun wiskundeschriften hele tactieken uit, met Wibbles en Wobbles erbij. FM verslaafden zijn al net zo erg. Ook gebruiken ze de pauzes op school om met medeverslaafden over topspelers te praten. Verder weten zij iedereen te vertellen dat Ajax toch echt Maxim Tsigalko moet halen om in de spits te spelen, aangezien hij echt een klasse beter is als Zlatan, en toch minstens 40 keer scoort per jaar. Ook verklaren ze luidkeels dat Real Madrid geen topploeg is, iedereen weet toch dat ze in 2007 zullen degraderen, en dat Igea Virtus uit Italië de nieuwe Europese topploeg gaat worden. Ook kijken ze naar vage UEFA Cup wedstrijden omdat ze met dergelijke ploegen in CM of FM gespeeld hebben, of omdat een CM/FM held van hun er speelt. En als een ploeg een CM/FM held koopt, verkondigen ze vantevoren al dat het een topper is "want in CM/FM is 'ie klasse, en daar koop ik 'em altijd". Verhalen schrijven is ook een kenmerk, ze verplaatsen zich in de persoon van een manager en schrijven hun belevenissen op in verhaalvorm. De echt erge gevallen dragen zelfs een kostuum of trainingspak onder het spelen, en spelen de Champions League tune na elke goal die ze scoren.
Heel erg wordt het als je gaat geloven dat Zinedine Zidane 38 is, en voor Reading speelt in de Premier League. Dergelijke mensen hebben dikwijls ook RSI, en geen sociaal leven. Zij vallen iedereen lastig met hun CM/FM glorie, of de mensen daadwerkelijk verstand hebben van het spel is voor hen bijzaak. Deze mensen zijn zo door CM/FM geobsedeerd dat ze het leven als een onderdeel van CM/FM zien. Als iets niet in rode tekst knippert is het niet belangrijk. Als ik ergens niet tevreden mee ben, maak ik een bordje met "UNH" en zet het op mijn bureau, of hang het om mijn nek. Zij roepen ook constant dingen als: "Mijn vriendin moet meer speeltijd krijgen, anders raakt ze jaded, maar haar balgevoel is klote". Dergelijke mensen gaan bijvoorbeeld ook op school met behulp van etui's, gummetjes en potloden de laatste goal van hun spits die hun de Champions League in 2034 opleverde, naspelen. Ook kijken ze naar alle internationale jeudgtoernooien om vervolgens alle namen op te schrijven, CM/FM op te starten en te kijken of de spelers inderdaad talentvol zijn. Sommigen hebben, nadat Van Gaal werd ontslagen, bij de KNVB gesolliciteerd, en ze stuurden hun CM erelijsten als een CV mee. Ook verkondigen zij vreemde tactische ideeën, DDL verdedingen en abstracte 2-3-1-3-1 tactieken. Een ander symptoom is de dikke nek, een extreem opgezwollen nek, en de drang andere mensen te vertellen over je fantastische tactieken en ontdekkingen op de transfermarkt. Ook gaan ze opscheppen over hun geweldige regenspelers, en ze beschouwen hen dan ook als bestaande namen. Ze eisen dan ook dat Feyenoord Mark Hamming gaat opstellen achterin, en dat Ajax Ruud Seedorf eindelijk eens een kans geeft voorin. Ze snappen ook niet dat andere mensen hun niet begrijpen. Volgens hen begrijpen zij alles van voetbal, want "ze hebben immers op CM de Champions League al 14 keer op rij gewonnen met Rushden & Diamonds".
Maar goed, wat doe je eraan als je aan deze verschrikkelijke verslaving lijdt? Het beste kan men dan het spel CM4 origineel vanaf de CD te spelen zonder enige enhancement pack. Alleen de echte die-hards kunnen na deze ontnuchterende ervaringen doorblijven gaan, maar 90% van de verslaafden wordt erdoor gered. Voor sommigen, waaronder ikzelf, is het inmiddels al te laat. Lees daarom deze waarschuwing, en probeer er je voordeel mee te doen. Als een hoop van deze symptomen je bekend voorkomen, doe er dan iets aan, je kunt je leven nog beteren. Leer van onze fouten. Aangezien FM 2007 echter een kick ass spell gaat worden, zie ik de toekomst somber in voor ons allemaal.
Waan van de dag?!
Hoezo, FM is niet realistisch? De afgelopen seizoenen is er bij Feyenoord een dramatisch transferbeleid gevoerd en mede door het instorten van de internationale markt en het uitblijven van Champions League-voetbal kwamen er grote financiële tekorten.
In FM zet Feyenoord deze lijn in mijn save-game met Fortuna Sittard moeiteloos voort. Laten we eens een lijstje met recente Feyenoord aankopen bekijken.
* Song
* Zsolt Petry
* Peter van de Berg
* Ferry de Haan
* Tomek Iwan
* Bernard Schuiteman
* Tati Montoya
* Georgi Demetradze
* Edwin Schreuder
* Radoslav Samardzic
* Rob Maas
* Arco Jochemsen
* Anthony Lurling
* Gerard de Nooijer
* Gilles Swerts
* Leonardo 2
* Acuna
* Zbigniew Malkowski
* Jean Carlos Donde
* Volkan Kahraman
* Geoffrey Claeys
* Patrick Allotey
* Carlos Alberto
* Stephen Laybutt
* Tininho
* Somalia
* Glaucio
* Aurelio Vidmar
* Jan de Visser
* Ramon van Haaren
* Pieter Collen
* Mauricio Aros
* Bruno Basto
* Mariano Bombarda
* Haysan Farouk
* Dennis Kljoejev
* Danko Lazovic
* Gerson Magrao
* Aleksander Ostlund
* Fernando Picun
* Clemens Zwijnenberg
Lekker lijstje nietwaar? In FM lijkt Feyenoord die lijn moeiteloos voort te zetten. Wie hebben de Rotterdammers daar gekocht dan, hoor ik u vragen. Drie spelers van Fortuna Sittard, mijn clubje. Voor ruim 8 ton werd doelman Guido Budziak bij mij weggekaapt, voor 3 ton kochten de Rotterdammers verdediger Zarko Grabovac en voor ruim 2,4 miljoen werd groeibriljantje Rossini uit onze opleiding weggehaald door 010.
Waarom in ’s hemelsnaam? Dit zijn, met alle respect voor de desbetreffende spelers, middelmatige tot zeer matige spelers… De oorzaak lijk ik te hebben gevonden. Dankzij een goede manager (hoezo narcistisch?), zijn deze spelers boven zichzelf uitgestegen en hebben ze uitstekend gepresteerd. Ze waren in vorm.
Waarbij we aankomen bij een heikel punt, het illustere begrip vorm. Wanneer ben je in vorm? Bestaat vorm eigenlijk wel? Feit is dat in FM, middelmatige spelers binnen een goede tactiek en met goede training boven zichzelf uitstijgen en beter presteren dan verwacht. Dit is wat er met de drie genoemde Fortunezen is gebeurd. De scouts laten zich leiden (of is het lijden?!) door de vorm van de dag van bepaalde spelers.
Nog een paar voorbeeldjes, waarbij FM zich laat leiden door de vorm c.q. waan van de dag. Ook PSV liet zich er toe verleiden om twee Fortunezen over te nemen. Ahmet Olgun en Danny Schreurs verruilden Fortuna voor PSV. Beide spelers hadden een goed seizoen gedraaid, maar ik was al niet van plan om hun aflopende contracten te verlengen, omdat ik van mening was dat ik betere spelers kon vinden. Toch nam PSV deze twee spelers wel over. Voor Fortuna niet goed genoeg, maar wel naar PSV? Waan van de dag?
In FM zet Feyenoord deze lijn in mijn save-game met Fortuna Sittard moeiteloos voort. Laten we eens een lijstje met recente Feyenoord aankopen bekijken.
* Song
* Zsolt Petry
* Peter van de Berg
* Ferry de Haan
* Tomek Iwan
* Bernard Schuiteman
* Tati Montoya
* Georgi Demetradze
* Edwin Schreuder
* Radoslav Samardzic
* Rob Maas
* Arco Jochemsen
* Anthony Lurling
* Gerard de Nooijer
* Gilles Swerts
* Leonardo 2
* Acuna
* Zbigniew Malkowski
* Jean Carlos Donde
* Volkan Kahraman
* Geoffrey Claeys
* Patrick Allotey
* Carlos Alberto
* Stephen Laybutt
* Tininho
* Somalia
* Glaucio
* Aurelio Vidmar
* Jan de Visser
* Ramon van Haaren
* Pieter Collen
* Mauricio Aros
* Bruno Basto
* Mariano Bombarda
* Haysan Farouk
* Dennis Kljoejev
* Danko Lazovic
* Gerson Magrao
* Aleksander Ostlund
* Fernando Picun
* Clemens Zwijnenberg
Lekker lijstje nietwaar? In FM lijkt Feyenoord die lijn moeiteloos voort te zetten. Wie hebben de Rotterdammers daar gekocht dan, hoor ik u vragen. Drie spelers van Fortuna Sittard, mijn clubje. Voor ruim 8 ton werd doelman Guido Budziak bij mij weggekaapt, voor 3 ton kochten de Rotterdammers verdediger Zarko Grabovac en voor ruim 2,4 miljoen werd groeibriljantje Rossini uit onze opleiding weggehaald door 010.
Waarom in ’s hemelsnaam? Dit zijn, met alle respect voor de desbetreffende spelers, middelmatige tot zeer matige spelers… De oorzaak lijk ik te hebben gevonden. Dankzij een goede manager (hoezo narcistisch?), zijn deze spelers boven zichzelf uitgestegen en hebben ze uitstekend gepresteerd. Ze waren in vorm.
Waarbij we aankomen bij een heikel punt, het illustere begrip vorm. Wanneer ben je in vorm? Bestaat vorm eigenlijk wel? Feit is dat in FM, middelmatige spelers binnen een goede tactiek en met goede training boven zichzelf uitstijgen en beter presteren dan verwacht. Dit is wat er met de drie genoemde Fortunezen is gebeurd. De scouts laten zich leiden (of is het lijden?!) door de vorm van de dag van bepaalde spelers.
Nog een paar voorbeeldjes, waarbij FM zich laat leiden door de vorm c.q. waan van de dag. Ook PSV liet zich er toe verleiden om twee Fortunezen over te nemen. Ahmet Olgun en Danny Schreurs verruilden Fortuna voor PSV. Beide spelers hadden een goed seizoen gedraaid, maar ik was al niet van plan om hun aflopende contracten te verlengen, omdat ik van mening was dat ik betere spelers kon vinden. Toch nam PSV deze twee spelers wel over. Voor Fortuna niet goed genoeg, maar wel naar PSV? Waan van de dag?
Gebrek aan realisme
Het begrip werkelijkheid is een aanduiding voor de wereld, waarin we leven, en is verwant aan de begrippen realiteit en het bestaan. Dit begrip is een heel elementair begrip, dat evident lijkt en geen tekst en uitleg behoeft. Veel vakwetenschap gebruikt het begrip werkelijkheid ook als evident ofwel als zeer duidelijk, maar in de filosofie en de wetenschapsfilosofie is dit begrip omstreden. Binnen het FM wereldje is realisme belangrijk, het wordt gezien als een groot goed.
Toch is er een bepaald punt waarop FM niet realistisch maar waar je nooit iemand over hoort klagen. De underdog heeft in FM namelijk een structureel voordeel vergeleken met de echte wereld. Een underdog overigens, is in dit geval team waarvan het vermoeden bestaat dat het geen kans maakt om te winnen of een belangrijke bijdrage te leveren.
Dit team wordt daarom in eerste instantie niet serieus genomen of genegeerd. Wanneer blijkt dat het tegendeel van het vermoeden bewaarheid wordt, wordt dit vaak gezien als een bedreiging van de in eerste instantie meer succesvolle personen/groeperingen.
In het echte leven delven underdogs echter structureel het onderspit ten opzichte van de gevestigde machten, the powers that be, zogezegd. Laat ik mijn eigen game als voorbeeld nemen. Fortuna Sittard… Laat het lachen beginnen om de kneusjes van de Jupiler League. Drie seizoenen op rij al de rode lantaarndrager, een nieuw record in het betaalde voetbal. In the real world maakt de ploeg de eerstkomende jaren (lees: vijf of meer) geen realistische kans meer op promotie omdat de ploeg schulden moet wegpoetsen en een overall kut selectie heeft.
In FM echter is het prima mogelijk om van Fortuna in enkele maanden tijd een ploeg te maken die mee doet voor de titel in de Jupiler League. Zaken als financiele malheur hebben in FM geen enkele invloed op de moraal. Ook de historie van drie dramatische seizoenen op rij lijkt geen enkele negatieve invloed te hebben op de ploeg.
Best geinig toch? Je kunt deze underdog dus binnen een seizoen weer terugleiden naar de Eredivisie en je daar hoogstwaarschijnlijk ook nog handhaven. Voor mij maakt dit gebrek aan realisme deel uit van de betovering die FM kan uitoefenen op gamers.
Toch is er een bepaald punt waarop FM niet realistisch maar waar je nooit iemand over hoort klagen. De underdog heeft in FM namelijk een structureel voordeel vergeleken met de echte wereld. Een underdog overigens, is in dit geval team waarvan het vermoeden bestaat dat het geen kans maakt om te winnen of een belangrijke bijdrage te leveren.
Dit team wordt daarom in eerste instantie niet serieus genomen of genegeerd. Wanneer blijkt dat het tegendeel van het vermoeden bewaarheid wordt, wordt dit vaak gezien als een bedreiging van de in eerste instantie meer succesvolle personen/groeperingen.
In het echte leven delven underdogs echter structureel het onderspit ten opzichte van de gevestigde machten, the powers that be, zogezegd. Laat ik mijn eigen game als voorbeeld nemen. Fortuna Sittard… Laat het lachen beginnen om de kneusjes van de Jupiler League. Drie seizoenen op rij al de rode lantaarndrager, een nieuw record in het betaalde voetbal. In the real world maakt de ploeg de eerstkomende jaren (lees: vijf of meer) geen realistische kans meer op promotie omdat de ploeg schulden moet wegpoetsen en een overall kut selectie heeft.
In FM echter is het prima mogelijk om van Fortuna in enkele maanden tijd een ploeg te maken die mee doet voor de titel in de Jupiler League. Zaken als financiele malheur hebben in FM geen enkele invloed op de moraal. Ook de historie van drie dramatische seizoenen op rij lijkt geen enkele negatieve invloed te hebben op de ploeg.
Best geinig toch? Je kunt deze underdog dus binnen een seizoen weer terugleiden naar de Eredivisie en je daar hoogstwaarschijnlijk ook nog handhaven. Voor mij maakt dit gebrek aan realisme deel uit van de betovering die FM kan uitoefenen op gamers.
Moderne slavenhandel
Na een lange mailsessie met een maatje van me heb ik weer voldoende inspiratie opgedaan voor een nieuw blogje. Na een beetje doordravend denkwerk kwamen we op een leuk onderwerp, dus dit keer gaan we het hebben over een extra verslaving die ons FM’ers bedreigt. Aan een gewone FM-verslaving zijn we inmiddels allemaal wel gewend, maar binnen de FM-verslaving kunnen er schijnbaar nog extra vormen optreden. Bijwerkingen, zo u wil…
Ik heb het dan over de digitale slavenhandel, een zeer ernstige vorm van koopziekte. Wahblief? Ja, uw ogen mankeren niets, ik had het inderdaad over slavenhandel als zijnde een voortvloeisel van koopziekte. Je bent koopziek als jij je niet kan beheersen om iets te kopen. Je hebt een neiging om iets te kopen. En je kan dan niet nee zeggen. Ook al heb je die dingen helemaal niet nodig. Dat is niet erg als het maar af en toe gebeurt. Vergelijk het met alcohol. Af en toe een biertje drinken is geen probleem. Je hebt pas een probleem als je niet meer zonder kan. Daar waar dit fenomeen normaliter vooral optreedt bij uitgezakte en afgetrapte huisvrouwen van middelbare leeftijd, zie ik tegenwoordig af en toe ook jonge managers besmet worden met dit virus.
Het koopziektevirus komt in verschillende gradaties voor. De eerste komt het meest voor. Kopen omwille van het kopen, een beetje á la Chelsea. Het boeit niet of je de speler daadwerkelijk nodig hebt, zolang hij maar niet door een concurrent tegen jou kan worden ingezet. Met andere woorden, je koopt zoveel mogelijk talentvolle spelers op, puur en alleen om de concurrent te stangen. Bij jouw club rotten deze spelers meestal weg in de reserves of bij feederclubs in andere landen of lagere divisies.
Daarnaast bestaat er nog een tweede gradatie die minder vaak voorkomt maar die wel een stuk slimmer is. Spelers opkopen voor de handel. Je koopt spelers op, maar alleen om ze direct of na een korte tijd weer met winst door te verkopen. Deze methode werkt het beste met spelers die transfervrij overkomen of met jonge talenten, die zich snel ontwikkelen en daarna voor veel geld kunnen worden doorverkocht.
Bij die laatste gradatie of verschijningsvorm hebben we het eigenlijk over een moderne, digitale vorm van slavenhandel. Niet dat het echt heel erg ernstig is, aangezien het toch maar gaat om een stel bits en bytes op mijn harde schijf, maar het is wel apart. De EU heeft al die moeite gedaan om vrij verkeer van goederen en personen in te voeren en binnen FM kun je er misbruik van maken door je spelers ongestraft als menselijk vee te behandelen.
Niet dat wij Nederlanders onbekend zijn met of zelfs vies zijn van een beetje slavernij hoor. Nederland verkocht en verscheepte in het verleden zo'n 450.000 slaven: eerst naar Brazilië, later vooral naar Suriname en de Antillen. Nederland had zo'n 4% van het totale aandeel (ongeveer 10 miljoen) in de slavenhandel, op haar hoogtepunt 5%, van de Europese grootmachten.
Enfin, in FM kun je dus de roemruchte tijden van de WIC nieuw leven inblazen. Hoe groter de club, hoe gemakkelijker het gaat. Koop zoveel mogelijk talentvolle spelers op, daarna doe je ze ofwel doorverkopen ofwel stallen bij een andere club om de moraal binnen de selectie een beetje op peil te houden. Mensenhandel is nog nooit zo leuk, gemakkelijk en legaal geweest.
Was getekend,
Uw trouwe columnist
Ik heb het dan over de digitale slavenhandel, een zeer ernstige vorm van koopziekte. Wahblief? Ja, uw ogen mankeren niets, ik had het inderdaad over slavenhandel als zijnde een voortvloeisel van koopziekte. Je bent koopziek als jij je niet kan beheersen om iets te kopen. Je hebt een neiging om iets te kopen. En je kan dan niet nee zeggen. Ook al heb je die dingen helemaal niet nodig. Dat is niet erg als het maar af en toe gebeurt. Vergelijk het met alcohol. Af en toe een biertje drinken is geen probleem. Je hebt pas een probleem als je niet meer zonder kan. Daar waar dit fenomeen normaliter vooral optreedt bij uitgezakte en afgetrapte huisvrouwen van middelbare leeftijd, zie ik tegenwoordig af en toe ook jonge managers besmet worden met dit virus.
Het koopziektevirus komt in verschillende gradaties voor. De eerste komt het meest voor. Kopen omwille van het kopen, een beetje á la Chelsea. Het boeit niet of je de speler daadwerkelijk nodig hebt, zolang hij maar niet door een concurrent tegen jou kan worden ingezet. Met andere woorden, je koopt zoveel mogelijk talentvolle spelers op, puur en alleen om de concurrent te stangen. Bij jouw club rotten deze spelers meestal weg in de reserves of bij feederclubs in andere landen of lagere divisies.
Daarnaast bestaat er nog een tweede gradatie die minder vaak voorkomt maar die wel een stuk slimmer is. Spelers opkopen voor de handel. Je koopt spelers op, maar alleen om ze direct of na een korte tijd weer met winst door te verkopen. Deze methode werkt het beste met spelers die transfervrij overkomen of met jonge talenten, die zich snel ontwikkelen en daarna voor veel geld kunnen worden doorverkocht.
Bij die laatste gradatie of verschijningsvorm hebben we het eigenlijk over een moderne, digitale vorm van slavenhandel. Niet dat het echt heel erg ernstig is, aangezien het toch maar gaat om een stel bits en bytes op mijn harde schijf, maar het is wel apart. De EU heeft al die moeite gedaan om vrij verkeer van goederen en personen in te voeren en binnen FM kun je er misbruik van maken door je spelers ongestraft als menselijk vee te behandelen.
Niet dat wij Nederlanders onbekend zijn met of zelfs vies zijn van een beetje slavernij hoor. Nederland verkocht en verscheepte in het verleden zo'n 450.000 slaven: eerst naar Brazilië, later vooral naar Suriname en de Antillen. Nederland had zo'n 4% van het totale aandeel (ongeveer 10 miljoen) in de slavenhandel, op haar hoogtepunt 5%, van de Europese grootmachten.
Enfin, in FM kun je dus de roemruchte tijden van de WIC nieuw leven inblazen. Hoe groter de club, hoe gemakkelijker het gaat. Koop zoveel mogelijk talentvolle spelers op, daarna doe je ze ofwel doorverkopen ofwel stallen bij een andere club om de moraal binnen de selectie een beetje op peil te houden. Mensenhandel is nog nooit zo leuk, gemakkelijk en legaal geweest.
Was getekend,
Uw trouwe columnist
M'n eigen virtuele Afonso Alves
Voor de mensen die de afgelopen maanden hun winterslaapje gehouden hebben, jullie hebben een prachtige soap gemist. Heerenveenaanvaller... pardon, excuses, verontschuldigingen... voormalig Heerenveenaanvaller Afonso Alves voerde een schitterende soap op. Meneer wilde namelijk kostte wat kost een transfer en zijn club wilde hieraan niet meewerken. In eerste instantie wilde meneer naar AZ, maar toen Heerenveen niet wilde meewerken beschuldigde de Braziliaan en zijn zaakwaarnemer de Friese club van het kapotmaken van zijn loopbaan, terwijl de Friese fans er ineens nazistische overtuigingen op na zouden houden. Best geinig he? Een spits die blij mag zijn dat hij niet meer meehobbelt in de Zweedse Allsvenskan draait een goed seizoen bij Heerenveen en krijgt het direct hoog in de bol.
Het wordt allemaal nog veel leuker. Heerenveen wil meewerken aan een transfer naar AZ, maar aangezien meneer Alves intussen international is, besluit hij dat hij nog meer kan vangen elders. Meneer stuurt dus zijn zaakwaarnemer erop uit om elders een club te vinden die nog beter betaalt. Uiteindelijk is dit dan het Engelse Middlesbrough geworden, maar voordat die transfer in kannen en kruiken was, zijn er nog een tweetal arbitragezaken geweest, waarbij geschermd met zaken als arbeidscontracten die ondanks een handtekening niet geldig waren en twee verschillende paspoorten voor een en dezelfde persoon. Humor!
Wat ik maar niet begrijp is hoe een speler het in z’n botte kop kan halen om zo ondankbaar te zijn jegens de club die hem een kans heeft gegeven op een hoger niveau... Begrijp me niet verkeerd, Heerenveen is er financieel niet slechter op geworden, maar deze hele soap heeft zeker in het begin van het seizoen z’n weerslag gehad op de moraal van de selectie... En dat allemaal omdat meneer de “vedette” gewoon z’n eigen ding wilde doen en alle regels aan zijn laars besloot te lappen. Als ik in het bedrijfsleven weiger te gaan werken, dan krijg ik op staande voet ontslag, geen salaris en dan zijn m’n kansen om ergens anders werk te vinden ineens een stuk kleiner. Meneer Alves verdient met z’n lafhartige manier van handelen een lucratief contract in de Engelse Premiership. Ergens klopt er hier iets niet helemaal...
Op zich vind ik de handelwijze van Heerenveen best begrijpelijk hoor. In eerste instantie hield de club keurig netjes z’n poot stijf, waardoor die verwaande kuttenkop nergens naar toe kon. Alves keerde kortstondig terug en scoorde zelfs zeven keer in een enkele wedstrijd. Daarna ging het wederom mis en meneer kwam zelfs helemaal niet meer opdagen. Op dit punt zou ik als clubbestuurder zoiets hebben van:
“Fok jou mannetje, financieel verlies of niet, jou krijgen we...”
Helaas heeft het niet zo mogen zijn en heeft de club Alves niet aan zijn contract gehouden. Wel logisch hoor, twintig miljoen euro is een hoop geld... Maar toch... Welk voorbeeld zet je nu? Als een speler maar genoeg zeurt en alle regels overtreedt, dan mag hij alsnog weg? Bruno Silva anyone?
FIFA schorsing van een jaar voor dergelijke figuren, plus een flinke geldboete, dat zouden clubs met dergelijke smeerlapjes moeten doen. Helaas, het zal wel allemaal bij wishfull thinking van mijn kant blijven. Maar toch... eigenlijk zouden de clubs de handen ineen moeten slaan om dit soort geklooi in de toekomst te voorkomen... Spelers die, volkomen helder van geest, een meerjarig contract ondertekenen, moeten niet na een goed jaar ineens allemaal smerige trucjes gaan uithalen om een nieuwe transfer af te dwingen.
Gelukkig heb ik, om deze frustratie te vergeten, FM nog. Gewoon lekker relaxed spelen. Althans, dat was de bedoeling. Totdat ik m’n eigen Afonso Alves tegenkwam in FM. We schrijven het jaar 2017, de Singaporese S-League. Ik bestuur, na een reis door Azië, de absolute topploeg van Singapore, SAFFC (Singapore Armed Forces Football Club).
In Singapore bestaat daarnaast een amateurclub die Sporting Afrique heet. Bij deze club komen ieder jaar zo’n vijf á tien newgens tevoorschijn, allemaal Afrikaanse spelers met een Singaporees paspoort. Deze spelers zijn ontzettend bruikbaar, aangezien het niveau qua voetbal in Singapore vrij laag ligt en de inheemse spelers eigenlijk bijna allemaal nutteloos zijn. Enfin, bij deze club kocht ik ruim zes jaar geleden mijn eigen Afonso Alves; Sékou Diallo.
Diallo, een Malinese spits, kwam al op zestienjarige leeftijd bij Sporting Afrique terecht. Al direct viel de 1.93 lange aanvaller me op. Een speler die zo lang was, die zou het ontzettend goed doen in een land waar mensen van 1.75 al als lang werden gezien. Aangezien mijn eigen jeugdopleiding even goed of slecht was als die van Afrique, besloot ik Diallo enkele jaren bij Sporting Afrique te laten rijpen. Geen slechte beslissing. In twee seizoenen tijd knalde Diallo er dertig goals in. Niet slecht voor een jeugdspeler en ik besloot toe te slaan en hem naar SAFFC te halen.
De voortslepende contractonderhandelingen hadden eigenlijk al een waarschuwing moeten zijn. Ruim drie weken en vijf pogingen had ik nodig alvorens Diallo eindelijk een vijfjarig contract accepteerde. Diallo hoorde direct bij de topverdieners van de selectie, maar ik had zo het idee dat hij z’n geld ook wel weer zou opleveren. De eerste twee seizoenen verliepen prima. Diallo werd niet alleen in Singapore een regelrechte hit, maar overal in Azië. Via de doelpunten van de Malinese kolos veroverde ik met SAFFC ook enkele internationale prijzen. Dit extra prijzengeld stelde me in staat om zijn contract nog eens te verlengen.
Op dit punt vond ook het WK van 2014 plaats. Mali overleefde, ook vooral dankzij treffers van Diallo, verrassend de eerste ronde, om daarna eervol te sneuvelen tegen Argentinië. Dit succesvolle eindtoernooi, voorafgegaan door een seizoen met 52 treffers, was voor Diallo dan ook aanleiding om een transferverzoek bij mij in te dienen. Op dit punt begint zich een Alvesachtig verhaal te ontvouwen.
Ik weiger. Natuurlijk weiger ik. Diallo is de absolute sterspeler van mijn equippe. Zonder hem zal ik in de S-league weliswaar geen echte problemen tegenkomen, maar het nogmaals winnen van internationale trofeeën zal vrijwel onmogelijk worden zonder mijn Malinese superspits. Daarnaast heeft meneer vlak voor het WK een hagelnieuw vijfjarig contract ondertekend. Dus no way, mister Alv… ik bedoel mister Diallo.
Op dit punt begon het hele gekut dus ook voor mij. Regelmatig kwam Diallo niet meer opdagen voor de trainingen, zijn moraal was continue laag, hij bleef iedere maand om een nieuwe transfer vragen, zijn teamgenoten gaven aan dat hij de sfeer binnen de selectie verpestte en to top it all off, hij scoorde bijna niet meer. Het feit dat ik structureel ieder transferbod van buitenlandse clubs afwees droeg uiteraard niet bij aan de gemoedsrust van mijn Afrikaanse spits. Binnen een half jaar had mijn halve selectie een godsgruwelijke hekel gekregen aan Diallo en aangezien hij ook niet meer presteerde, zag ik me genoodzaakt om hem buiten de selectie te zetten. Tot dusverre lijkt het allemaal behoorlijk op de Alvessaga.
Dit is het punt waarop de gelijkenissen met de Alvessaga ophouden. Daar waar Heerenveen uiteindelijk eieren voor haar geld koos en Alves verkocht, daar besloot ik, zuiver uit principiële redenen, m’n poot wel stijf te houden. Het geld was toch niet echt bruikbaar, aangezien ik amper buitenlandse spelers kon aantrekken die wilden komen en de lokale spelers allemaal spotgoedkoop waren. Nee, ik had heel andere plannen met Sékou Diallo.
Ik zou Sékou Diallo de behandeling gaan geven waarvan ik wilde dat Heerenveen die aan Alves had gegeven. Ik zou hem aan zijn contract houden, maar tegelijkertijd nooit meer opstellen. Hij zou vooral in het tweede gaan spelen, iedere gemiste training zou hem op twee weken boete komen te staan, hij zou worden omgetraind tot centrumverdediger en als belangrijkste, geen transfers, zelfs geen verhuursessie aan een feederploeg. Zijn contract liep nog viereneenhalf jaar door, dus waarschijnlijk zou hij na die tijd kapot zijn gemaakt. Verraderlijke zak...
Zo gezegd, zo gedaan. Sékou Diallo heeft inderdaad vierenhalf jaar met de reserves meegetraind en daar ook zijn wedstrijden gespeeld. In totaal miste hij ruim 50 keer een training, hetgeen betekende dat hij 100 weken lang geen loon heeft ontvangen. De ironie hiervan vond ik wel treffend. De speler die vanwege het geld wilde vertrekken heeft in totaal bijna twee van de vijf contractjaren gratis in Singapore doorgebracht. Daarnaast was hij na afloop van zijn contract geen schim meer van de speler die hij ooit was. Hij was een halve spits, halve verdediger, maar had voor geen enkele positie echt goede stats meer. Zijn plek in de nationale ploeg was hij inmiddels ook kwijtgeraakt, vanwege dezelfde redenen.
Uiteraard heb ik zijn contract niet verlengd, dus na die vijf jaren werd die smerige hond op straat geschopt. Vanwege de eerder genoemde oorzaken was er geen enkele club meer die ook nog maar enigszins interesse toonde in Sékou Diallo, op een aantal Singaporese amateurclubs na. Aangezien die, volgens meneer zelf althans, beneden zijn waardigheid waren, restte hem weinig anders dan zijn ooit zo veelbelovende loopbaan voortijdig te beëindigen.
De moraal van het verhaal? Die is er eigenlijk niet, ik vond het gewoon therapeutisch om een niet-loyale voetballer te kunnen straffen voor zijn gedrag. Goed, het was een virtuele speler in een computerspel, maar ik kan me best voorstellen dat dergelijke acties voor een hoop Heerenveen- of Groningenfans ook leuk gewerkt hadden. Gewoon eventjes de loopbaan van zo’n onbetrouwbaar zwijn ruïneren, lekker toch? Niets menselijks is me vreemd, dus ook wraak niet.
Was getekend,
Uw (soms niet zo) sympathieke schrijver
Het wordt allemaal nog veel leuker. Heerenveen wil meewerken aan een transfer naar AZ, maar aangezien meneer Alves intussen international is, besluit hij dat hij nog meer kan vangen elders. Meneer stuurt dus zijn zaakwaarnemer erop uit om elders een club te vinden die nog beter betaalt. Uiteindelijk is dit dan het Engelse Middlesbrough geworden, maar voordat die transfer in kannen en kruiken was, zijn er nog een tweetal arbitragezaken geweest, waarbij geschermd met zaken als arbeidscontracten die ondanks een handtekening niet geldig waren en twee verschillende paspoorten voor een en dezelfde persoon. Humor!
Wat ik maar niet begrijp is hoe een speler het in z’n botte kop kan halen om zo ondankbaar te zijn jegens de club die hem een kans heeft gegeven op een hoger niveau... Begrijp me niet verkeerd, Heerenveen is er financieel niet slechter op geworden, maar deze hele soap heeft zeker in het begin van het seizoen z’n weerslag gehad op de moraal van de selectie... En dat allemaal omdat meneer de “vedette” gewoon z’n eigen ding wilde doen en alle regels aan zijn laars besloot te lappen. Als ik in het bedrijfsleven weiger te gaan werken, dan krijg ik op staande voet ontslag, geen salaris en dan zijn m’n kansen om ergens anders werk te vinden ineens een stuk kleiner. Meneer Alves verdient met z’n lafhartige manier van handelen een lucratief contract in de Engelse Premiership. Ergens klopt er hier iets niet helemaal...
Op zich vind ik de handelwijze van Heerenveen best begrijpelijk hoor. In eerste instantie hield de club keurig netjes z’n poot stijf, waardoor die verwaande kuttenkop nergens naar toe kon. Alves keerde kortstondig terug en scoorde zelfs zeven keer in een enkele wedstrijd. Daarna ging het wederom mis en meneer kwam zelfs helemaal niet meer opdagen. Op dit punt zou ik als clubbestuurder zoiets hebben van:
“Fok jou mannetje, financieel verlies of niet, jou krijgen we...”
Helaas heeft het niet zo mogen zijn en heeft de club Alves niet aan zijn contract gehouden. Wel logisch hoor, twintig miljoen euro is een hoop geld... Maar toch... Welk voorbeeld zet je nu? Als een speler maar genoeg zeurt en alle regels overtreedt, dan mag hij alsnog weg? Bruno Silva anyone?
FIFA schorsing van een jaar voor dergelijke figuren, plus een flinke geldboete, dat zouden clubs met dergelijke smeerlapjes moeten doen. Helaas, het zal wel allemaal bij wishfull thinking van mijn kant blijven. Maar toch... eigenlijk zouden de clubs de handen ineen moeten slaan om dit soort geklooi in de toekomst te voorkomen... Spelers die, volkomen helder van geest, een meerjarig contract ondertekenen, moeten niet na een goed jaar ineens allemaal smerige trucjes gaan uithalen om een nieuwe transfer af te dwingen.
Gelukkig heb ik, om deze frustratie te vergeten, FM nog. Gewoon lekker relaxed spelen. Althans, dat was de bedoeling. Totdat ik m’n eigen Afonso Alves tegenkwam in FM. We schrijven het jaar 2017, de Singaporese S-League. Ik bestuur, na een reis door Azië, de absolute topploeg van Singapore, SAFFC (Singapore Armed Forces Football Club).
In Singapore bestaat daarnaast een amateurclub die Sporting Afrique heet. Bij deze club komen ieder jaar zo’n vijf á tien newgens tevoorschijn, allemaal Afrikaanse spelers met een Singaporees paspoort. Deze spelers zijn ontzettend bruikbaar, aangezien het niveau qua voetbal in Singapore vrij laag ligt en de inheemse spelers eigenlijk bijna allemaal nutteloos zijn. Enfin, bij deze club kocht ik ruim zes jaar geleden mijn eigen Afonso Alves; Sékou Diallo.
Diallo, een Malinese spits, kwam al op zestienjarige leeftijd bij Sporting Afrique terecht. Al direct viel de 1.93 lange aanvaller me op. Een speler die zo lang was, die zou het ontzettend goed doen in een land waar mensen van 1.75 al als lang werden gezien. Aangezien mijn eigen jeugdopleiding even goed of slecht was als die van Afrique, besloot ik Diallo enkele jaren bij Sporting Afrique te laten rijpen. Geen slechte beslissing. In twee seizoenen tijd knalde Diallo er dertig goals in. Niet slecht voor een jeugdspeler en ik besloot toe te slaan en hem naar SAFFC te halen.
De voortslepende contractonderhandelingen hadden eigenlijk al een waarschuwing moeten zijn. Ruim drie weken en vijf pogingen had ik nodig alvorens Diallo eindelijk een vijfjarig contract accepteerde. Diallo hoorde direct bij de topverdieners van de selectie, maar ik had zo het idee dat hij z’n geld ook wel weer zou opleveren. De eerste twee seizoenen verliepen prima. Diallo werd niet alleen in Singapore een regelrechte hit, maar overal in Azië. Via de doelpunten van de Malinese kolos veroverde ik met SAFFC ook enkele internationale prijzen. Dit extra prijzengeld stelde me in staat om zijn contract nog eens te verlengen.
Op dit punt vond ook het WK van 2014 plaats. Mali overleefde, ook vooral dankzij treffers van Diallo, verrassend de eerste ronde, om daarna eervol te sneuvelen tegen Argentinië. Dit succesvolle eindtoernooi, voorafgegaan door een seizoen met 52 treffers, was voor Diallo dan ook aanleiding om een transferverzoek bij mij in te dienen. Op dit punt begint zich een Alvesachtig verhaal te ontvouwen.
Ik weiger. Natuurlijk weiger ik. Diallo is de absolute sterspeler van mijn equippe. Zonder hem zal ik in de S-league weliswaar geen echte problemen tegenkomen, maar het nogmaals winnen van internationale trofeeën zal vrijwel onmogelijk worden zonder mijn Malinese superspits. Daarnaast heeft meneer vlak voor het WK een hagelnieuw vijfjarig contract ondertekend. Dus no way, mister Alv… ik bedoel mister Diallo.
Op dit punt begon het hele gekut dus ook voor mij. Regelmatig kwam Diallo niet meer opdagen voor de trainingen, zijn moraal was continue laag, hij bleef iedere maand om een nieuwe transfer vragen, zijn teamgenoten gaven aan dat hij de sfeer binnen de selectie verpestte en to top it all off, hij scoorde bijna niet meer. Het feit dat ik structureel ieder transferbod van buitenlandse clubs afwees droeg uiteraard niet bij aan de gemoedsrust van mijn Afrikaanse spits. Binnen een half jaar had mijn halve selectie een godsgruwelijke hekel gekregen aan Diallo en aangezien hij ook niet meer presteerde, zag ik me genoodzaakt om hem buiten de selectie te zetten. Tot dusverre lijkt het allemaal behoorlijk op de Alvessaga.
Dit is het punt waarop de gelijkenissen met de Alvessaga ophouden. Daar waar Heerenveen uiteindelijk eieren voor haar geld koos en Alves verkocht, daar besloot ik, zuiver uit principiële redenen, m’n poot wel stijf te houden. Het geld was toch niet echt bruikbaar, aangezien ik amper buitenlandse spelers kon aantrekken die wilden komen en de lokale spelers allemaal spotgoedkoop waren. Nee, ik had heel andere plannen met Sékou Diallo.
Ik zou Sékou Diallo de behandeling gaan geven waarvan ik wilde dat Heerenveen die aan Alves had gegeven. Ik zou hem aan zijn contract houden, maar tegelijkertijd nooit meer opstellen. Hij zou vooral in het tweede gaan spelen, iedere gemiste training zou hem op twee weken boete komen te staan, hij zou worden omgetraind tot centrumverdediger en als belangrijkste, geen transfers, zelfs geen verhuursessie aan een feederploeg. Zijn contract liep nog viereneenhalf jaar door, dus waarschijnlijk zou hij na die tijd kapot zijn gemaakt. Verraderlijke zak...
Zo gezegd, zo gedaan. Sékou Diallo heeft inderdaad vierenhalf jaar met de reserves meegetraind en daar ook zijn wedstrijden gespeeld. In totaal miste hij ruim 50 keer een training, hetgeen betekende dat hij 100 weken lang geen loon heeft ontvangen. De ironie hiervan vond ik wel treffend. De speler die vanwege het geld wilde vertrekken heeft in totaal bijna twee van de vijf contractjaren gratis in Singapore doorgebracht. Daarnaast was hij na afloop van zijn contract geen schim meer van de speler die hij ooit was. Hij was een halve spits, halve verdediger, maar had voor geen enkele positie echt goede stats meer. Zijn plek in de nationale ploeg was hij inmiddels ook kwijtgeraakt, vanwege dezelfde redenen.
Uiteraard heb ik zijn contract niet verlengd, dus na die vijf jaren werd die smerige hond op straat geschopt. Vanwege de eerder genoemde oorzaken was er geen enkele club meer die ook nog maar enigszins interesse toonde in Sékou Diallo, op een aantal Singaporese amateurclubs na. Aangezien die, volgens meneer zelf althans, beneden zijn waardigheid waren, restte hem weinig anders dan zijn ooit zo veelbelovende loopbaan voortijdig te beëindigen.
De moraal van het verhaal? Die is er eigenlijk niet, ik vond het gewoon therapeutisch om een niet-loyale voetballer te kunnen straffen voor zijn gedrag. Goed, het was een virtuele speler in een computerspel, maar ik kan me best voorstellen dat dergelijke acties voor een hoop Heerenveen- of Groningenfans ook leuk gewerkt hadden. Gewoon eventjes de loopbaan van zo’n onbetrouwbaar zwijn ruïneren, lekker toch? Niets menselijks is me vreemd, dus ook wraak niet.
Was getekend,
Uw (soms niet zo) sympathieke schrijver
LLaMa's with a twist
LLM; the way of the LLaMa. Wanneer je de Britten moet geloven is dit spelprincipe onderworpen aan een aantal rigoureuze en strenge regels. Mensen die zich daar niet aan houden lopen het risico een forumfatwa over zich afgeroepen te krijgen door de forumzeloten. Maar toch… ik zou geen rechtgeaarde Nederlander zijn wanneer ik niet, eigenwijs als ik ben, de regels net even iets anders interpreteer.
De op veel fora heersende hokjesgeest heb ik altijd zo benauwend gevonden, alle fora zijn wat dat betreft kopieën en de originaliteit is vaak ver te zoeken. Daarom probeer ik dus mijn eigen invulling aan het begrip LLM te geven. Natuurlijk probeer ik me wel zoveel mogelijk aan de basisprincipes te houden. Geen tools, geen player find optie, geen tactieken downloaden en spelers uit de regio aantrekken zijn no-brainers.
Lastiger wordt het al wanneer we naar de regel van het “no tipping” gaan kijken. Ik bedoel, ik heb best veel plezier in de games die ik heb, maar het is best wel rottig wanneer je andere mensen daar niet echt over kunt vertellen omdat je geen spelersnamen mag noemen. Ik heb laatst een keer een poging gewaagd om volgens dat “no tipping” principe een verhaal op te zetten, maar vanwege het constante gebruik van hoogst irritante bijnamen is dat verhaal al vroeg gestrand, terwijl ik met de save-game inmiddels in 2020 ben aanbeland.
Daarnaast erger ik me ook aan de heersende hokjesgeest wat betreft clubkeuze. De LLM mullah’s op de fora eisen haast van je dat je en ik citeer: “Dat betekent dat de speler met een team start in de allerlaagste divisie van een land. Landen met maar een divisie kan als een LLM gezien worden, maar als het niveau maar niet al te hoog is (bijvoorbeeld The Welsh premier league).” Fuck off… Er wordt met geen woord gerept over de ondergeschoven kindjes in FM; nationale teams en obscure landen.
Bekijk voor de gein eens de LLM novellen… Hucknall Town, Lewes, Southport FC en Girona, bijvoorbeeld… LLM is op zich erg tof, maar iedereen kiest voor dezelfde afgezaagde zooi. Na een aantal novelles te hebben gelezen over Engeland, Spanje en Italië vind ik het wel mooi geweest. Originaliteit is ver te zoeken in de keuzes, terwijl de mogelijkheden juist zo groot zijn.
FM heeft een gigantische database waarin bijna 30,000 spelers zitten verwerkt. Deze spelers spelen niet allemaal in Engeland, Spanje en Italië, maar ook in landen als Maleisië, Indonesië, Zuid-Afrika, India, Chili, Noorwegen en nog vele andere keuzes. En dan doel ik niet alleen op de clubteams die in deze onbekende competities uitkomen. Daarnaast bestaat er ook nog een heel scala aan nationale teams die onbekend zijn en die weinig tot geen bekende spelers herbergen.
Maar zoals zo vaak in deze wereld, onbekend maakt onbemind en wat de boer niet kent, eet hij niet. Kortom, niemand kent die landen, dus niemand wil er spelen en aangezien de meerderheid van de mensen niet bereid is om “outside the box” te denken, is er dus ook bijna nooit iemand die de minder bekende competities en landen een keer een kans geeft.
Zit er dan nog een moraal aan dit verhaal? Nou, eigenlijk niet echt, ik wilde gewoon even mijn mening kwijt. Therapeutisch schrijven zullen we maar zeggen. Het verklaart ook waarom ik op geen enkel forum langer kan blijven hangen dan een paar dagen, waarna het me allemaal niet meer boeit. Dus, meer variatie zorgt voor meer boeiende teksten om te lezen, dus durf eens “outside the box” te denken.
Was getekend,uw allervriendelijkste columnist
De op veel fora heersende hokjesgeest heb ik altijd zo benauwend gevonden, alle fora zijn wat dat betreft kopieën en de originaliteit is vaak ver te zoeken. Daarom probeer ik dus mijn eigen invulling aan het begrip LLM te geven. Natuurlijk probeer ik me wel zoveel mogelijk aan de basisprincipes te houden. Geen tools, geen player find optie, geen tactieken downloaden en spelers uit de regio aantrekken zijn no-brainers.
Lastiger wordt het al wanneer we naar de regel van het “no tipping” gaan kijken. Ik bedoel, ik heb best veel plezier in de games die ik heb, maar het is best wel rottig wanneer je andere mensen daar niet echt over kunt vertellen omdat je geen spelersnamen mag noemen. Ik heb laatst een keer een poging gewaagd om volgens dat “no tipping” principe een verhaal op te zetten, maar vanwege het constante gebruik van hoogst irritante bijnamen is dat verhaal al vroeg gestrand, terwijl ik met de save-game inmiddels in 2020 ben aanbeland.
Daarnaast erger ik me ook aan de heersende hokjesgeest wat betreft clubkeuze. De LLM mullah’s op de fora eisen haast van je dat je en ik citeer: “Dat betekent dat de speler met een team start in de allerlaagste divisie van een land. Landen met maar een divisie kan als een LLM gezien worden, maar als het niveau maar niet al te hoog is (bijvoorbeeld The Welsh premier league).” Fuck off… Er wordt met geen woord gerept over de ondergeschoven kindjes in FM; nationale teams en obscure landen.
Bekijk voor de gein eens de LLM novellen… Hucknall Town, Lewes, Southport FC en Girona, bijvoorbeeld… LLM is op zich erg tof, maar iedereen kiest voor dezelfde afgezaagde zooi. Na een aantal novelles te hebben gelezen over Engeland, Spanje en Italië vind ik het wel mooi geweest. Originaliteit is ver te zoeken in de keuzes, terwijl de mogelijkheden juist zo groot zijn.
FM heeft een gigantische database waarin bijna 30,000 spelers zitten verwerkt. Deze spelers spelen niet allemaal in Engeland, Spanje en Italië, maar ook in landen als Maleisië, Indonesië, Zuid-Afrika, India, Chili, Noorwegen en nog vele andere keuzes. En dan doel ik niet alleen op de clubteams die in deze onbekende competities uitkomen. Daarnaast bestaat er ook nog een heel scala aan nationale teams die onbekend zijn en die weinig tot geen bekende spelers herbergen.
Maar zoals zo vaak in deze wereld, onbekend maakt onbemind en wat de boer niet kent, eet hij niet. Kortom, niemand kent die landen, dus niemand wil er spelen en aangezien de meerderheid van de mensen niet bereid is om “outside the box” te denken, is er dus ook bijna nooit iemand die de minder bekende competities en landen een keer een kans geeft.
Zit er dan nog een moraal aan dit verhaal? Nou, eigenlijk niet echt, ik wilde gewoon even mijn mening kwijt. Therapeutisch schrijven zullen we maar zeggen. Het verklaart ook waarom ik op geen enkel forum langer kan blijven hangen dan een paar dagen, waarna het me allemaal niet meer boeit. Dus, meer variatie zorgt voor meer boeiende teksten om te lezen, dus durf eens “outside the box” te denken.
Was getekend,uw allervriendelijkste columnist
En toen waren we met twee...
Het is dus de bedoeling dat ik al mijn columns, blogs, verhalen, schrijfsels of hoe je ze wil noemen, op dit weblog ga posten. Daarnaast heb ik ook nog iemand anders zo ver gekregen om af en toe eens z'n mening te geven en te posten. Guido zal zo af en toe ook een bijdrage leveren aan Zacht Gras. Hij is de eerste nieuweling, maar ik hoop dat er nog meer mensen zullen volgen.
Zacht Gras
Hard Gras is een literair voetbaltijdschrift dat in Nederland wordt uitgegeven. Het eerste deel werd in september 1994 uitgebracht en in oktober 2004 verscheen de veertigste aflevering. Aanvankelijk werd het tijdschrift vier keer per jaar uitgegeven, maar sinds 2006 zes keer per jaar. De hoofdredacteuren van Hard Gras zijn Henk Spaan en Matthijs van Nieuwkerk. Sinds 2005 behoort ook Hugo Borst tot de hoofdredactie.
Mijn variant hierop heet Zacht Gras, oftewel mijn ideetjes, mijn beslommeringen, mijn belevenissen en alle andere onzin die me invalt en waar ik iets over kwijt wil. Dus...
Abonneren op:
Reacties (Atom)