De traditionele stijl Duitse en het Italiaanse voetbal heeft te kampen met een serieus imagoprobleem. Een van oudsher negatieve spelopvatting, waarin spelen voor de winst ondergeschikt is gemaakt aan proberen vooral niet te verliezen. Technisch vernuft, spelvreugde en aanvallend voetbal hebben plaatsgemaakt voor Laufpensum, discipline en behoudend countervoetbal. Althans, in de stereotype opvattingen van een heleboel mensen.
Via een aantal citaten van bekende voetballers kun je goed merken hoe negatief men staat tegenover clubs afkomstig uit en de nationale teams van deze twee landen. Gary Lineker zei ooit eens:
"Football is a simple game; 22 men chase a ball for 90 minutes and at the end, the Germans always win."
Lichtelijk negatief. Je proeft de frustratie van de Engelsen, die vaak beter speelden en toch verloren van een Duits team. Onze eigen Johan Cruijff sprak de volgende woorden over Italiaanse clubs:
"Italianen kennen niet van je winnen maar je ken wel van ze verliezen."
Afgezien van de taalkundig gezien dramatische syntaxis, wel een interessante zin. De Italianen winnen klaarblijkelijk vooral een wedstrijd door weinig fouten te maken en door te profiteren van de fouten van anderen. Een beetje zoals de Duitsers dat ook doen.
Beide landen alsmede clubs afkomstig uit deze landen, hebben bovendien de vervelende neiging om ondanks dramatische prestaties dankzij een laat doelpunt alsnog als winnaar van het veld te stappen, een tegenstander emotioneel gezien verpletterd achterlatend. Hoe vaak hebben Nederlandse clubs zich in de Europa Cup niet beter gewaand dan hun Duitse of Italiaanse opponent, om uiteindelijk alsnog de boot in te gaan? Voorbeelden zijn er legio... Overigens hebben niet alleen Nederlandse clubs dergelijke negatieve ervaringen met Duitse en Italiaanse tegenstanders, getuige ook het citaat van Lineker.
Wedstrijden verliezen terwijl je eigenlijk beter bent dan je tegenstander, dit is één van de meest frustrerende dingen die je als speler en ook als manager mee kunt maken. Je kunt namelijk achteraf bijna nooit zeggen waar het nu precies misging. Een enkel momentje van onachtzaamheid, één kleine fout ergens in het elftal, de tegenstander die deze fout genadeloos afstraft en je blijft vertwijfeld achter terwijl je de gemiste kansen van je eigen ploeg achteraf vervloekt. Gruwelijk frustrerend, aangezien de schuld voor de nederlaag bij het eigen falen ligt en niet zo zeer in de kracht van de tegenstander, tenzij anti-voetbal als een kracht wordt beschouwd.
Hier tegenover staat dat er maar weinig emoties zo sterk en overweldigend zijn als het tegen de verhouding in wegslepen van een overwinning. Stel je eens iets voor bij emoties die loskomen bij spelers en hun manager, die als ploeg op het veld een gehele wedstrijd lang de onderliggende partij zijn geweest, maar die tegen alle verhouding in, voor de poorten van de hel, toch een overwinning uit het vuur weten te slepen door die ene schaarse kans te benutten. Een enorme emotionele ontlading maakt zich meester van de manager en zijn spelers nadat de scheidsrechter voor de laatste keer op z'n fluitje heeft geblazen en het besef zich van hun meester maakt dat zij gewonnen hebben, hoezeer dit dan ook onterecht is geweest. Geen overwinning smaakt zoeter dan een onverdiende overwinning.
Dit geldt helemaal in FM. Vaak is het de AI die ons managers frustreert door op Duits-Italiaanse wijze die ene kans te verzilveren en via een soort van superdoelman zelf de 0 te houden, maar zo heel af en toe lukt het ons menselijke managers ook om tegen de verhouding in te winnen van een sterkere tegenstander, op smerige, haast geniepige en achterbakse wijze. Ter illustratie, een voorbeeldje uit een eigen save-game.
We schrijven 2009, de finale om de wereldbeker voor clubteams. Het Chinese Zhejiang Lücheng, bestuurd door ondergetekende, neemt het op tegen de ongenaakbare en onverslaanbaar geachte Europees kampioen, FC Barcelona. Ronaldinho versus Mao Jianqing, Lionel Messi versus Zhou Haibin, Samuel Eto'o versus Pablo Cabrera, het lijkt op voorhand al een oneerlijke en ongelijke strijd.
In het veld leek deze voorspelling eigenlijk wel uit te komen. De Spaanse ploeg heerste soeverein, domineerde het duel en kreeg kansen bij de vleet. Slechts een speler in mijn team hield mijn elftal overeind. Doelman Wang Dalei, die geldt als een groot talent onder de doelmannen, weerde zich als een ware held tegen de overweldigende overmacht van de Spaanse furie. Hij ranselde snoeiharde schoten uit het doel, smoorde scrimages in het strafschopgebied, bokste voorzetten weg en voorkwam door goed uit z'n doel komen vele gevaarlijke situaties. Kortom, hij dreef de Spaanse ploeg tot wanhoop.
Gaandeweg de wedstrijd groeide mijn vertrouwen in een goede afloop echter. De Spanjaarden brachten weliswaar talenten als Bojan en Carlos Vela in het veld, maar hun afronding werd gehaaster, terwijl mijn eigen ploeg steeds beter ging spelen, geïnspireerd door het heldhaftige optreden van doelman Wang Dalei. Enkele minuten voor tijd volgde de bekroning voor mijn team en het dappere verzet van vooral doelman Dalei.
Een lange doeltrap van mijn doelman werd door spits Pablo Cabrera doorgekopt. De verdedigers Puyol en Marquez stonden allebei op mijn lange Paraguayaanse spits te letten, waardoor vleugelaanvaller Mia Jianqing vrij baan kreeg richting doelman Igor Akinfeev van Barcelona. Mijn hartslag versnelde. Spelletje of geen spelletje, dit was spannend as hell. Een één-op-één vlak voor tijd, in een belangrijke finale, dit is het spul zoals het voorkomt in de dromen van kleine jongetjes. En alsof het om een jongensdroom ging, Jianqing versnelde langs de grabbelende en graaiende handen van Barcelona's Russische sluitpost en schoof de bal beheerst in het verlaten doel.
Ik denk dat ik veilig kan stellen dat woorden tekort schieten om het gevoel te beschrijven dat me als het ware overnam op dit punt. Als ik een poging mag wagen, het was alsof mijn hele lichaam tijdelijk even verdoofd was door euforie, terwijl de adrenaline ervoor zorgde dat het bloed in recordtempo door mijn aderen werd gepompt. Misschien wat kinderachtig om zo enthousiast te raken door een spelletje, maar come on, iedereen heeft zo zijn eigen hobby's. Dit gevoel hield stand tot enkele nadat de scheidsrechter de wedstrijd had beëindigd. Met drie schoten op doel tegenover negentien van Barcelona had mijn Chinese ploegje toch een overwinning uit het vuur gesleept. Geweldig toch?
Via een aantal citaten van bekende voetballers kun je goed merken hoe negatief men staat tegenover clubs afkomstig uit en de nationale teams van deze twee landen. Gary Lineker zei ooit eens:
"Football is a simple game; 22 men chase a ball for 90 minutes and at the end, the Germans always win."
Lichtelijk negatief. Je proeft de frustratie van de Engelsen, die vaak beter speelden en toch verloren van een Duits team. Onze eigen Johan Cruijff sprak de volgende woorden over Italiaanse clubs:
"Italianen kennen niet van je winnen maar je ken wel van ze verliezen."
Afgezien van de taalkundig gezien dramatische syntaxis, wel een interessante zin. De Italianen winnen klaarblijkelijk vooral een wedstrijd door weinig fouten te maken en door te profiteren van de fouten van anderen. Een beetje zoals de Duitsers dat ook doen.
Beide landen alsmede clubs afkomstig uit deze landen, hebben bovendien de vervelende neiging om ondanks dramatische prestaties dankzij een laat doelpunt alsnog als winnaar van het veld te stappen, een tegenstander emotioneel gezien verpletterd achterlatend. Hoe vaak hebben Nederlandse clubs zich in de Europa Cup niet beter gewaand dan hun Duitse of Italiaanse opponent, om uiteindelijk alsnog de boot in te gaan? Voorbeelden zijn er legio... Overigens hebben niet alleen Nederlandse clubs dergelijke negatieve ervaringen met Duitse en Italiaanse tegenstanders, getuige ook het citaat van Lineker.
Wedstrijden verliezen terwijl je eigenlijk beter bent dan je tegenstander, dit is één van de meest frustrerende dingen die je als speler en ook als manager mee kunt maken. Je kunt namelijk achteraf bijna nooit zeggen waar het nu precies misging. Een enkel momentje van onachtzaamheid, één kleine fout ergens in het elftal, de tegenstander die deze fout genadeloos afstraft en je blijft vertwijfeld achter terwijl je de gemiste kansen van je eigen ploeg achteraf vervloekt. Gruwelijk frustrerend, aangezien de schuld voor de nederlaag bij het eigen falen ligt en niet zo zeer in de kracht van de tegenstander, tenzij anti-voetbal als een kracht wordt beschouwd.
Hier tegenover staat dat er maar weinig emoties zo sterk en overweldigend zijn als het tegen de verhouding in wegslepen van een overwinning. Stel je eens iets voor bij emoties die loskomen bij spelers en hun manager, die als ploeg op het veld een gehele wedstrijd lang de onderliggende partij zijn geweest, maar die tegen alle verhouding in, voor de poorten van de hel, toch een overwinning uit het vuur weten te slepen door die ene schaarse kans te benutten. Een enorme emotionele ontlading maakt zich meester van de manager en zijn spelers nadat de scheidsrechter voor de laatste keer op z'n fluitje heeft geblazen en het besef zich van hun meester maakt dat zij gewonnen hebben, hoezeer dit dan ook onterecht is geweest. Geen overwinning smaakt zoeter dan een onverdiende overwinning.
Dit geldt helemaal in FM. Vaak is het de AI die ons managers frustreert door op Duits-Italiaanse wijze die ene kans te verzilveren en via een soort van superdoelman zelf de 0 te houden, maar zo heel af en toe lukt het ons menselijke managers ook om tegen de verhouding in te winnen van een sterkere tegenstander, op smerige, haast geniepige en achterbakse wijze. Ter illustratie, een voorbeeldje uit een eigen save-game.
We schrijven 2009, de finale om de wereldbeker voor clubteams. Het Chinese Zhejiang Lücheng, bestuurd door ondergetekende, neemt het op tegen de ongenaakbare en onverslaanbaar geachte Europees kampioen, FC Barcelona. Ronaldinho versus Mao Jianqing, Lionel Messi versus Zhou Haibin, Samuel Eto'o versus Pablo Cabrera, het lijkt op voorhand al een oneerlijke en ongelijke strijd.
In het veld leek deze voorspelling eigenlijk wel uit te komen. De Spaanse ploeg heerste soeverein, domineerde het duel en kreeg kansen bij de vleet. Slechts een speler in mijn team hield mijn elftal overeind. Doelman Wang Dalei, die geldt als een groot talent onder de doelmannen, weerde zich als een ware held tegen de overweldigende overmacht van de Spaanse furie. Hij ranselde snoeiharde schoten uit het doel, smoorde scrimages in het strafschopgebied, bokste voorzetten weg en voorkwam door goed uit z'n doel komen vele gevaarlijke situaties. Kortom, hij dreef de Spaanse ploeg tot wanhoop.
Gaandeweg de wedstrijd groeide mijn vertrouwen in een goede afloop echter. De Spanjaarden brachten weliswaar talenten als Bojan en Carlos Vela in het veld, maar hun afronding werd gehaaster, terwijl mijn eigen ploeg steeds beter ging spelen, geïnspireerd door het heldhaftige optreden van doelman Wang Dalei. Enkele minuten voor tijd volgde de bekroning voor mijn team en het dappere verzet van vooral doelman Dalei.
Een lange doeltrap van mijn doelman werd door spits Pablo Cabrera doorgekopt. De verdedigers Puyol en Marquez stonden allebei op mijn lange Paraguayaanse spits te letten, waardoor vleugelaanvaller Mia Jianqing vrij baan kreeg richting doelman Igor Akinfeev van Barcelona. Mijn hartslag versnelde. Spelletje of geen spelletje, dit was spannend as hell. Een één-op-één vlak voor tijd, in een belangrijke finale, dit is het spul zoals het voorkomt in de dromen van kleine jongetjes. En alsof het om een jongensdroom ging, Jianqing versnelde langs de grabbelende en graaiende handen van Barcelona's Russische sluitpost en schoof de bal beheerst in het verlaten doel.
Ik denk dat ik veilig kan stellen dat woorden tekort schieten om het gevoel te beschrijven dat me als het ware overnam op dit punt. Als ik een poging mag wagen, het was alsof mijn hele lichaam tijdelijk even verdoofd was door euforie, terwijl de adrenaline ervoor zorgde dat het bloed in recordtempo door mijn aderen werd gepompt. Misschien wat kinderachtig om zo enthousiast te raken door een spelletje, maar come on, iedereen heeft zo zijn eigen hobby's. Dit gevoel hield stand tot enkele nadat de scheidsrechter de wedstrijd had beëindigd. Met drie schoten op doel tegenover negentien van Barcelona had mijn Chinese ploegje toch een overwinning uit het vuur gesleept. Geweldig toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten