Voor de mensen die de afgelopen maanden hun winterslaapje gehouden hebben, jullie hebben een prachtige soap gemist. Heerenveenaanvaller... pardon, excuses, verontschuldigingen... voormalig Heerenveenaanvaller Afonso Alves voerde een schitterende soap op. Meneer wilde namelijk kostte wat kost een transfer en zijn club wilde hieraan niet meewerken. In eerste instantie wilde meneer naar AZ, maar toen Heerenveen niet wilde meewerken beschuldigde de Braziliaan en zijn zaakwaarnemer de Friese club van het kapotmaken van zijn loopbaan, terwijl de Friese fans er ineens nazistische overtuigingen op na zouden houden. Best geinig he? Een spits die blij mag zijn dat hij niet meer meehobbelt in de Zweedse Allsvenskan draait een goed seizoen bij Heerenveen en krijgt het direct hoog in de bol.
Het wordt allemaal nog veel leuker. Heerenveen wil meewerken aan een transfer naar AZ, maar aangezien meneer Alves intussen international is, besluit hij dat hij nog meer kan vangen elders. Meneer stuurt dus zijn zaakwaarnemer erop uit om elders een club te vinden die nog beter betaalt. Uiteindelijk is dit dan het Engelse Middlesbrough geworden, maar voordat die transfer in kannen en kruiken was, zijn er nog een tweetal arbitragezaken geweest, waarbij geschermd met zaken als arbeidscontracten die ondanks een handtekening niet geldig waren en twee verschillende paspoorten voor een en dezelfde persoon. Humor!
Wat ik maar niet begrijp is hoe een speler het in z’n botte kop kan halen om zo ondankbaar te zijn jegens de club die hem een kans heeft gegeven op een hoger niveau... Begrijp me niet verkeerd, Heerenveen is er financieel niet slechter op geworden, maar deze hele soap heeft zeker in het begin van het seizoen z’n weerslag gehad op de moraal van de selectie... En dat allemaal omdat meneer de “vedette” gewoon z’n eigen ding wilde doen en alle regels aan zijn laars besloot te lappen. Als ik in het bedrijfsleven weiger te gaan werken, dan krijg ik op staande voet ontslag, geen salaris en dan zijn m’n kansen om ergens anders werk te vinden ineens een stuk kleiner. Meneer Alves verdient met z’n lafhartige manier van handelen een lucratief contract in de Engelse Premiership. Ergens klopt er hier iets niet helemaal...
Op zich vind ik de handelwijze van Heerenveen best begrijpelijk hoor. In eerste instantie hield de club keurig netjes z’n poot stijf, waardoor die verwaande kuttenkop nergens naar toe kon. Alves keerde kortstondig terug en scoorde zelfs zeven keer in een enkele wedstrijd. Daarna ging het wederom mis en meneer kwam zelfs helemaal niet meer opdagen. Op dit punt zou ik als clubbestuurder zoiets hebben van:
“Fok jou mannetje, financieel verlies of niet, jou krijgen we...”
Helaas heeft het niet zo mogen zijn en heeft de club Alves niet aan zijn contract gehouden. Wel logisch hoor, twintig miljoen euro is een hoop geld... Maar toch... Welk voorbeeld zet je nu? Als een speler maar genoeg zeurt en alle regels overtreedt, dan mag hij alsnog weg? Bruno Silva anyone?
FIFA schorsing van een jaar voor dergelijke figuren, plus een flinke geldboete, dat zouden clubs met dergelijke smeerlapjes moeten doen. Helaas, het zal wel allemaal bij wishfull thinking van mijn kant blijven. Maar toch... eigenlijk zouden de clubs de handen ineen moeten slaan om dit soort geklooi in de toekomst te voorkomen... Spelers die, volkomen helder van geest, een meerjarig contract ondertekenen, moeten niet na een goed jaar ineens allemaal smerige trucjes gaan uithalen om een nieuwe transfer af te dwingen.
Gelukkig heb ik, om deze frustratie te vergeten, FM nog. Gewoon lekker relaxed spelen. Althans, dat was de bedoeling. Totdat ik m’n eigen Afonso Alves tegenkwam in FM. We schrijven het jaar 2017, de Singaporese S-League. Ik bestuur, na een reis door Azië, de absolute topploeg van Singapore, SAFFC (Singapore Armed Forces Football Club).
In Singapore bestaat daarnaast een amateurclub die Sporting Afrique heet. Bij deze club komen ieder jaar zo’n vijf á tien newgens tevoorschijn, allemaal Afrikaanse spelers met een Singaporees paspoort. Deze spelers zijn ontzettend bruikbaar, aangezien het niveau qua voetbal in Singapore vrij laag ligt en de inheemse spelers eigenlijk bijna allemaal nutteloos zijn. Enfin, bij deze club kocht ik ruim zes jaar geleden mijn eigen Afonso Alves; Sékou Diallo.
Diallo, een Malinese spits, kwam al op zestienjarige leeftijd bij Sporting Afrique terecht. Al direct viel de 1.93 lange aanvaller me op. Een speler die zo lang was, die zou het ontzettend goed doen in een land waar mensen van 1.75 al als lang werden gezien. Aangezien mijn eigen jeugdopleiding even goed of slecht was als die van Afrique, besloot ik Diallo enkele jaren bij Sporting Afrique te laten rijpen. Geen slechte beslissing. In twee seizoenen tijd knalde Diallo er dertig goals in. Niet slecht voor een jeugdspeler en ik besloot toe te slaan en hem naar SAFFC te halen.
De voortslepende contractonderhandelingen hadden eigenlijk al een waarschuwing moeten zijn. Ruim drie weken en vijf pogingen had ik nodig alvorens Diallo eindelijk een vijfjarig contract accepteerde. Diallo hoorde direct bij de topverdieners van de selectie, maar ik had zo het idee dat hij z’n geld ook wel weer zou opleveren. De eerste twee seizoenen verliepen prima. Diallo werd niet alleen in Singapore een regelrechte hit, maar overal in Azië. Via de doelpunten van de Malinese kolos veroverde ik met SAFFC ook enkele internationale prijzen. Dit extra prijzengeld stelde me in staat om zijn contract nog eens te verlengen.
Op dit punt vond ook het WK van 2014 plaats. Mali overleefde, ook vooral dankzij treffers van Diallo, verrassend de eerste ronde, om daarna eervol te sneuvelen tegen Argentinië. Dit succesvolle eindtoernooi, voorafgegaan door een seizoen met 52 treffers, was voor Diallo dan ook aanleiding om een transferverzoek bij mij in te dienen. Op dit punt begint zich een Alvesachtig verhaal te ontvouwen.
Ik weiger. Natuurlijk weiger ik. Diallo is de absolute sterspeler van mijn equippe. Zonder hem zal ik in de S-league weliswaar geen echte problemen tegenkomen, maar het nogmaals winnen van internationale trofeeën zal vrijwel onmogelijk worden zonder mijn Malinese superspits. Daarnaast heeft meneer vlak voor het WK een hagelnieuw vijfjarig contract ondertekend. Dus no way, mister Alv… ik bedoel mister Diallo.
Op dit punt begon het hele gekut dus ook voor mij. Regelmatig kwam Diallo niet meer opdagen voor de trainingen, zijn moraal was continue laag, hij bleef iedere maand om een nieuwe transfer vragen, zijn teamgenoten gaven aan dat hij de sfeer binnen de selectie verpestte en to top it all off, hij scoorde bijna niet meer. Het feit dat ik structureel ieder transferbod van buitenlandse clubs afwees droeg uiteraard niet bij aan de gemoedsrust van mijn Afrikaanse spits. Binnen een half jaar had mijn halve selectie een godsgruwelijke hekel gekregen aan Diallo en aangezien hij ook niet meer presteerde, zag ik me genoodzaakt om hem buiten de selectie te zetten. Tot dusverre lijkt het allemaal behoorlijk op de Alvessaga.
Dit is het punt waarop de gelijkenissen met de Alvessaga ophouden. Daar waar Heerenveen uiteindelijk eieren voor haar geld koos en Alves verkocht, daar besloot ik, zuiver uit principiële redenen, m’n poot wel stijf te houden. Het geld was toch niet echt bruikbaar, aangezien ik amper buitenlandse spelers kon aantrekken die wilden komen en de lokale spelers allemaal spotgoedkoop waren. Nee, ik had heel andere plannen met Sékou Diallo.
Ik zou Sékou Diallo de behandeling gaan geven waarvan ik wilde dat Heerenveen die aan Alves had gegeven. Ik zou hem aan zijn contract houden, maar tegelijkertijd nooit meer opstellen. Hij zou vooral in het tweede gaan spelen, iedere gemiste training zou hem op twee weken boete komen te staan, hij zou worden omgetraind tot centrumverdediger en als belangrijkste, geen transfers, zelfs geen verhuursessie aan een feederploeg. Zijn contract liep nog viereneenhalf jaar door, dus waarschijnlijk zou hij na die tijd kapot zijn gemaakt. Verraderlijke zak...
Zo gezegd, zo gedaan. Sékou Diallo heeft inderdaad vierenhalf jaar met de reserves meegetraind en daar ook zijn wedstrijden gespeeld. In totaal miste hij ruim 50 keer een training, hetgeen betekende dat hij 100 weken lang geen loon heeft ontvangen. De ironie hiervan vond ik wel treffend. De speler die vanwege het geld wilde vertrekken heeft in totaal bijna twee van de vijf contractjaren gratis in Singapore doorgebracht. Daarnaast was hij na afloop van zijn contract geen schim meer van de speler die hij ooit was. Hij was een halve spits, halve verdediger, maar had voor geen enkele positie echt goede stats meer. Zijn plek in de nationale ploeg was hij inmiddels ook kwijtgeraakt, vanwege dezelfde redenen.
Uiteraard heb ik zijn contract niet verlengd, dus na die vijf jaren werd die smerige hond op straat geschopt. Vanwege de eerder genoemde oorzaken was er geen enkele club meer die ook nog maar enigszins interesse toonde in Sékou Diallo, op een aantal Singaporese amateurclubs na. Aangezien die, volgens meneer zelf althans, beneden zijn waardigheid waren, restte hem weinig anders dan zijn ooit zo veelbelovende loopbaan voortijdig te beëindigen.
De moraal van het verhaal? Die is er eigenlijk niet, ik vond het gewoon therapeutisch om een niet-loyale voetballer te kunnen straffen voor zijn gedrag. Goed, het was een virtuele speler in een computerspel, maar ik kan me best voorstellen dat dergelijke acties voor een hoop Heerenveen- of Groningenfans ook leuk gewerkt hadden. Gewoon eventjes de loopbaan van zo’n onbetrouwbaar zwijn ruïneren, lekker toch? Niets menselijks is me vreemd, dus ook wraak niet.
Was getekend,
Uw (soms niet zo) sympathieke schrijver
Het wordt allemaal nog veel leuker. Heerenveen wil meewerken aan een transfer naar AZ, maar aangezien meneer Alves intussen international is, besluit hij dat hij nog meer kan vangen elders. Meneer stuurt dus zijn zaakwaarnemer erop uit om elders een club te vinden die nog beter betaalt. Uiteindelijk is dit dan het Engelse Middlesbrough geworden, maar voordat die transfer in kannen en kruiken was, zijn er nog een tweetal arbitragezaken geweest, waarbij geschermd met zaken als arbeidscontracten die ondanks een handtekening niet geldig waren en twee verschillende paspoorten voor een en dezelfde persoon. Humor!
Wat ik maar niet begrijp is hoe een speler het in z’n botte kop kan halen om zo ondankbaar te zijn jegens de club die hem een kans heeft gegeven op een hoger niveau... Begrijp me niet verkeerd, Heerenveen is er financieel niet slechter op geworden, maar deze hele soap heeft zeker in het begin van het seizoen z’n weerslag gehad op de moraal van de selectie... En dat allemaal omdat meneer de “vedette” gewoon z’n eigen ding wilde doen en alle regels aan zijn laars besloot te lappen. Als ik in het bedrijfsleven weiger te gaan werken, dan krijg ik op staande voet ontslag, geen salaris en dan zijn m’n kansen om ergens anders werk te vinden ineens een stuk kleiner. Meneer Alves verdient met z’n lafhartige manier van handelen een lucratief contract in de Engelse Premiership. Ergens klopt er hier iets niet helemaal...
Op zich vind ik de handelwijze van Heerenveen best begrijpelijk hoor. In eerste instantie hield de club keurig netjes z’n poot stijf, waardoor die verwaande kuttenkop nergens naar toe kon. Alves keerde kortstondig terug en scoorde zelfs zeven keer in een enkele wedstrijd. Daarna ging het wederom mis en meneer kwam zelfs helemaal niet meer opdagen. Op dit punt zou ik als clubbestuurder zoiets hebben van:
“Fok jou mannetje, financieel verlies of niet, jou krijgen we...”
Helaas heeft het niet zo mogen zijn en heeft de club Alves niet aan zijn contract gehouden. Wel logisch hoor, twintig miljoen euro is een hoop geld... Maar toch... Welk voorbeeld zet je nu? Als een speler maar genoeg zeurt en alle regels overtreedt, dan mag hij alsnog weg? Bruno Silva anyone?
FIFA schorsing van een jaar voor dergelijke figuren, plus een flinke geldboete, dat zouden clubs met dergelijke smeerlapjes moeten doen. Helaas, het zal wel allemaal bij wishfull thinking van mijn kant blijven. Maar toch... eigenlijk zouden de clubs de handen ineen moeten slaan om dit soort geklooi in de toekomst te voorkomen... Spelers die, volkomen helder van geest, een meerjarig contract ondertekenen, moeten niet na een goed jaar ineens allemaal smerige trucjes gaan uithalen om een nieuwe transfer af te dwingen.
Gelukkig heb ik, om deze frustratie te vergeten, FM nog. Gewoon lekker relaxed spelen. Althans, dat was de bedoeling. Totdat ik m’n eigen Afonso Alves tegenkwam in FM. We schrijven het jaar 2017, de Singaporese S-League. Ik bestuur, na een reis door Azië, de absolute topploeg van Singapore, SAFFC (Singapore Armed Forces Football Club).
In Singapore bestaat daarnaast een amateurclub die Sporting Afrique heet. Bij deze club komen ieder jaar zo’n vijf á tien newgens tevoorschijn, allemaal Afrikaanse spelers met een Singaporees paspoort. Deze spelers zijn ontzettend bruikbaar, aangezien het niveau qua voetbal in Singapore vrij laag ligt en de inheemse spelers eigenlijk bijna allemaal nutteloos zijn. Enfin, bij deze club kocht ik ruim zes jaar geleden mijn eigen Afonso Alves; Sékou Diallo.
Diallo, een Malinese spits, kwam al op zestienjarige leeftijd bij Sporting Afrique terecht. Al direct viel de 1.93 lange aanvaller me op. Een speler die zo lang was, die zou het ontzettend goed doen in een land waar mensen van 1.75 al als lang werden gezien. Aangezien mijn eigen jeugdopleiding even goed of slecht was als die van Afrique, besloot ik Diallo enkele jaren bij Sporting Afrique te laten rijpen. Geen slechte beslissing. In twee seizoenen tijd knalde Diallo er dertig goals in. Niet slecht voor een jeugdspeler en ik besloot toe te slaan en hem naar SAFFC te halen.
De voortslepende contractonderhandelingen hadden eigenlijk al een waarschuwing moeten zijn. Ruim drie weken en vijf pogingen had ik nodig alvorens Diallo eindelijk een vijfjarig contract accepteerde. Diallo hoorde direct bij de topverdieners van de selectie, maar ik had zo het idee dat hij z’n geld ook wel weer zou opleveren. De eerste twee seizoenen verliepen prima. Diallo werd niet alleen in Singapore een regelrechte hit, maar overal in Azië. Via de doelpunten van de Malinese kolos veroverde ik met SAFFC ook enkele internationale prijzen. Dit extra prijzengeld stelde me in staat om zijn contract nog eens te verlengen.
Op dit punt vond ook het WK van 2014 plaats. Mali overleefde, ook vooral dankzij treffers van Diallo, verrassend de eerste ronde, om daarna eervol te sneuvelen tegen Argentinië. Dit succesvolle eindtoernooi, voorafgegaan door een seizoen met 52 treffers, was voor Diallo dan ook aanleiding om een transferverzoek bij mij in te dienen. Op dit punt begint zich een Alvesachtig verhaal te ontvouwen.
Ik weiger. Natuurlijk weiger ik. Diallo is de absolute sterspeler van mijn equippe. Zonder hem zal ik in de S-league weliswaar geen echte problemen tegenkomen, maar het nogmaals winnen van internationale trofeeën zal vrijwel onmogelijk worden zonder mijn Malinese superspits. Daarnaast heeft meneer vlak voor het WK een hagelnieuw vijfjarig contract ondertekend. Dus no way, mister Alv… ik bedoel mister Diallo.
Op dit punt begon het hele gekut dus ook voor mij. Regelmatig kwam Diallo niet meer opdagen voor de trainingen, zijn moraal was continue laag, hij bleef iedere maand om een nieuwe transfer vragen, zijn teamgenoten gaven aan dat hij de sfeer binnen de selectie verpestte en to top it all off, hij scoorde bijna niet meer. Het feit dat ik structureel ieder transferbod van buitenlandse clubs afwees droeg uiteraard niet bij aan de gemoedsrust van mijn Afrikaanse spits. Binnen een half jaar had mijn halve selectie een godsgruwelijke hekel gekregen aan Diallo en aangezien hij ook niet meer presteerde, zag ik me genoodzaakt om hem buiten de selectie te zetten. Tot dusverre lijkt het allemaal behoorlijk op de Alvessaga.
Dit is het punt waarop de gelijkenissen met de Alvessaga ophouden. Daar waar Heerenveen uiteindelijk eieren voor haar geld koos en Alves verkocht, daar besloot ik, zuiver uit principiële redenen, m’n poot wel stijf te houden. Het geld was toch niet echt bruikbaar, aangezien ik amper buitenlandse spelers kon aantrekken die wilden komen en de lokale spelers allemaal spotgoedkoop waren. Nee, ik had heel andere plannen met Sékou Diallo.
Ik zou Sékou Diallo de behandeling gaan geven waarvan ik wilde dat Heerenveen die aan Alves had gegeven. Ik zou hem aan zijn contract houden, maar tegelijkertijd nooit meer opstellen. Hij zou vooral in het tweede gaan spelen, iedere gemiste training zou hem op twee weken boete komen te staan, hij zou worden omgetraind tot centrumverdediger en als belangrijkste, geen transfers, zelfs geen verhuursessie aan een feederploeg. Zijn contract liep nog viereneenhalf jaar door, dus waarschijnlijk zou hij na die tijd kapot zijn gemaakt. Verraderlijke zak...
Zo gezegd, zo gedaan. Sékou Diallo heeft inderdaad vierenhalf jaar met de reserves meegetraind en daar ook zijn wedstrijden gespeeld. In totaal miste hij ruim 50 keer een training, hetgeen betekende dat hij 100 weken lang geen loon heeft ontvangen. De ironie hiervan vond ik wel treffend. De speler die vanwege het geld wilde vertrekken heeft in totaal bijna twee van de vijf contractjaren gratis in Singapore doorgebracht. Daarnaast was hij na afloop van zijn contract geen schim meer van de speler die hij ooit was. Hij was een halve spits, halve verdediger, maar had voor geen enkele positie echt goede stats meer. Zijn plek in de nationale ploeg was hij inmiddels ook kwijtgeraakt, vanwege dezelfde redenen.
Uiteraard heb ik zijn contract niet verlengd, dus na die vijf jaren werd die smerige hond op straat geschopt. Vanwege de eerder genoemde oorzaken was er geen enkele club meer die ook nog maar enigszins interesse toonde in Sékou Diallo, op een aantal Singaporese amateurclubs na. Aangezien die, volgens meneer zelf althans, beneden zijn waardigheid waren, restte hem weinig anders dan zijn ooit zo veelbelovende loopbaan voortijdig te beëindigen.
De moraal van het verhaal? Die is er eigenlijk niet, ik vond het gewoon therapeutisch om een niet-loyale voetballer te kunnen straffen voor zijn gedrag. Goed, het was een virtuele speler in een computerspel, maar ik kan me best voorstellen dat dergelijke acties voor een hoop Heerenveen- of Groningenfans ook leuk gewerkt hadden. Gewoon eventjes de loopbaan van zo’n onbetrouwbaar zwijn ruïneren, lekker toch? Niets menselijks is me vreemd, dus ook wraak niet.
Was getekend,
Uw (soms niet zo) sympathieke schrijver
Geen opmerkingen:
Een reactie posten