Lang, lang geleden in een land ver, ver hier vandaan studeerde uw allervriendelijkste columnist ooit een blauwe maandag Psychologie. Okay, het grootste deel van die zin klopt niet. Ik studeerde niet, ik zoop me te pletter en ver weg was het ook niet, maar ik stond wel ingeschreven bij Psychologie. Toch is er het een en ander blijven hangen van de collegestof, waarschijnlijk onbewust of het moet die ene keer zijn geweest dat ik niet in slaap kon vallen tijdens het college. Enfin, soms wanneer ik bepaalde topics lees of bepaalde mensen hoor (naja, bij wijze van spreken dan, via internet hoor je weinig en lees je meer…) praten, dan komt die kennis ineens spontaan terug naar boven.
Vooral informatie over minderwaardigheidscomplexen komt zomaar ineens spontaan naar boven toe gefloept. Een minderwaardigheidscomplex is de combinatie van een negatief zelfbeeld en de daaruit voorvloeiende gedragingen. Het is vaak onderbewust en de negatieve eigenwaarde kan verschillende effecten op het gedrag van een persoon hebben. Soms stelt iemand zich terughoudend op of houdt zich wat afzijdig in het sociale verkeer, anderen overcompenseren het minderwaardige gevoel. Dit laatste kan enerzijds leiden tot hogere ambities of een betere inzet en anderzijds tot anti- of asociaal gedrag. Dus… best aardig dat ik dat allemaal heb kunnen onthouden he? Maar wacht, er is nog meer…
De term is afkomstig uit het werk van Alfred Adler, die het Napoleoncomplex als voorbeeld van overcompensatie gaf. Om helemaal precies te zien, Adler doelde op een overgecompenseerd gevoel van minderwaardigheid. De naam is overigens (what’s in a name…) ontleend aan Napoleon Bonaparte. Dan even voor de vmbo’ertjes onder ons, dat is niet die kerel van die zuurtjes, maar een Franse tuinkabouter die rond 1800 het grootste deel van Europa heeft veroverd. Adler zag hem als voorbeeld van iemand die extreem ambitieus gedrag vertoonde om minderwaardigheidsgevoelens over zijn geringe lengte te compenseren. Zo zei Napoleon ooit tegen een diplomaat: "U mag dan wel langer zijn maar u bent niet zo groot als ik". Ongelofelijk dat jaren van alcoholmisbruik en early stage Korsakov wel mijn korte termijngeheugen aantasten, maar dit soort feitjes intact laten.
Maar goed, ik gaf al aan dat die kennis op bepaalde punten opgeroepen wordt. Dat gebeurt uiteraard niet voor niets. Ik bedoel, we hebben het hier over een spelletje, toch? Een heel leuk en verslavend spel, dat zeker, maar waarom denken de echte fanatieke gamers in ’s hemelsnaam dat zij het voetbal hebben uitgevonden? Als je sommige verhalen of discussies leest dan denk je dat je hier te maken hebt met een gereïncarneerde combinatie van Rinus Michels, Mourinho, Johan Cruijff en monsieur Wenger, terwijl het in werkelijkheid gaat om een puberende puistenkop die van het daadwerkelijke voetbalspel in al haar finesses weinig kaas heeft gegeten.
Precies op dat punt komt onze Franse vrind met zijn complex om de hoek kijken. Overcompenseren. Ik heb geen verstand van voetbal of ik bak d’r weinig van, dus ik zoek een surrogaat waarmee ik dat kan compenseren. Op zich prima. Het houdt je van de straat zullen we maar zeggen. Je kunt alleen ook te ver gaan in het compenseren. Alleen omdat je na vijf seizoenen in dat spel met Volendam de Champions League wint, betekent niet dat je nu ineens ruig bent of verstand hebt van voetbal. Het betekent dat je in een spelletje redelijk bedreven bent en misschien ook een portie geluk hebt gehad. Doe in godsnaam niet alsof het een wereldprestatie was en ga je al helemaal niet superieur voelen aan mindere goden, die misschien net een tikkeltje minder fortuinlijk waren.
Goed, zelf zondig ik ook wel eens tegen deze regel, maar ik ben me ervan bewust en ik probeer er aan te werken. Toen ik zelf als beginnende gamer kwam stelde ik vast en zeker ook domme vragen, maar ik stelde het toch ook op prijs om een fatsoenlijk antwoord te krijgen zonder te worden uitgemaakt voor “OMFG n00b WTF etc.” Die hulpvolle instelling mis ik de laatste tijd wat meer. Enfin, voor zover de moraal van deze rant.
Was getekend,
uw weledele scribent
Vooral informatie over minderwaardigheidscomplexen komt zomaar ineens spontaan naar boven toe gefloept. Een minderwaardigheidscomplex is de combinatie van een negatief zelfbeeld en de daaruit voorvloeiende gedragingen. Het is vaak onderbewust en de negatieve eigenwaarde kan verschillende effecten op het gedrag van een persoon hebben. Soms stelt iemand zich terughoudend op of houdt zich wat afzijdig in het sociale verkeer, anderen overcompenseren het minderwaardige gevoel. Dit laatste kan enerzijds leiden tot hogere ambities of een betere inzet en anderzijds tot anti- of asociaal gedrag. Dus… best aardig dat ik dat allemaal heb kunnen onthouden he? Maar wacht, er is nog meer…
De term is afkomstig uit het werk van Alfred Adler, die het Napoleoncomplex als voorbeeld van overcompensatie gaf. Om helemaal precies te zien, Adler doelde op een overgecompenseerd gevoel van minderwaardigheid. De naam is overigens (what’s in a name…) ontleend aan Napoleon Bonaparte. Dan even voor de vmbo’ertjes onder ons, dat is niet die kerel van die zuurtjes, maar een Franse tuinkabouter die rond 1800 het grootste deel van Europa heeft veroverd. Adler zag hem als voorbeeld van iemand die extreem ambitieus gedrag vertoonde om minderwaardigheidsgevoelens over zijn geringe lengte te compenseren. Zo zei Napoleon ooit tegen een diplomaat: "U mag dan wel langer zijn maar u bent niet zo groot als ik". Ongelofelijk dat jaren van alcoholmisbruik en early stage Korsakov wel mijn korte termijngeheugen aantasten, maar dit soort feitjes intact laten.
Maar goed, ik gaf al aan dat die kennis op bepaalde punten opgeroepen wordt. Dat gebeurt uiteraard niet voor niets. Ik bedoel, we hebben het hier over een spelletje, toch? Een heel leuk en verslavend spel, dat zeker, maar waarom denken de echte fanatieke gamers in ’s hemelsnaam dat zij het voetbal hebben uitgevonden? Als je sommige verhalen of discussies leest dan denk je dat je hier te maken hebt met een gereïncarneerde combinatie van Rinus Michels, Mourinho, Johan Cruijff en monsieur Wenger, terwijl het in werkelijkheid gaat om een puberende puistenkop die van het daadwerkelijke voetbalspel in al haar finesses weinig kaas heeft gegeten.
Precies op dat punt komt onze Franse vrind met zijn complex om de hoek kijken. Overcompenseren. Ik heb geen verstand van voetbal of ik bak d’r weinig van, dus ik zoek een surrogaat waarmee ik dat kan compenseren. Op zich prima. Het houdt je van de straat zullen we maar zeggen. Je kunt alleen ook te ver gaan in het compenseren. Alleen omdat je na vijf seizoenen in dat spel met Volendam de Champions League wint, betekent niet dat je nu ineens ruig bent of verstand hebt van voetbal. Het betekent dat je in een spelletje redelijk bedreven bent en misschien ook een portie geluk hebt gehad. Doe in godsnaam niet alsof het een wereldprestatie was en ga je al helemaal niet superieur voelen aan mindere goden, die misschien net een tikkeltje minder fortuinlijk waren.
Goed, zelf zondig ik ook wel eens tegen deze regel, maar ik ben me ervan bewust en ik probeer er aan te werken. Toen ik zelf als beginnende gamer kwam stelde ik vast en zeker ook domme vragen, maar ik stelde het toch ook op prijs om een fatsoenlijk antwoord te krijgen zonder te worden uitgemaakt voor “OMFG n00b WTF etc.” Die hulpvolle instelling mis ik de laatste tijd wat meer. Enfin, voor zover de moraal van deze rant.
Was getekend,
uw weledele scribent
Geen opmerkingen:
Een reactie posten